//
je leest...
Uncategorized

‘Aha! Zó zit het universum in elkaar: als de Mezquita in een snowglobe’ (Spaans dagboek)



De mijmeringen van een Nederlandse vrouw over haar tijdelijke (gezins)leven aan de Costa Blanca. Een reis met vrienden in enorme hitte. 

15082010 Het bezoek aan Córdoba.

Ik weet het niet (wat moet ik zeggen?) je gáát… en komt gewoon weer terug. Daar tussenin ben je op reis. Die reis bevalt of doet dat niet en tenslotte leef je alleen met je herinneringen. Nu zijn wij, de Boze en ik Gekooid *), in Córdoba. Tevredene suddert 700 kilometer terug in Callosa. We wachten op de bus naar Benidorm.

Ja, we hebben de Mezquita uitgebreid bekeken, met open mond en slappe spieren, want hitte zindert zelfs in de schoot van deze stenen Reus. Maar verdomd! Een kathedraal herrijst onder arabeske bogen, of evenzo makkelijk omgekeerd de moskee in kerkelijk bladergoud. (Islam en Christendom deden misschien per ongeluk iets moois hier samen door de eeuwen heen. Strijd was aan de orde, maar voor míj niet zichtbaar meer.)

Ik kijk dus toe, Boze slentert wat, en ik voel precies één universele traan opwellen. Dit doet het volgende met mij:

“Te midden van een bedompte menigte uit Babel, flitsende volgelingen, herschreef ik de geschiedenis met een enkele wis, oud leed ten spijt. Op christelijk marmer en plavuizen, die oosterse pilaren dragen, trad ik naderbij en schreef met een zweethandje op een muur…

p a n th e ïsme.

Alsof het zweefde…”

Jij zégt wel dat ik altijd woorden zoek, hier houdt het eigenlijk op – ik weet het niet. Goud en stoffig licht valt zwaar tussen de ranke zuilen, de bogen vangen mijn blik en daarom kijk ik op. Maar de geeuw die uit mijn tenen komt, helpt niet die hete mist in mijn hoofd te klaren. Buiten dat ben ik hier niet alleen (wat ik al eerder opmerkte) en hoop de flitsende menigte eensgezind te zien als blinde volgelingen van ieders eigen God (je zou toch es, en uitgerekend nu, ten onder gaan aan twist). Met de ogen knipperen moet ik toch al tussen de camera’s door (Op wit-arabische nisjes hebben zij het in ’t bijzonder gemunt, rond met blauw, vormen die ik zo overbelicht niet meer bevatten kan, dus woorden eraan geven? Ik?! Nee…)

Maar wat een aanbidding!

Ik wend me daar éventjes van af, prompt buigt het gewelf met gekromde zuilen zich over mij. De traan drupt van mijn wang, landt op een sleets plavuis en keert als een heldere spetter springerig in mijn zicht terug. Is dat bijzonder? Nee! Niet zoals ik me nu voel. Evenmin verbaast mij wat me te binnen schiet als één flits van die blinde volgelingen alsnog doel treft in mijn schitterend bolletje vocht, ’Aha!’ roep ik,Zo zit het universum in elkaar!’ De moskeïsche kathedraal drijft namelijk zichtbaar dromend onder bladergoud én blauw met witte snippers mozaïek als in een snowglobe in mijn traan, waarna zich alles ook weer oplost als in een opwelling, ik ben het kwijt.

De hitte pomt mijn bloed door lauwe aderen. Ik kijk omlaag en zie het klepperen van mijn schoen. Daaronder zakt warm marmer naar een poort. Ik ben weer weg en herinner me de bus naar Benidorm, hier waar ik wacht in een warm en tochtig estación de autobuses, op een reis van negen uur en ik noteer:

“Zoveel Maria’s naast Arabische geschriften. Verfijnde krullen naast bombast en kitschkapelletjes. Azulejos, goud op snee, blauwwit mozaïek – hand in hand gaan zij, Moros y Christianos, kleuren samen één verluchtiging in mijn verwarde ziel.”

*) Oorspronkelijk verschenen deze dagboekfragmenten onder ‘De Tevredene, de Boze en de Gekooide’ al naar gelang ieders wens in Spanje te zijn.

(wordt vervolgd)

Advertenties

Over Switha Ro

Multidisciplinair theatermaakster met uitglijders naar Beeldende Kunst. 'De Vrouw breekt de buurt.'

Reacties

11 gedachtes over “‘Aha! Zó zit het universum in elkaar: als de Mezquita in een snowglobe’ (Spaans dagboek)

  1. ik ga je volgen
    bekend terrein

    Like

    Geplaatst door hennie van ee | 10 juni 2012, 10:07 am
  2. Nora,

    Mooi beschreven maar hier ben ik het toch echt met je oneens. De kathedraal midden in de moskee is volgens mij een historische vergissing en een verkrachting van het gebouw.

    Zoals Keizer Karel V al zei toen hij het resultaat zag van de verbouwing: ‘U hebt iets gebouwd dat u of anderen overal gebouwd hadden kunnen hebben, maar u hebt iets verwoest wat uniek was in de wereld.’ Terwijl hij degene was die hiervoor toestemming had gegeven .

    Like

    Geplaatst door Stefania | 10 juni 2012, 12:22 pm
    • “Ik moet het doen met wat ik zie, en zó beleef.”

      Dat is mijn opstelling als ik schrijf. En ja, ik geef het toe: Ik ken de Spaanse geschiedenis niet op mijn duimpje. Grote lijnen kan ik wel herkennen. Ergens schrijf ik in het stukje dat voor mij de strijd niet zichtbaar (meer) is. Ik ben niet gek en weet heel goed dat geloven elkaar gruwelijk bestreden hebben, ook in de architectuur. Geschiedenisboeken staan er vol van. Nu, in onze tijd, is het niet anders.

      Ik heb op zo’n moment volledig lak aan de geschiedenis, omdat ik het wil doen met wat IK waarneem. En ik grijp brutaal de kans om iets te laten zien wat in mij leeft.

      Je kunt het lelijk vinden wat ze met het plaatsen van die kathedraal gedaan hebben. Eerlijk gezegd ga ik ook liever voor de Moorse kunst. Maar de ervaring daar, de hitte en de bijna trance waarin je raakt, het bizarre gegeven van die kathedraal in de moskee, de grootsheid, die krankzinnige mengeling van culturen, de geur en het dwingende van ‘hier en nu’ – het raakte mij van binnen en ik vond het wonderschoon.

      Nu moeten we het doen met wat er staat, die rare Mezquita. Ik wil graag terug in lauwere tijden.

      Bedankt voor de feiten. Iets had ik er wel over gelezen, maar het zakte gewoon weg. Hoe zou dat toch komen?

      Like

      Geplaatst door swithaRo | 10 juni 2012, 1:22 pm
      • Overigens heb ik nu die ene zin wat aangescherpt, zodat het duidelijker is dat de schrijfster haar eigen conclusies trekt. Dus nogmaals dank.

        Like

        Geplaatst door swithaRo | 10 juni 2012, 1:32 pm
      • Nora,

        De bizarre mengeling van stijlen en geloven maakt het wel extra interessant. In zover ben ik het wel met je eens. En hoe dan ook, wat mij betreft blijft het een van de hoogtepunten van Andalusië.

        Like

        Geplaatst door Stefania | 10 juni 2012, 3:17 pm
      • Jazeker!

        Like

        Geplaatst door swithaRo | 10 juni 2012, 3:31 pm
  3. Ik geef het op. Heb dit verhaal nu al 11 1/2 keer gelezen.
    Volgens mij heeft u daar een steek van de zon gekregen.

    Of een Drakenstaart-zwiep-slag met rebujito.

    Like

    Geplaatst door Yrret | 14 juni 2012, 2:35 am
    • Nou, U heeft het dan exact begrepen hoor! Mezquita, verwarrend, hallucinerend, dimensies die door elkaar lopen, hitte, bevangen, darkenstaart… Rebujito, wazdah?

      Like

      Geplaatst door swithaRo | 14 juni 2012, 9:52 am
      • De rebujito (lees reboegieto) is een typisch drankje uit Andalusië. Het is ontstaan door vino Manzanilla te mixen met frisdrank, zoals Sprite of 7-Up en veel ijs. Meestal wordt er als extraatje ook enkele blaadjes munt toegevoegd.

        Het lijkt zo onschuldig … maar oh oh oh

        Like

        Geplaatst door Yrret | 14 juni 2012, 6:20 pm
    • Volgens mij heeft u vakantie ?! Dark & Tail… bedoelde u dit?
      U spreekt veel talen … dan krijg je Laat-Negnigiubrev.

      Like

      Geplaatst door Yrret | 14 juni 2012, 6:18 pm

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Instagram

Summertime, time to read and think about what you've read. Love those non-picture subjects. This one I made standing on a chair, looking through our new window under the roof top. Still life with scooter and long distance sculpture, right in the centre. My daily view when I leave school. In my backgarden. Limoncello in nispero colors. We talked and dreamed about it, those endless harvests of nispero fruit in Spain, with good friends. Remembering Spain, Callosa & Valencia 😊. Hole in the tree. Nervous birdy-noise came out of it.
Follow getikteteksten on WordPress.com
juni 2012
M D W D V Z Z
« Mei   Jul »
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
252627282930  

Sites die ik volg

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Doe mee met 267 andere volgers

MALOU BROUWER

REIZEN. BOEKEN. & MEER

Greet Ilegems

Author, Photographer, Master of engineering sciences, Trying to capture a dream, the poetry of earth, life...

Mirjam van Zelst

journalist en tekstschrijver

KadeGee

Sterke verhalen en bescheiden anekdotes over een leven in transit.

Jonas Bruyneel

Literatuur/Journalistiek/Muziek

Gekwaak uit Kwakkelland

Mijn verbazing, vervoering en ontroering

Di's Storia

verhalen gedichten illustraties

Kaj zoals-ie schrijft

Scherpte, humor en tederheid

In scherpe bewoordingen

Door Adriaan Hendriks

getikteteksten

...van switha Ro...

Andere taal

(Franse) taalverhalen

traveledith

Edith op reis

Poëzie aan het Plafond

Alwaar de grens tussen Poëzie en Proza© filterdun is.

wltrrr

Onregelmatige berichten uit de wondere wereld van pers en media ter bevordering van haat en angst.

De Nieuwe S

Dennis Gaens

Toekomst

geïnspireerd worden is je de toekomst herinneren.

K's Blog

van alles en nog meer

marja wouters

in woorden

%d bloggers liken dit: