//
je leest...
Toen veertigsters nog niet op Lowlands hoorden

Fremdkörper.

(vervolg op ‘Het verlangen naar een schoonzoon’, categorie ‘Toen veertigsters nog niet op Lowlands hoorden’)

Drie dagen bands met hier en daar een filmpje of wat wetenschappelijke lezingen ertussendoor, een enkele, grappige act voor het wandelende publiek en merchandise natuurlijk. Ziedaar de muzikale marathon van Lowlands… Hoe ervaart een jongere oudere zoiets in 2005?

Ik begin alsnog naar mijn onbekende buren te verlangen, want ergernis lijkt me een goeie remedie tegen eenzaamheid. Maar ze zijn er nog steeds niet. Ook bij de rijen glimmende wasbakken, waar ik op iets van een praatje hoop, is het rustig, zeg maar zo om de tien kranen een tandenpoetsende Lowlander. Converseren zou schuimbekkend schreeuwen worden of ik moet opvallend dicht bij een potentiële gesprekspartner gaan staan. Dat lijkt me te ziekelijk. Ik neem dan maar de meest verre wasbak vanuit een vage theorie dat die waarschijnlijk de schoonste zal zijn en besluit me gewoon aan de koude kraan te wassen. Een hete douche kost namelijk twee muntjes en als ik de wachtende rij zo zie, nodigt die niet bepaald uit tot verhitte conversaties.

Is iedereen nu al moe?

Ik besluit ze op Lowlands op een andere manier een poepje te laten ruiken, met mijn waslapje, een stukje huishoudzeep èn koud water. Dus alsof ik Syberië Zonder Oorwarmers gewend ben, duik ik onder de ferme straal. Kijk mij eens?! En ik heb er ook systeem in! Campinghygiëne is mij immers door mijn moeder met de paplepel ingegoten.

Ik kom uit een gezin waarin rubberlaarsjes ons op wegen naar wasblokken van vele campings vrijwaarden van vreemde ziektekiemen. Want nog liever riskeerde mijn moeder een geheel eigen aangekweekte voetschimmel dan Fremdkörper van een immer, zich net van een plensbui herstellend, smoezelig terrein. En daar gingen we. Zij voorop, drie kindertjes erachteraan met een tandenborsteltje in de hand, hooggeheven boven de verderfelijke campinggrond. Bij aankomst moesten we altijd even wachten tot mijn moeder de wastafel met een speciaal van tevoren geprepareerd doekje had ontsmet, zodat we er het hoogstnodige op konden leggen, maar liever niet. Ook de sleetsgewassen handdoeken belandden na een nerveuze zoektocht uiteindelijk altijd op onze schoudertjes, zijnde ‘eigen vuil’ en dus niet erg. Je kunt je voorstellen wat voor taferelen dat opleverde bij het voetenwassen. Ook nu nog, als er iets van mijn schouders glijdt, voelt dat eigenlijk nooit als een opluchting en ik draag dan ook altijd van alles met mij mee.

Maar het eindeloze geduld dat we moesten hebben voor de volgorde in op te frissen lichaamsdelen (verder kwam je immers zonder eigen badkamer niet) en vooral de systematiek hierin, het werpt precies vanavond hier in de eenzaamheid zijn vruchten af en ik ben trots. Ik doe alles efficiënt, binnen drie minuten en mijn handdoek valt niet op de grond! – alleen krijg ik mijn voeten niet meer zo op orde (dat smerige terrein ook), wat nu?

Ik zoek aansluiting. Maar van mijn voeten af naar een volgend stel patatten is het minstens zo’n twintig meter verderop kijken. Daarbij hang ik nog met één voet onhandig in de wasbak. Is het raar als ik ga roepen?

Waarom kijkt toch niemand terug?!

(oud materiaal 09.2005 – wordt vervolgd)

Advertenties

Over Switha Ro

Multidisciplinair theatermaakster met uitglijders naar Beeldende Kunst. 'De Vrouw breekt de buurt.'

Reacties

Nog geen reacties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Instagram

Summertime, time to read and think about what you've read. Love those non-picture subjects. This one I made standing on a chair, looking through our new window under the roof top. Still life with scooter and long distance sculpture, right in the centre. My daily view when I leave school. In my backgarden. Limoncello in nispero colors. We talked and dreamed about it, those endless harvests of nispero fruit in Spain, with good friends. Remembering Spain, Callosa & Valencia 😊. Hole in the tree. Nervous birdy-noise came out of it.
Follow getikteteksten on WordPress.com
maart 2012
M D W D V Z Z
« Feb   Apr »
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
262728293031  

Sites die ik volg

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Doe mee met 267 andere volgers

MALOU BROUWER

REIZEN. BOEKEN. & MEER

Greet Ilegems

Author, Photographer, Master of engineering sciences, Trying to capture a dream, the poetry of earth, life...

Mirjam van Zelst

journalist en tekstschrijver

KadeGee

Sterke verhalen en bescheiden anekdotes over een leven in transit.

Jonas Bruyneel

Literatuur/Journalistiek/Muziek

Gekwaak uit Kwakkelland

Mijn verbazing, vervoering en ontroering

Di's Storia

verhalen gedichten illustraties

Kaj zoals-ie schrijft

Scherpte, humor en tederheid

In scherpe bewoordingen

Door Adriaan Hendriks

getikteteksten

...van switha Ro...

Andere taal

(Franse) taalverhalen

traveledith

Edith op reis

Poëzie aan het Plafond

Alwaar de grens tussen Poëzie en Proza© filterdun is.

wltrrr

Onregelmatige berichten uit de wondere wereld van pers en media ter bevordering van haat en angst.

De Nieuwe S

Dennis Gaens

Toekomst

geïnspireerd worden is je de toekomst herinneren.

K's Blog

van alles en nog meer

marja wouters

in woorden

%d bloggers liken dit: