//
je leest...
Opinie & Beschouwing

‘Komen en gaan’ is geen thema voor Agnes.

Uiteindelijk is het niets meer dan een gegeven dat we er zijn, wij mensen.
En dan is er nog het ‘komen en gaan’.

Waar is de klei? Ik zoek wat stevigheid.

2011-08-02 11.46.36

Ik zie dat je je wenkbrauwen optrekt, ‘Wat moet die vrouw met levensvragen!?’ Nou ja: ik puber weer sinds kort. In een ommekeer reizen de hormonen terug. (De vraag naar het bestaan van een God borrelt gelukkig niet meer op. Maar wel welke oudere daar mogelijk aan de ander kant van de sterrenhemel eender is aan mij.)

Het is dat moeder mij de laatste tijd zo bestookt met geesteswetenschappen. Mij, haar bloedeigen kind informeert ze met de hardnekkigheid van een ouderling consequent over de volgens haar volstrekt verklaarbare aanwezigheid van nimfen, elfen en kabouters. Met een stevig voetje tussen de deur ontkent ze mijn eigen besef: dat het menselijk bewustzijn een illusoir vermogen heeft waar je U tegen zegt. Waarom doet ze dat toch? Wil ze me beschermen? En wat een uithoudingsvermogen trouwens! Knap hoor.

Jij vraagt wat ik precies bedoel?

Stel je voor. Mijn moeder probeert de werkelijkheid zoals ik die waarneem te overschrijven (knap) en trouwens nog knapper is het als ik besluit haar overtuiging niet te hoeven weerstaan. Omdat ‘menselijk bewustzijn’ voor mij gelijk is aan ‘illusoir vermogen’ en daarom een continue, ruimte makende beweging. Dus als ik achterover leun, gewoon achterover, is ’t voldoende. Voor mij dan.

Om haar te plagen zet ik in gedachten haar nimfen op sterk water en plaats ze in haar voorraadkast terug die vol raakt omdat zij aanhoudend wezens schept door het erover te hebben. Dat is ons ritueel. Zo ‘zijn’ we, deze moeder en dochter: zij wenst een vaste vorm, ik parkeer die op sterk water, in weckpotten.

Maar met dat achterover leunen valt het wel mee. Zo knap ben ik niet en de weckpotten worden zwaar. Ik stop met plagen.

Waarom houd ik af als het toch allemaal illusie is?

Als je mij de laatste tijden een beetje gevolgd hebt, zie je hoe ik gegrepen ben door de vorming van een identiteit. Dat komt door mezelf – en dat is precies een te vanzelfsprekende verklaring. Maar ‘mezelf’ is de kluts kwijt, weet inmiddels wel wie ze is en dan houdt daarna het evenwicht op. Want ik ben gevormd en ik heb ook zelf gevormd – de vraag is die naar het juiste midden dat kwijt is sinds de ommekeer van hormonen en de reis van mijn zoon naar een eigen toekomst.

2011-08-02 11.45.23

Zoals mijn moeder haar weckpotten met elfen erin koestert (dat is mijn illusie, en ik laat haar die potten liefdevol afstoffen, ordenen, bekijken en natellen, zich verbazend over het groeiend aantal) sla ik uit pure behoefte aan houvast mijn astrologie boeken open. Boeken en berekeningen waaruit ik al jaren geleden haalde dat mijn Huis van de Identiteit overuren draait; er staan minstens twee te betekenisvolle planeten in met een paar fraaie, spanningsvolle aspecten naar de overkant van de cirkel. Nee ik kom echt niet onder mezelf uit.

Aan de Waal vind ik altijd klei. Het gewicht lucht me op.

Even op de fiets, hondje mee, uiterwaarden in en de oever op. Koelwater aan mijn ontblootte voeten. Mijn illusie glimlacht een beetje met me mee. Ik wroet in het bovenste laagje zand waaronder de klei, stevig, glad, klaarligt voor ’t opscheppen.

Ik vorm net zo hard als moeder.

Ondertussen mijmer ik over het laatste boek dat ik las. De schrijver stond zichzelf de persoonlijke vrijheid toe grote dichters uit hun graf te laten herrijzen, nee, niet waar: een stelletje minder bekende dichters liet hij elkaar treffen aan een schrijverstafel en gaf ze doodleuk Grote Namen: Goethe, Petrarca, Verlaine etc. Gewoon zo.
Om het onderwerp van gesprek dat hij ze toebedeelde (het verschil tussen vrouwenhaters en -aanbidders) te verlevendigen, plaatste hij een enkele a-poëet ertussen (Boccaccio, die om zijn erotisch getinte Decamerone bekend werd) en ja, het effect was hilarisch en behoorlijk vunzig, maar wat me vooral bijbleef was het lef om te vormen2011-08-02 11.46.14Temeer daar de schrijver vooral Goethe platitudes in de mond legde en van Petrarca een slappe tinus maakte. Evenzo goed had het anders gekund.

Dus niks nieuws onder de zon. Mijn moeder schept elfen die ik in de weckpot stop, Kundera (het was Kundera, in het ‘Boek van de Lach en de Vergetelheid’) noteert gratuit een ontmoeting die nooit plaatsvond en ik trek conclusies uit de sterren… Overigens geloof ik Kundera in tegenstelling tot wat mijn moeder fantaseert wel, gewoon omdat het fictie voor hem is – zijn voorraadkast laat ik leeg…

Klei is glad zolang het nat is. Hoe meer je het vormt, des te droger het raakt. Uiteindelijk houdt de kunstenaar een beeld over van aarde, bakt het, glazuurt het en bakt het nog een keer. Daarna biedt hij het te pronken aan.

In vorm, maar wel breekbaar.

In mijn horoscoop ontbeer ik lucht, of luchtigheid – de kunst van het relativeren heb ik me maar moeizaam eigen gemaakt. Daarom hou ik mijn voorraadkast graag leeg. Er mogen hooguit Dagdromen in – wat ik gekleid heb laat ik aan de oever. Daar breekt het niet, maar wordt ’t zachtjes gladgestreken. Daarna zakt het weg.

In het boek ‘Onsterfelijkheid’ koestert Agnes een bestaan-zonder-ik. Haar ultieme zijnsbesef heeft zij, na een lange, allene reis, liggend in een ondiep beekje, roerloos en zonder iets te zeggen. Alles stroomt aan haar voorbij, ze hoeft het slechts te registreren en pakt het niet eens beet. ‘Komen en gaan’ is geen thema voor Agnes.

Ijl is een beter woord dan vluchtig.
Ik ben jaloers op haar.

Een verschil tussen beeldend kunstenaars en theatermakers of schrijfsters is de vormvastheid. In theater speelt het verloop een belangrijke rol. Niets houd je vast, maar de Dagdromen blijven. De kunst van iets af te maken speelt wel degelijk, maar is ijl, met de boodschap “Zie maar wat je ermee doet”. Dat is een prettige illusie, een vloeiende vorm.

Vroeger als klein kind was ik bang voor de cellokist van mijn opa. Die stond tussen de voor- en achterkamer precies tussen de schuifdeuren. Als ik moest slapen, scheen het licht vanuit de voorkamer, waar opa en oma zachtjes babbelden, om de contouren van de kist. In mijn slaapogen begon die grote zwarte vorm te bewegen… Dat besefte ik maar al te goed en ik werd bang. Aan mijn waarneming omtrent vaste vormen (onbeweeglijkheid) werd door mijn insoezende zintuigen flink geknaagd. Mijn illusie wankelde. Dat was angstaanjagend.

Misschien is het bezittelijk voornaamwoord Mijn in Mijn illusie gewoon een woord teveel. Maar ik kom er niet onderuit als moeder met haar elfen klaarstaat, nogal stevige elfen, zware ook, die ze met haar woorden leven inblaast en in mijn wereld probeert te plaatsen, waarop ik hun leven enerzijds bekort, maar anderzijds een ijle eeuwigheid bezorg op sterk water in haar voorraadkast. In mijn schuilt immers een ik. Precies die ik die best jaloers op Agnes is, omdat zij zonder die van haar lijkt te kunnen bestaan.

2011-08-02 11.46.55

Tenminste, heel even lukt dat Agnes.

Advertenties

Over Switha Ro

Multidisciplinair theatermaakster met uitglijders naar Beeldende Kunst. 'De Vrouw breekt de buurt.'

Reacties

3 gedachtes over “‘Komen en gaan’ is geen thema voor Agnes.

  1. Mooi betoog! Wij zijn onveranderlijk veranderlijk. Alles om je heen verandert voortdurend en naarmate je ouder wordt lijkt niets meer vanzelfsprekend. Identiteit is ongrijpbaar, is illusie, is maakbaar. Zijn is griezelig, maar in vrede met het bestaan, vul je alles zelf in. Ook elfen en kabouters kunnen levensecht zijn voor hen die erin geloven.
    Ik zet Kundera op mijn leeslijst voor deze zomer. Thnx.

    Like

    Geplaatst door jokezelf | 31 juli 2013, 8:55 am
  2. (Ook ik was bang voor die cellokist. En niet zo’n beetje!) Wie die Agnes is weet ik niet. Maar ik ben juist bang dat ik een beetje op haar begin te lijken, dat mijn vorm en vastheid en IK in de loop van de tijd wegspoelt. Vaak heb ik het gevoel ‘mijzelf te missen’. Nee, ik ben helemaal niet jaloers op Agnes…

    Like

    Geplaatst door drietantes | 17 september 2013, 8:35 pm

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Instagram

Autumn in 024. Visiting friends. Crazy sky there. End of Summer. These tomatoes will never become red. Two stars seem to fall down. Everything at its place. Ready to play 'Het wachten' at Buitengoed Gelderse Waarden tomorrow September 17. At 12,14 and 16 hours. Shortplay about a woman desperately waiting for her husband to come back from war. Made a selfie in just one Line at The Big Draw Nijmegen 2017. Soon my review of this event for @uitweb, #ugenda. #thebigdrawnijmegen2017
Follow getikteteksten on WordPress.com
juli 2013
M D W D V Z Z
« Jun   Aug »
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
293031  

Sites die ik volg

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Doe mee met 273 andere volgers

MALOU BROUWER

REIZEN. BOEKEN. & MEER

Greet Ilegems

Author, Photographer, Master of engineering sciences, Trying to capture a dream, the poetry of earth, life...

Mirjam van Zelst

journalist en tekstschrijver

KadeGee

Sterke verhalen en bescheiden anekdotes over een leven in transit.

Jonas Bruyneel

Literatuur/Journalistiek/Muziek

Gekwaak uit Kwakkelland

Mijn verbazing, vervoering en ontroering

Di's Storia

verhalen gedichten illustraties

Kaj zoals-ie schrijft

Scherpte, humor en tederheid

In scherpe bewoordingen

Door Adriaan Hendriks

getikteteksten

...van switha Ro...

Andere taal

(Franse) taalverhalen

traveledith

Edith op reis

Poëzie aan het Plafond

Alwaar de grens tussen Poëzie en Proza© filterdun is.

wltrrr

Onregelmatige berichten uit de wondere wereld van pers en media ter bevordering van haat en angst.

De Nieuwe S

Dennis Gaens

Toekomst

geïnspireerd worden is je de toekomst herinneren.

K's Blog

van alles en nog meer

marja wouters

in woorden

%d bloggers liken dit: