//
je leest...
De háárstukken

Afl 2 We were like Catweazles in an Alice Cooper way…

Op haar verjaardag, en nog lang niet klaar met scheren, mijmert een vrouw in de badkamer over de zin van gladde benen. Dat brengt haar naar de zeventiger jaren. En terwijl manlief beneden ongeduldig roept, wacht ook te vroeg gearriveerd bezoek: moeder. ‘Laat de kraan maar lopen!’

Ik had:
– twee grote, blauwgrijze ogen,
– oren met gaatjes in de lellen en
– een magnetische hang naar aandacht die ik opzoog als in een zwart gat.

Ik ging in die tijd door voor een lief en zwijgzaam meisje dat complimentjes hierover heftig blozend incasseerde, ‘… en dát komt er dus nú allemaal uit!’ Mijn optimaal functionerende bloedcirculatie heeft zijn uitwerking niet gemist! Béénhaar! Maar een ladyshave zou wonderen moeten doen, hoewel ik niet weet wat ik er nou eigenlijk echt mee opschiet, want mijn man accepteert me allang zoals ik ben.
Dus waarom deze martelgang?
Ik veer overeind, omdat de deurbel klinkt, wat ik niet horen wil, niet nu. ‘Zet de badkraan aan…’
Het kartelend geluid van de ladyshave valt samen met de herrie van de waterstraal, waar was ik ook alweer in mijn gedachten? O ja, bij mijn broer en zus en ouders… o nee, bij mijn moeder enkel… of toch bij Pa en Ma samen? Venijnig raast het scheerblad verder, scheurt door een dwanggedachte heen, de riedel in mijn hoofd ‘Wij gingen teloor, Pa moest er vandoor’. Poreuze hoeksteen van de samenleving, ons gezin. Ik was de jongste en óók nog van de generatie Nix zo later bleek… ‘Verdomme!’

Mijn ouders scheidden rond 74, en terwijl mijn vader zat te griepen in een lullig verblijf op de kazerne waar hij werkte, had mijn moeder onherroepelijk de jaren zestig onder de voordeurmat geveegd. Terecht want programma’s zoals am laufenden Band waar Vader graag naar keek, waren we zat en daarom hup, entree cultuur vond Ma… die vervolgens op ons pubers leunde en uit het lamgedraaide ‘School’s out’ wel voor Alice Cooper kiezen moest. Mijn zus toupeerde zich als eerste een Alice-kapsel, maar dan in a Kiϟϟ-way, want enig verschil moest er zijn. Míjn haar bleek toe al véél te zwaar.

Op vaders vertrek moest echt gedronken worden en een wankele vrijheid werd gevierd. Wankel, omdat de eerste sherry nog van een welluidend merk was, maar Vader wrokkig en op afstand gehouden een goedkope kurk op deze Seventies-hype zette – zo hervonden onze ouders zich in gezamenlijk gesteggel over alimentatie.
Maar wij vonden ons toch onoverwinnelijk, want op het moment dat de beeldbuis het van oververhitting begaf, hadden wij genoeg aan onszelf, zo merkloos en arm als we waren. Emotioneel overleven werd onze living soap – We were like Catweazles, aandoenlijke heldjes in de vriendenkring, denkend dat we de samenleving een enorme trap verkochten door luid roepend er iets van te vinden.
Moeder schreeuwde vooralsnog met een pagehoofd vrijheid van de daken.

Ondertussen probeerde ik een ander kapsel uit met resten lijm, nog over van de Rauhfaser-sessie die voorafging aan de chocoladebruine tranen van mijn zus *). Op school keken vriendinnetjes over mijn pieken heen. Ik riep dat je een tv niet nodig had… Overigens heb ik mijn moeders zware haar.

Ma nodigde iedereen uit, en vanaf ‘n uur of twee was het een komen en vooral niet meer weggaan van vrienden, vrienden van vrienden en kennissen van vrienden, maar vooral géén familie meer. Beide oma’s werden geëxcommuniceerd. “Naar óns Siberië!”, iets wat wij in dat schrille, vaderloze koor graag riepen, omdat het daar te gek koud en niet te filmen onaangenaam was, waarbij het eigenlijk over ons halletje bij de voordeur ging. Daar kwam ook kater Parcival terecht, in ons Siberië, vanwege zijn valse bijtzucht in mijn moeders fragiele enkels. En wij maar gniffelen als Ma niet naar beneden durfde, De kat onderaan de trap, diens nagels in de stoffering strak. Het bleek een louterend ritueel…
Ik strek mijn been en recht heel even mijn rug, ‘Had Ma dit door? En deed ze dat voor ons?’ Ik weet het niet… Waar was ik ook alweer?

De vilten traptreden sleten dus als eerste, Moeders panty’s daarná, en toen de deurklink van ons Syberië ontwricht raakte van Parcivals herhaaldelijke eenzame opsluiting, waren de familiebanden eigenlijk volledig door. Sleets raakte nog de regelmaat, het behang vertoonde bobbels en onze doorgezeten bank zei ‘toing’…

“SCHIET JE NOU OP?!” Mijn lief roept luid van beneden “NÉÉ SCHAT, HET SCHIET NIET OP!” De ladyshave klikt, net als die deurklink klikte naar ’t halletje – nu voor een eigen eenzame opsluiting. Hoe kwamen we trouwens op die naam, Siberië? Door Cousteau, denk ik, en zijn oceanelijke omzwervingenen door Pa en Ma zo  graag bekeken, samen. Ze zaten toen nog op een nieuw gekochte bank. Eentje waarvan ik de onbestemde kleur op mijn netvlies heb, maar nooit meer kan benoemen.

*) zie vorige aflevering

(wordt vervolgd)

Advertenties

Over Switha Ro

Multidisciplinair theatermaakster met uitglijders naar Beeldende Kunst. 'De Vrouw breekt de buurt.'

Reacties

3 gedachtes over “Afl 2 We were like Catweazles in an Alice Cooper way…

  1. Je kunt ook waxen. Een langduriger en gladder resultaat. Tevens goed voor zelfpijniging.

    Like

    Geplaatst door Stefania | 25 juli 2012, 7:58 pm
  2. Bent u dan een dochter van een page?

    Like

    Geplaatst door asbloed | 30 juli 2012, 12:01 am

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Instagram

Summertime, time to read and think about what you've read. Love those non-picture subjects. This one I made standing on a chair, looking through our new window under the roof top. Still life with scooter and long distance sculpture, right in the centre. My daily view when I leave school. In my backgarden. Limoncello in nispero colors. We talked and dreamed about it, those endless harvests of nispero fruit in Spain, with good friends. Remembering Spain, Callosa & Valencia 😊. Hole in the tree. Nervous birdy-noise came out of it.
Follow getikteteksten on WordPress.com
juli 2012
M D W D V Z Z
« Jun   Aug »
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
3031  

Sites die ik volg

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Doe mee met 267 andere volgers

MALOU BROUWER

REIZEN. BOEKEN. & MEER

Greet Ilegems

Author, Photographer, Master of engineering sciences, Trying to capture a dream, the poetry of earth, life...

Mirjam van Zelst

journalist en tekstschrijver

KadeGee

Sterke verhalen en bescheiden anekdotes over een leven in transit.

Jonas Bruyneel

Literatuur/Journalistiek/Muziek

Gekwaak uit Kwakkelland

Mijn verbazing, vervoering en ontroering

Di's Storia

verhalen gedichten illustraties

Kaj zoals-ie schrijft

Scherpte, humor en tederheid

In scherpe bewoordingen

Door Adriaan Hendriks

getikteteksten

...van switha Ro...

Andere taal

(Franse) taalverhalen

traveledith

Edith op reis

Poëzie aan het Plafond

Alwaar de grens tussen Poëzie en Proza© filterdun is.

wltrrr

Onregelmatige berichten uit de wondere wereld van pers en media ter bevordering van haat en angst.

De Nieuwe S

Dennis Gaens

Toekomst

geïnspireerd worden is je de toekomst herinneren.

K's Blog

van alles en nog meer

marja wouters

in woorden

%d bloggers liken dit: