//
je leest...
Toen veertigsters nog niet op Lowlands hoorden

“Veel plezier Mevrouw!”… Wie! Ik?

Drie dagen bands met hier en daar een filmpje of wat wetenschappelijke lezingen ertussendoor, een enkele, grappige act voor het wandelende publiek en merchandise natuurlijk. Ziedaar de muzikale marathon van Lowlands 2005 die voor mij begint met Roisin Murphy, ex zangeres van Moloko.

Maar niet voordat ik met veel moeite mijn koepeltentje tussen een vijftal andere prop, de wc’s en riante wastent goedkeur, geld voor plastic munten inwissel en met een wit weggetrokken bekkie – de festivalsupermarkt is gewoon klereduur – alvast broodjes voor de volgende ochtend koop. Dan kan ik eindelijk mijn heuptas vullen met zaken waarvan ik vermoed dat ze onontbeerlijk zijn, zo ongeveer: wc-papier, muntjes dus, een regencape, het Lowlands ProgrammaBoekje en mijn leesbril. Ik vraag me nog even af of ik dat ding aan zo’n brillenkoordje zal laten bungelen. Maar als ik wikkend en wegend om mij heen kijk, besluit ik dat dit toch wel al te lullig is: de gemiddelde leeftijd zal 28 jaar zijn. Dus stop ik het ding gewoon in zijn doosje, vul mijn waterrugzak-met-zuigslang en daar ga ik.

Want als je de overstap van camping- naar festivalterrein maakt, is dat een daad voor de rest van de dag. Een bevredigende maar uitputtende onderneming met veel vochtverlies en ik wil dit probleem niet de hele tijd met biertjes drinken oplossen. Stel je voor dat ik iets zou missen, want ja, de afstand tussen de verschillende – en op zichzelf al erg grote podia – is flink, zo weet ik van de TV-beelden. Dat de biertentjes hoogstwaarschijnlijk erg goed op de routes uitgemikt liggen, probeer ik ondertussen te verdringen. Ik zou het immers zuinig aan doen.

En daarom, spreek ik mezelf bemoedigend toe, zal ik straks op de voor mij natuurgetrouwe, gereformeerde wijze tussen verleiding en doelgerichtheid laveren en mijn houvast vinden in Dat Boekje. Een beetje zenuwachtig frutsel ik het ding in een zijvakje mèt de bril, in de vaste overtuiging dat ik aan zoveel leuks word blootgesteld dat ik echt zal moeten plannen. Tja, ik ben een hongerige, 45jarige vrouw met de beginnende levensnood van een aankomende bejaarde en ik wil eruit halen wat er nog inzit.

Goed, ik verpak mijn gretigheid in een stevige looppas, de voeten in boots en de benen geschoren, zodat ik kortgerokt toch nog toonbaar ben. Want tegenwoordig laat je je hooguit met hoofdhaar nog in het openbaar zien, zo begrijp ik van leerlingen op mijn school.
Maar goed, het is kwart voor zes en als ik doorloop, kan ik nog net op tijd zijn voor Roisin.

Niet echter voordat ik me nòg es omdraai om me te oriënteren op mijn kampeerplek. Gut, wat lijken al die koepeltentjes op elkaar en het zijn er echt heel veel. Net sop van een b-merk waspoeder met van die flutbellen over een film van vuil, “Nu al vies!” prevel ik hoofdschuddend en haal mijn neus op.

Dàt had ik nu net niet moeten doen: ik ruik mezelf. Behoorlijk afgeleid verdwijnt mijn hand onder mijn oksel. Moet ik verdorie òòk nog mijn deo in de tas proppen?! Die rotzooi werkt gewoon niet. Of ligt het aan mij? Een beetje ongerust staar ik naar de huid van de geteste hand die ritselend droog aanvoelt en toch een penetrante geur verspreid. Hm, hoe ouder hoe droger en geconcentreerder de damp, zeggen de bladen, dus ik ben het vast zelf. Meurende 40plusser weet zelfs bij topacts nog plaats vrij te maken. Ik zie me al op de voorpagina van de Lowlandskrant morgenochtend (ook die hebben ze hier, las ik ergens), want niemand zal het op deze manier ontgaan dat ìk hier rondloop, straks massale wave-pogingen in de kiem smorend door er simpelweg aan mee te doen, en hup: daar gingen haar handjes!… Schokkend Nieuws lijkt me zo.

Iemand stoot me in het voorbijgaan per ongeluk aan. Ik blijk op het midden van het looppad te staan tegen de stroom in en met twee handen op absoluut onbegrijpelijke hoogte voor wie het wil zien. Gelukkig kijkt er niemand. Toch sta ik voor lul en ik weet dat heel zeker, dus ik bedenk iets om te roepen zoals “Mijn waterrugzak zit niet!” of “…’t Is allemaal nog een beetje wennen hè?!” Maar het hoeft niet. Iedereen loopt gewoon gezellig door.

Wat is er toch?! Waarom kijkt niemand!

Laat ik ook maar doorlopen, denk ik dan, het zit blijkbaar wel goed, niemand let op mijn verschijning en tenslotte zijn we allemaal in meer of mindere mate aankomende, stinkende bejaarden. Ik laat me daarom in mijn eigen achting stijgen, terwijl de gemiddelde leeftijd daalt als ik de sluis naar het festivalterrein nader. De strengogende bewaker blikt echter nauwelijks in mijn heuptas die ik hem toch bereidwillig voorhoud. Natuurlijk heb ik weinig weg van een zelfmoordterroriste, ondanks alles wat er dus op mijn heupen, rug en onder mijn oksels plakt, maar ja, je weet het tegenwoordig niet zo – waarom controleert de pummel mij niet?!

“Veel plezier Mevrouw!”

…Pardon?!…

Veel plezier Wie?

Wat moet ik hier nu weer mee?!

Tussen mij oren dampt het nog harder dan onder mijn oksels. Omdat ik lichtgrijzend haar heb, hoef ik nog geen etiket op mijn harses!! Mevrouw! Wat denkt de vlegel wel niet, ik had GVD zijn moeder kunnen zijn! Waar slaat dit op?!…

Waarmee ik mezelf in feite het antwoord al geef. Betrapt kijk ik hem in zijn eerlijke ogen, voelend dat ik hier iets mee moet en ik zeg “Ehm… dank je jongen”. Dan recht ik mijn in de jaren 70 gevormde ruggegraat, maak het bijbehorende V-teken en ga.

Ik heb er gewoon zin in!

(oud materiaal: 09.2005 – wordt vervolgd)

Advertenties

Over Switha Ro

Multidisciplinair theatermaakster met uitglijders naar Beeldende Kunst. 'De Vrouw breekt de buurt.'

Reacties

3 gedachtes over ““Veel plezier Mevrouw!”… Wie! Ik?

  1. Wat een geweldig verhaal. En zo herkenbaar! Mijn zoon, inmiddels ook alweer 34, komt sinds zijn 18de op Lowlands, als festivalganger, als bewaker, als verkoper in het supermarktje of achter de bar, en tegenwoordig als festivalganger/spotter van bands voor de programmering van een Gronings poppodium. Mij kon hij zich niet voorstellen op zo’n festivalterrein (ik zelf eigenlijk ook niet meer), maar een van onze buurvrouwen was er dat eerste jaar wel. Ze was even oud, of misschien nog wel wat ouder dan ik, maar nog helemaal into the moves. Bewonderend kwam hij thuis; dat zo’n oude vrouw nog zo jong kon zijn. Hahaha, ik kon er niets aan doen, maar moest, en moet, er nog steeds heel erg om lachen.

    Like

    Geplaatst door jokezelf | 24 maart 2012, 8:50 am
  2. Hoezo? Het is wat ’t is. Overigens komen er nog méér delen aan.

    Like

    Geplaatst door swithaRo | 24 maart 2012, 12:17 pm

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Instagram

Summertime, time to read and think about what you've read. Love those non-picture subjects. This one I made standing on a chair, looking through our new window under the roof top. Still life with scooter and long distance sculpture, right in the centre. My daily view when I leave school. In my backgarden. Limoncello in nispero colors. We talked and dreamed about it, those endless harvests of nispero fruit in Spain, with good friends. Remembering Spain, Callosa & Valencia 😊. Hole in the tree. Nervous birdy-noise came out of it.
Follow getikteteksten on WordPress.com
maart 2012
M D W D V Z Z
« Feb   Apr »
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
262728293031  

Sites die ik volg

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Doe mee met 267 andere volgers

MALOU BROUWER

REIZEN. BOEKEN. & MEER

Greet Ilegems

Author, Photographer, Master of engineering sciences, Trying to capture a dream, the poetry of earth, life...

Mirjam van Zelst

journalist en tekstschrijver

KadeGee

Sterke verhalen en bescheiden anekdotes over een leven in transit.

Jonas Bruyneel

Literatuur/Journalistiek/Muziek

Gekwaak uit Kwakkelland

Mijn verbazing, vervoering en ontroering

Di's Storia

verhalen gedichten illustraties

Kaj zoals-ie schrijft

Scherpte, humor en tederheid

In scherpe bewoordingen

Door Adriaan Hendriks

getikteteksten

...van switha Ro...

Andere taal

(Franse) taalverhalen

traveledith

Edith op reis

Poëzie aan het Plafond

Alwaar de grens tussen Poëzie en Proza© filterdun is.

wltrrr

Onregelmatige berichten uit de wondere wereld van pers en media ter bevordering van haat en angst.

De Nieuwe S

Dennis Gaens

Toekomst

geïnspireerd worden is je de toekomst herinneren.

K's Blog

van alles en nog meer

marja wouters

in woorden

%d bloggers liken dit: