//
je leest...
De háárstukken

Afl 6 All the blackness now. (electrocutie)

Op haar 50ste verjaardag, en nog lang niet klaar met scheren, mijmert een vrouw in haar badkamer over de zin van gladde benen. En terwijl manlief vanaf beneden ongeduldig roept, wacht ook te vroeg gearriveerd bezoek: moeder. ‘Draai de kraan eens dicht!’

(Wat voorafging) “IK KOM ZO!” roep ik naar beneden. De ladyshave moet trouwens opgeladen. Wat stel ik dit gedoe toch altijd uit, net zoals ik altijd draal tussen nieuw of tweedehands… ‘AUW!’ ’t Knettert op mijn huid verdomme, wat is er aan de hand?! …

“Ach, doe het licht eens aan?!”
Maar tegen wie zeg ik dat, tegen mezelf? Het moet haast wel en daarom zing ik zacht, omdat er niets gebeurt, een line uit een prille seventies song, All the blackness sings against me now, alsof ’t helpt… Blackness… goh, ja… of nee toch ook weer niet… Ken jij de olievlek van licht achter je oogleden? Als in een ijle middagdut, ja? Ken je die? Ik ook. ‘Kom, laat ik mezelf ontstijgen.’
En dan doe ik dat gewoon…

Kijk! Daar lig ik zomaar, word niet wakker… maar wél met de benen gedrapeerd over de badrand, waardoor ik ze sterk zie afsteken tegen felblauw licht achter ’t matglazen raam en alles is anders…

… Ik kan je nu bijvoorbeeld iets vertellen wat waarschijnlijk niet waar is. Want op dit moment zit ik eigenlijk zomaar in een trein en kijk naar buiten. Ik staar, welnee, ik denk dat ik staar, maar okay, iets flitst in een razendsnelle weide aan mij voorbij – in reepjes verwissel ik van beeld. Want het brein heeft hokjes met schotjes en soms een luikje dat verbindt en alles op zijn tijd. Maar deze vaart trekt flarden in het zicht en door mijn haar. Ze verbrokkelt het gewei van een voorbijliggend roedel herten tot sprokkelhout, eronder glipt als groene plaat de wei over de vorken van een heftruck, zomaar naar een strakblauwe opslaghal. Te razend wisselt het en ik verzet me met signalen naar een innerlijk satelliet – ‘Please slow down!’ sein ik, wat helpt en ja, dat stelt gerust…
Hoewel ik nu de werkelijkheid in blokjes zie, hertengrijs, grasgroen en … blauw.
– O nee!
Want dit is nog niet alles. Kijk goed.
– Lig ik ondersteboven? Ik bedoel, met mijn achterhoofd tegen het afvoerputje? Mijn haren meegerukt met ’t wegstromend water? Maar dat zet me in de tijd terug! Alsof die ree in dito repen daar, op haar kop en naar die herten starend, naar binnen poept.
En ja, eerst keek ik uit een raam, zo’n reizigersblik uit droge ogen, te weinig slaap, een airco vlakt de zomer af. En toen de geweien tot sprokkelhout verwerden, zonet, vroeg ik me af, wie of wat mij nou belazerde, je wist het niet, omdat het landschap in de tijd terug en jij vooruitging, maar ’t misschien omgekeerd evenzo waar kon zijn, en niemand jou vertelde hoe het zat, noch jij iets vroeg. ‘Overigens ben ik dat reetje’, besluit ik nu. Met zachte ogen en een gladde vacht …

Zo was het. Dat wist je zeker.
En tussen de pijnscheut van een onwillig haartje, waaraan de tweedehands ladyshave venijnig rukte en de reflex van je schouders toen je uitgleed, dat het kartelend ding op ’t laatst wanhopig een ini-minigewei aan haartjes tot ini-minibrokkelhoutjes versnipperde en jij, niet aflatend, uit je baan om de wereld in je soyuz-badkuip gleed, terwijl als natte zeep uit een kinderknuist dat onding floepte, tussen dát Nu en het Nu van Nu in, was het soms Donker en dan weer Licht.
En niemand die je hier iets over vertellen kon. Niet over het geknetter op je huid, de vonken in je oren. Want je mond bewoog tijdens je val als een trage slak.

Maar wat je nu voorgoed weet, is dat alles eerst rondzingt voordat ’t een woordje wordt, of een zin, een titel, achter de wand van jouw lippen, die dubbeldam van slakkenvlees. Na een lange weg uit je koud geworden tenen… Waar was ik ook alweer gebleven? Ah: alsof het landschap terugging in de tijd of omgekeerd, en jij niemand daarover vertellen kon.
Beneden op aarde wacht verjaarsvisite, terwijl jij nog moet landen, verdomme! ‘She flies on strange wings…‘ neurie je. *) En toch begin je ook te praten, maar tegen wie?! Want tegels ketsen woorden terug…

Ondertussen zie je tussen Donkers in steeds meer. De kwebbel van jouw moeder, diens theorieën over Man en Vrouw, Schuld en Onschuld, Kerk en Onkerk, Trouweloos Fatsoen en Heldhaftig Onfatsoen, daarvan kende jij de komma’s en de punten. Maar daarom wist je nog niet meteen of dat goed was.
In een Ander Licht (in Wat Flitsen), zie jij de frons waarin jij zelf veel later excelleerde, maar eigenlijk je vadersblik nadoet. Daaronder diens small-talk (determinations, route-indications & -variations, mechanical explanations and  billboard-nominations (“HAHA, Heinz ketchup, haha!” along the railway) om zijn frons wat opgetild te krijgen, maar daarmee wist jij niet of ’t ook werkelijk welgemeend was…

Maar je vader draagt geen baard en je moeder houdt van glad. Waarom ook alweer zat jij bij hem op schoot? De frons was namelijk niet voor jou bestemd…

Ik kan nu, aan mezelf, wel vertellen wat niet waar is en dus een leugen, luister goed. Vooral nu ik, gedrapeerd over de badrand, alles helder zie… O nee, mijn benen glijden weg. De rand kruipt over mij, alsof je een plastic zak naar binnen keert, de opdruk in een waas naar buiten zichtbaar, and (this is true) dat schuren langs zijn wang was heerlijk…
… maar je wist niet of ’t mocht.

Wie bonkt daar zo?! “NEE! IK DRAAI DE KRAAN NIET DICHT!”…

And then the lights went out. This train is in a tunnel.

*)
She wears softness as a gown
She spreads magic all around
Her feathers still untouched
She takes but nothing and she gives so much

She flies on strange wings
She flies on strange winds
She brings strange things
She flies on strange wings

She takes off when she desires
Silence grows on her lips
She can bring you so much higher
She spreads love on all her trips, yeah

She flies on strange wings
She flies on strange winds
She brings strange things
She flies on strange wings

Woke up this morning
And this feeling came to my head
To fly with her from sky to sky
‘Cause my mind seemed to be dead
So I floated up towards her
On my mutilated wings
But all the blackness sings against me now
It’s the lady of the strange wings

She wears softness as a gown
She spreads magic all around
Her feathers still untouched
She takes but nothing and she gives so much

She flies on strange…………..

(wordt vervolgd)

Advertenties

Over Switha Ro

Multidisciplinair theatermaakster met uitglijders naar Beeldende Kunst. 'De Vrouw breekt de buurt.'

Reacties

Nog geen reacties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Instagram

Summertime, time to read and think about what you've read. Love those non-picture subjects. This one I made standing on a chair, looking through our new window under the roof top. Still life with scooter and long distance sculpture, right in the centre. My daily view when I leave school. In my backgarden. Limoncello in nispero colors. We talked and dreamed about it, those endless harvests of nispero fruit in Spain, with good friends. Remembering Spain, Callosa & Valencia 😊. Hole in the tree. Nervous birdy-noise came out of it.
Follow getikteteksten on WordPress.com
augustus 2012
M D W D V Z Z
« Jul   Sep »
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
2728293031  

Sites die ik volg

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Doe mee met 267 andere volgers

MALOU BROUWER

REIZEN. BOEKEN. & MEER

Greet Ilegems

Author, Photographer, Master of engineering sciences, Trying to capture a dream, the poetry of earth, life...

Mirjam van Zelst

journalist en tekstschrijver

KadeGee

Sterke verhalen en bescheiden anekdotes over een leven in transit.

Jonas Bruyneel

Literatuur/Journalistiek/Muziek

Gekwaak uit Kwakkelland

Mijn verbazing, vervoering en ontroering

Di's Storia

verhalen gedichten illustraties

Kaj zoals-ie schrijft

Scherpte, humor en tederheid

In scherpe bewoordingen

Door Adriaan Hendriks

getikteteksten

...van switha Ro...

Andere taal

(Franse) taalverhalen

traveledith

Edith op reis

Poëzie aan het Plafond

Alwaar de grens tussen Poëzie en Proza© filterdun is.

wltrrr

Onregelmatige berichten uit de wondere wereld van pers en media ter bevordering van haat en angst.

De Nieuwe S

Dennis Gaens

Toekomst

geïnspireerd worden is je de toekomst herinneren.

K's Blog

van alles en nog meer

marja wouters

in woorden

%d bloggers liken dit: