//
je leest...
Uncategorized

Granada neemt! (Spaans dagboek,fragment 9)

De mijmeringen van een Nederlandse vrouw over haar tijdelijke (gezins)leven aan de Costa Blanca. Een reis met vrienden in enorme hitte.

14082010 Granada neemt.
Wat Boze *) en ik vandaag uitstellen, is het besef dat er sinds vanmorgen iets definitief ontbreekt. Zodra ik de zon voor de eerste keer op mijn huid voel, mis ik mijn groene sjaal (ik zou hem anders over mijn armen en schouders hebben gevleid tegen de felle zon). Terloops neem ik Boze hierover in vertrouwen, maar we onderbreken geenszins onze gang over de gladde stoepen van Granada – we kijken wel uit: drama’s schuiven we door naar het einde van een hete dag. En Boze lost het best slim op, “Hij ligt in het hotel, Ma” en het smeersel van anti-zonnebrand helpt mee zijn opmerking heel aannemelijk te maken. Beiden weten we wel beter.

Leer reizen, zet je angsten in de kast en hup daar gaan we handen wrijvend – relativeren is geen kunst. Granada in de hitte is een ander vak. Daarbij is ze ook weer niet zo groot, die stad, dat je eindeloos nieuwe ervaringen beleeft, niet als je die niet aan gebouwen, parken of musea ontleent. Eigenlijk hebben we een dag teveel geboekt. Dat wordt dus dolen onder het strakblauwe firmament en daarmee koorddansen op ons humeur, zoiets… “Wat gaan we doen?”
Boze kijkt me aan, maakt daarna tempo, terwijl de zon in ’t smeersel gaten brandt. Soms loop ik daarom achter, “Je tempo, Boze!” Maar dat is wat ik voorzichtig denk, niet al te hard. Het is geen tijd voor klare taal – de eerste, welgeplaatste schrede op het koord is een voorzichtige.
Het Alhambra ligt één dag achter ons. Een tweede keer kunnen we haar niet bezoeken, omdat je tijdig reserveren moet. Ik had het graag opnieuw gedaan en niet zo moe. (De nachtelijke heenreis vroeg zijn tol.) Maar “Geen jonge man”, zegt Boze, “herhaalt zichzelf!” Hij leert te reizen en ik pas me even aan, net als gister met mijn sjaal tegen de hitte in dat blakerend paleis, daaronder speelde ik een Moorse giebelkont onder Arabisch vrouwelijke bogen. “Ik deed het graag opnieuw”, zeg ik. Maar hij loopt door, ik volg. Dat ding, die sjaal, was groen, met olijf en zwart.
(Bozes stemming zal later, wachtend in de Estación de Autobuses te Córdoba, heel toegankelijk zijn. Ik zit dan op een ijzeren bankje in de hal bij de bar en hij op het zijne er tegenover, ontspannen. De kleine koffer onder onze voeten. Een barman staat in vriendelijk anonieme dienst, Por favor, un cerveza y un coca! en houdt een bedelaar voor ons af. Ik zal mijn zoon vertellen over oude liefdes, wie leuk, wie onuitstaanbaar en wie volgde. B somt de vrienden op, bij wie hij zich op reis het veiligst voelen zou. De hal raakt leeg. De sirocco waait daarbuiten. Maar dat zal alles overmorgen zijn.)

Granada kent vanzelfsprekend Avenida’s met veel barok en grandeur, maar wij concluderen dat Valencia hierin alles overtreft. B’s gezicht ziet daarop nog wat leger. Vertel me hoe je kijkt naar iemand met zo’n blik, ik loop in ieder geval niet verder meer (hij wel). “Siësta, kom we gaan wat eten”, want dit paard lost eenzaamheid met een drafje op, wat ik niet wil. De tweede schrede op ons koord slijt marmer uit de smalste straatjes, die met de Maroquinerie, de geur van leer. Ze leiden godzijdank naar het plein met duizend terrasjes en verkoelende vapeur
De sjaal hoeft niet meer af als ik ga zitten, ook mìjn gezicht kijkt sip. Wat is er toch gebeurd? Vanochtend nog namen we vrolijk de stadsbus, zochten wiegend in de bocht een plek. Ik glimlachte je toe, omdat we zo makkelijk de weg wisten te vinden in een onbekende stad. Trefzeker gingen wij op pad. Nu overvalt gemis me. Granada kent wellicht zo’n typisch Spaanse lege rivierbedding: hier sta ik op de bodem van mijn eigen sloot, behoorlijk droog.
Ik zoek de laatste plaatjes op mijn netvlies – in de inhoud van mijn koffer trof ik altijd groen (droomdoek als een laken voor één nacht, blinddoek tegen vroege ochtenden, baddoek in Villa Joyosa, Albir en Cadaquez, geurding, wintersjaal, tuttel, houvast, voor de sier, gewoon over de schouder links, altijd links en als kussen in de bus. Ook die laatste bus…
Langs mij staat een ober en vraagt wat ik te eten wens. Ik denk aan groene soep, “Crema de Verduras por favor!“ Weekmakende entree en daarna spartelvis, wat echter niet bestaat. “Geef me dan maar sardines”, lust ik ook, “Granada, Ma, ligt niet aan zee”, de ober wacht, “Ik weet het B!” – toch zag ik onderweg een koelwagen met vis… Ging ie heen en weer en nam mij in het ootje. “Okay, Gekooide, Jij je zin. “ Wie mokt hier nu?! Ik toch niet?

Granada is best mooi, zegt iedereen. De derde schree kost daarom strijd: ik wil de oude wijk, de slingerzooi aan straatjes, zigeuners bovenin en achteraf. Ik wil de autoloze stilte en wat zicht op het Alhambra over de cypressen heen, en dan hier wat dichterbij een waterput om zweet te wissen. Ik wil gewoon geen Boze in mijn kielzog en iets lichts. De mintgroene vitrage van een ijssalon. Of nee, de stramme man met snor en dikke bril die koffie drinkt, en ik wil graag een beetje janken, terwijl jij voor mij de flamenco dramt en harder stampt dan ik van binnen doe – Oye! (Nog even en ik bestel spontaan een liter sangria!) Pas op mijn jong, ik dans je van de vloer. Kijk toe! Waar is mijn sjaal?!!…

Ik denk dat B een beetje schrikt – dat kan ik toch wel zien – maar ik klaar op, omdat de zon mij zat is en uit zicht verdwijnt. De hitte maakt plaats voor lauwwarme Jasmijn en ik weet dat ik iets kwijt ben, omdat de avond valt. Ik mag het uitspreken. B mag het beamen. En dat doet hij met gepaste blik.

Granada is best mooi, dat heb ik even meegemaakt zo tussen de bedrijven door. Ik kan je dus vertellen dat ze een okerende parel op haar trotse hoofd heeft en bovenop een tiara aan cypressen. Een wirwar witte straatjes sliert over haar brede schouders, met deukjes, soms bladerende gevels en een lastige drempel hier en daar. Misschien is ze niet echt tevreden met wat ik zag, het kreng, en neemt ze daarom simpelweg wat van me weg. Dat had ik niet verwacht, toen ik moest giebelen op haar Alhambra-hoofd.
“Laten we gaan.”  De bus naar Córdoba staat klaar. B knikt en wijst gedwee de weg. Hij weet dat goed.

(wordt vervolgd)

*) Dagboekfragmenten verschenen eerder onder het kopje De Tevredene, de Boze en de Gekooide. Al naar gelang ieders wens om in Spanje te verblijven.

Advertenties

Over Switha Ro

Multidisciplinair theatermaakster met uitglijders naar Beeldende Kunst. 'De Vrouw breekt de buurt.'

Reacties

8 gedachtes over “Granada neemt! (Spaans dagboek,fragment 9)

  1. Het Alhambra, wat mij betreft een van de hoogtepunten uit Andalucia, samen met de mezquita uit Cordoba. Het was oktober tijdens mijn bezoek, een adembenemend uitzicht op de witte Sierra Nevada, herfstkleuren in de loofbomen, palmbomen met hun eeuwige groen.

    Volgens mij hoef je alleen het Palacio Nazaríes te reserveren. Het grootste gedeelte zoals de tuinen, het paleis van Karel V kun je zonder kaartje zien.

    Like

    Geplaatst door Stefania | 19 mei 2012, 11:01 am
  2. Mooi.

    Like

    Geplaatst door asbloed | 19 mei 2012, 8:20 pm
  3. Okay. Ik was gewoon echt verbaasd en kon geen enkel verband vinden. Vandaar. Ik snap Uw sorry niet. Het was gewoon echt een oprechte vraag van mij.

    Like

    Geplaatst door swithaRo | 28 mei 2012, 9:01 pm

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Instagram

Summertime, time to read and think about what you've read. Love those non-picture subjects. This one I made standing on a chair, looking through our new window under the roof top. Still life with scooter and long distance sculpture, right in the centre. My daily view when I leave school. In my backgarden. Limoncello in nispero colors. We talked and dreamed about it, those endless harvests of nispero fruit in Spain, with good friends. Remembering Spain, Callosa & Valencia 😊. Hole in the tree. Nervous birdy-noise came out of it.
Follow getikteteksten on WordPress.com
mei 2012
M D W D V Z Z
« Apr   Jun »
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28293031  

Sites die ik volg

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Doe mee met 267 andere volgers

MALOU BROUWER

REIZEN. BOEKEN. & MEER

Greet Ilegems

Author, Photographer, Master of engineering sciences, Trying to capture a dream, the poetry of earth, life...

Mirjam van Zelst

journalist en tekstschrijver

KadeGee

Sterke verhalen en bescheiden anekdotes over een leven in transit.

Jonas Bruyneel

Literatuur/Journalistiek/Muziek

Gekwaak uit Kwakkelland

Mijn verbazing, vervoering en ontroering

Di's Storia

verhalen gedichten illustraties

Kaj zoals-ie schrijft

Scherpte, humor en tederheid

In scherpe bewoordingen

Door Adriaan Hendriks

getikteteksten

...van switha Ro...

Andere taal

(Franse) taalverhalen

traveledith

Edith op reis

Poëzie aan het Plafond

Alwaar de grens tussen Poëzie en Proza© filterdun is.

wltrrr

Onregelmatige berichten uit de wondere wereld van pers en media ter bevordering van haat en angst.

De Nieuwe S

Dennis Gaens

Toekomst

geïnspireerd worden is je de toekomst herinneren.

K's Blog

van alles en nog meer

marja wouters

in woorden

%d bloggers liken dit: