//
je leest...
Uncategorized

t Beste uit De Tevredene, De Boze en De Gekooide (Spanjereis) – fragment6

De mijmeringen van een Nederlandse vrouw over haar tijdelijke (gezins)leven aan de Costa Blanca. Een reis met vrienden en enorme hitte.

05082010 Een verhaal vol onbegrip.
In het gekwebbel van een radio verderop valt luid een deksel op plavuizen. Maar het is Rosa die de stoepjes boent en me daarmee wekt, als altijd kijvend op haar hond. Ik bespied haar dus vanuit mijn bed met dikke ogen, aan Rosa kleeft voor straf een verhaal vol onbegrip. Maar welk? Ik draai me om, het is nog aangenaam in bed… Zo dadelijk moet ik plassen.

Tevredene lijkt verder weg dan ooit, zijn lichaam is fluweel in een laatste ochtendbries. Vandaag slaat hitte toe, ik voel dat aan mijn water. Ik hang nog even uit het venster, knieën in ’t matras, mijn neus tegen zo’n spijltje, terwijl ik mompel dat ik nu al opwarm. Het spijltje daarentegen is nog koel. ‘Rosa!’ dram ik zachtjes ‘Rosa… hou je mond!’

Ze heeft iets leeftijdsloos. Ik schat haar rond mijn jaren, gewoon omdat ik ook wel eens iets poets met vage woorden, hoewel ik toch nooit kijf. Van bovenaf zie ik haar schonkig gaan met emmers en een mopper, als kuipje beweeg ik mee op mijn matras. Maar dan staat ze stil en wordt ze in een pose zomaar even mooi. Ik prevel ‘Godverdomme Rosa! Jouw steel een lans voor vrouwenleed, een spies waaraan je dooie mooie kerels rijgt die nooit eens naar jou keken!’… Doch Rosa’s schoonheid blijkt een tijdelijke (losgeschoten krul). Zij duwt iets op haar plek en ik zeg ‘Ach…’ heel zacht. Rosa kijkt niet op of om. En ik ben verder af van mijn verhaal vol onbegrip dan ooit.
Maar Rosa smoort in één beweging mijn compassie, wringt tot ’t bruist in haar emmer en ik mijn knieën kruis, ik moet nu echt. De smalle stoep onder haar sloffen wacht op water, heet en droog de keitjes van een straat, de voegen stijf van hondenzeik. ‘Flatsch!’ strijkt zij haar mopper met een klets… Prompt werd ik duizelig.
Dat ze haar haren vreselijk verft, verziekt met opgestijfde krullen, een enge ziekte achter haar bril verbergt. Dat haar benen opzwellen en haar huid week is, haar voeten zachtjes puilen en dat een vaalstrak t-shirt nóóit een jurk mag zijn, dit alles bedenk ik in een slappe zucht. “Chlóór!” fleem ik tenslotte, maar Tevredenes ademhaling snuift hooguit dromen. Rosa’s lijf, met arm en steel, staat ver van hem…  en haaks intussen óók… in mijn beleving… op mij… of was het op de gevel? ‘Make a song, Cage Woman’ lispel ik en daar verzin ik zomaar in een reddingspoging dit:
    ‘Her howling dog – a pissing song’
Rosa heeft een hond die huilend alles onderpist. Het enige dat helpt is Rosa’s emmer chloorwater en kijven. Had ik je dat al wel verteld?

Trouwens, in Spanje heb je pissers overal. Op straat en in verloren hoekjes, aan de brokkelranden van de ramblas, langs droge Turia’s met straaltjes naar beneden, vroegere oevers dragen kronkelsporen, glanzend ingedroogde stroompjes overal, (teer waarop markten kraampjes dragen, dragen ook slierten zeik… of is het sap van fruit dat valt en barst en verder rolt? Oja, dat óók:) citrus gaat hier namelijk hobbelend de helling af en dan de greppel in met stekend puin en glas, gedeukt, versneden lekkend over een korstig asvaltrandje heen, vuil en plakkerig. De barse bodem neemt niets op.
En dan die honden zelf. Met hun slome koppen hijgen ze zich een weg tussen melkroze gevels door, naar kurkdroge nesten op kurkdroge erven met de poten rood van terracotta, stof. Langs melkgroene gevels ook, en over plasticresten banjeren ze verder. Tegen de melkgéle pissen ze het liefst, en onderweg nog meer, hier en daar, op alles wat je verder vinden kunt: bouwpuin, verpakkingen, dooie planten én in de voegen van mijn straat: heet stinkend water.
Die hond van Rosa huilt tijdens het pissen, maar dat had ik al verteld…

Rosa’s zorg betreft de dikgrijze gevel die we delen als een sjorband om twee witte blokken steen, en waar hij stoepen raakt, lijken witkristallen zeikboogjes op schofthoogte bijna sier. Maar het ruikt er veel te sterk en ik snap heel goed dat dit alles Rosa kijvend moeite kost. In die hitte ook! Nu is de gevel ‘verdomme’ ook nog een plafond, omdat ik draaierig niks meer weet te ankeren. Daarbij is Yacco’s straal vast Extra Strong, vandaar het ritueel, iedere ochtend weer, met haar emmer rond het rijtje huizen, dus ook nu, terwijl ze “YACCO! COŇO!” messcherp vlijmt en Yacco pissend huilt. Ik laat me gaan en val op een verkreukeld bed.
Iets sijpelt.
Rosa heeft een natte strook getrokken van ons huis achter, langs de hoek het straatje omhoog, een tweede hoek tot voorbij ons huis aan de voorkant. Haar sloffen sleept ze mee, dertig gestrekte meter is haar wereld, Rosa komt niet verder dan de buurt.
Parels op mijn bovenlip, het laken is een warboel. Als ik me omdraai en alles wazig zie, is de casa misschien wel groter dan ik dacht. Plavuizen glimmen, herhalen zich. Mijn hand houdt wel het spijltje vast, Tevredene is verder weg dan ooit.

Jij wilt natuurlijk weten wat er werkelijk gebeurde, maar zo veel stelde het niet meer voor. In deze hitte benijd ik Rosa om haar jurk van t-shirt stof, misschien is zoiets dragen toch heel slim. Maar haar armen puilen, links en rechts, net als haar voeten in de sleetse slippers. Op dat moment (bij die gedachte zo je wilt) veegde ik het zout van mijn bovenlip en zocht ik het toilet. Eerst schatte ik de afstand in tot aan de deur. Maar Rosa komt niet verder dan de buurt. Onder het raam bralt rauw een autootje voorbij, terwijl ik hardop huil. Tevredene staat op. Wil jij nu echt weten wat er werkelijk gebeurde?

(wordt vervolgd)

Advertenties

Over Switha Ro

Multidisciplinair theatermaakster met uitglijders naar Beeldende Kunst. 'De Vrouw breekt de buurt.'

Reacties

Nog geen reacties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Instagram

Summertime, time to read and think about what you've read. Love those non-picture subjects. This one I made standing on a chair, looking through our new window under the roof top. Still life with scooter and long distance sculpture, right in the centre. My daily view when I leave school. In my backgarden. Limoncello in nispero colors. We talked and dreamed about it, those endless harvests of nispero fruit in Spain, with good friends. Remembering Spain, Callosa & Valencia 😊. Hole in the tree. Nervous birdy-noise came out of it.
Follow getikteteksten on WordPress.com
januari 2012
M D W D V Z Z
« Dec   Feb »
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
3031  

Sites die ik volg

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Doe mee met 267 andere volgers

MALOU BROUWER

REIZEN. BOEKEN. & MEER

Greet Ilegems

Author, Photographer, Master of engineering sciences, Trying to capture a dream, the poetry of earth, life...

Mirjam van Zelst

journalist en tekstschrijver

KadeGee

Sterke verhalen en bescheiden anekdotes over een leven in transit.

Jonas Bruyneel

Literatuur/Journalistiek/Muziek

Gekwaak uit Kwakkelland

Mijn verbazing, vervoering en ontroering

Di's Storia

verhalen gedichten illustraties

Kaj zoals-ie schrijft

Scherpte, humor en tederheid

In scherpe bewoordingen

Door Adriaan Hendriks

getikteteksten

...van switha Ro...

Andere taal

(Franse) taalverhalen

traveledith

Edith op reis

Poëzie aan het Plafond

Alwaar de grens tussen Poëzie en Proza© filterdun is.

wltrrr

Onregelmatige berichten uit de wondere wereld van pers en media ter bevordering van haat en angst.

De Nieuwe S

Dennis Gaens

Toekomst

geïnspireerd worden is je de toekomst herinneren.

K's Blog

van alles en nog meer

marja wouters

in woorden

%d bloggers liken dit: