//
je leest...
Toen veertigsters nog niet op Lowlands hoorden

Buren! Wat is daar zo erg aan?

(Vervolg op ‘Niemand!’, categorie ‘Toen veertigsters nog niet op Lowlands hoorden’)

Drie dagen bands met hier en daar een filmpje of wat wetenschappelijke lezingen ertussendoor, een enkele, grappige act voor het wandelende publiek en merchandise natuurlijk. Ziedaar de muzikale marathon van Lowlands… Hoe ervaart een jongere oudere zoiets in 2005?

De tent voor mij, met de achterkant naar mijn ‘deur’ toe, herbergt twee stellen van zo rond de dertig die rustig blowend en nakeuvelend mij ergens aan het begin van de nacht weinig interessante details van zowel hun privé- als festivalleven lieten aanhoren. Het was in ieder geval slaapverwekkend, hoewel ik me toch ook behoorlijk buitengesloten voelde, nadat ze zelfs niet op mijn kuchjes hebben gereageerd. Ze klonken overigens heel tevreden, alsof Lowlands voor hen daily routine was, iets wat ik niet kan uitstaan, omdat ik al sinds gistermiddag slechts mijn mond opentrek voor het bestellen van voor mij veel te dure broodjes beenham, of biertjes –  wat ik niet wil, maar toch doe in ruil voor een enkel woord. 

Waarom negeren ze mij?!

Een beetje korzelig steek ik mijn hoofd buiten de tent en kijk om me heen. Hoorde ik niet iemand aan een rits trekken? En ja hoor, daar zie ik ook de andere helft van mijn buren en wel zo op het eerste oog rustige, vlassig bebaarde jongemannen met een enkele, stevige vriendin die er moederlijk tussendoorbanjert. Ook zij dus kunnen zonder mij en doen dan ook net alsof alles heel gewoon is, met andere woorden: alsof ik er niet ben. Voor hen schijnt het interessanter, zo zal na twee nachten blijken, om met een wegwerpbarbequeue te gaan voetballen – en wel om drie uur ‘s nachts –  dan om aan mij te vragen wat mij in godsnaam bezielt hier in mijn uppie tussen de vetpuisten ontgroeide postpubers te gaan staan. Niks rustig dus!

“GOEIEMORGEN!” roep ik en hoewel ik bijna met mijn neus in iemands groezelige koffiebeker hang, kijkt de betreffende vlaskop eerst mistig over mijn lichtgrijzende haarbos heen, voordat hij besluit op bekerhoogte te kijken. “O, hoi”. Met een verrassend vlotte beweging haalt hij de beker onder mijn neus vandaan, keert me zijn melkachtige ruggerolletjes toe en that ‘s it. God zij dank weet ik nog net mijn gezicht te redden door accuut oogcontact te zoeken met de Lowlands Krantenboer (inderdaad: de krant) die net voorbijkomt en luid bellend op zijn fietskar werkelijk naar iedere halve kop die hij ziet een exemplaar werpt. En het klikt: “GOEIEMORGEN!” flapt hij in mijn gezicht, maar als ik de jongen uitbundig wil bedanken, blijkt de fietskar alweer een honderdtal tenten verder.

Ik steek mijn neus in de krant. Na tien minuten kijk ik even voorzichtig over de rand. Iedereen leest, het is vredig stil en het begint me te dagen: ik ben alleen.

Wat is daar zo erg aan?

(Oud materiaal 09.2012 – wordt vervolgd)

Advertenties

Over Switha Ro

Multidisciplinair theatermaakster met uitglijders naar Beeldende Kunst. 'De Vrouw breekt de buurt.'

Reacties

2 gedachtes over “Buren! Wat is daar zo erg aan?

  1. Je hebt je daar op Lowlands wel heel erg eenzaam gevoeld. Waarom ben je daar eigenlijk alleen naar toe gegaan en niet met een vriend of vriendin of een groepje vage kennissen? Volgens mij (maar mij moet je eigenlijk niet rekenen, want ik heb totaal geen ervaring in langer durende festivals waarbij je in een tentje overnacht, asteblieft zeg, ik moest -en moet -er niet aan denken!) gaat iedereen met vrienden naar dit soort evenementen. Maar je komt jezelf zo wel helemaal tegen natuurlijk, dus als dat de bedoeling is geweest…
    Verder vind ik alle delen hartstikke goed geschreven.

    Like

    Geplaatst door jokezelf | 1 april 2012, 9:27 am

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Instagram

Summertime, time to read and think about what you've read. Love those non-picture subjects. This one I made standing on a chair, looking through our new window under the roof top. Still life with scooter and long distance sculpture, right in the centre. My daily view when I leave school. In my backgarden. Limoncello in nispero colors. We talked and dreamed about it, those endless harvests of nispero fruit in Spain, with good friends. Remembering Spain, Callosa & Valencia 😊. Hole in the tree. Nervous birdy-noise came out of it.
Follow getikteteksten on WordPress.com
maart 2012
M D W D V Z Z
« Feb   Apr »
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
262728293031  

Sites die ik volg

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Doe mee met 267 andere volgers

MALOU BROUWER

REIZEN. BOEKEN. & MEER

Greet Ilegems

Author, Photographer, Master of engineering sciences, Trying to capture a dream, the poetry of earth, life...

Mirjam van Zelst

journalist en tekstschrijver

KadeGee

Sterke verhalen en bescheiden anekdotes over een leven in transit.

Jonas Bruyneel

Literatuur/Journalistiek/Muziek

Gekwaak uit Kwakkelland

Mijn verbazing, vervoering en ontroering

Di's Storia

verhalen gedichten illustraties

Kaj zoals-ie schrijft

Scherpte, humor en tederheid

In scherpe bewoordingen

Door Adriaan Hendriks

getikteteksten

...van switha Ro...

Andere taal

(Franse) taalverhalen

traveledith

Edith op reis

Poëzie aan het Plafond

Alwaar de grens tussen Poëzie en Proza© filterdun is.

wltrrr

Onregelmatige berichten uit de wondere wereld van pers en media ter bevordering van haat en angst.

De Nieuwe S

Dennis Gaens

Toekomst

geïnspireerd worden is je de toekomst herinneren.

K's Blog

van alles en nog meer

marja wouters

in woorden

%d bloggers liken dit: