//
je leest...
Opinie & Beschouwing

Doorsnee leven? (1)

Wat ik deze zomer gedaan heb? Vooral Houellebecq gelezen!
Ja, het is me wat. Toen ik ergens in mei de boekenwinkel bezocht omdat ik aan mijn letterverslaving toegeven moest, kwam ik er niet meer onderuit. U kunt natuurlijk beweren dat in de doorsnee boekenwinkel van alles ligt en ik alleen al daarom het boek dat onder mijn rechterhand satijn zacht aanvoelde en de titel ‘Mogelijkheid van een eiland’ (2005) droeg, had kunnen weerstaan, maar dat is niet waar. Ten eerste stond ik niet in de Bruna en ten tweede werd ik getroffen door de bliksem. Die werd door de volgende gedachte begeleid: “Ah! Houellebecq… had ik niet ooit ‘Elementaire deeltjes’ (2000) geprobeerd?!”
Bij die herinnering zie ik mezelf 13 jaar geleden in bed liggen (al ter hoogte van bladzijde X niet meer onnozel) terwijl ik in de kom van mijn linkerhand de linnen rug van het boek voelde zweten. Een strak mondje begeleidde mijn lectuur. Mijn rechterhand sloeg vinnig bladzijdes om – ik was allang over de rand heen van wat ik aankon; de ranzigheid droop er per pagina vanaf.

Het wordt me door Houellebecq zeer duidelijk gemaakt: de mensheid is minder dan een drol! Dat was een lastige mededeling. Ik was toen al vijf jaar lang moeder van een zachtmoedig kind en er bleef me op dat moment daarom niets anders over dan het boek (ergens op het moment van een massaslachting) van me af te werpen en het de volgende ochtend bij het oud papier te dumpen… Een week geleden echter verbaasde ik me enorm! Het verfoeide boek stond 13 jaar later gewoon op een van de boekenplanken in mijn slaapkamer, familiair opgesteld achter portretfoto’s van man en kind die ik net aan het afstoffen was.

Natuurlijk voelde ik me raar. Ik bedoel: wie heeft er nu 13 jaar lang een visionaire misantroop in haar bibliotheek staan en leeft ondertussen een doorsnee leven in de veronderstelling het enige juiste te hebben gedaan, namelijk wegsmijten? Ik dus! Dit besef baarde mij zorgen, meer dan de gedachte aan de klaarblijkelijk niet hoge frequentie van afstoffen in mijn huishouden (Houellebecq zou het in ieder geval geen zier uitmaken – die heeft belangrijkere zaken aan zijn ronduit schurftig uitziende hoofd).

Maar goed. Sinds ‘Elementaire deeltjes’ ben ik in drie maanden tijd drie Houellebecqs verder die ik wel uitlas en die me ietwat melancholisch stemden, terwijl ik sommige passages door mijn oogharen las om de nog immer aanwezige, maar vrij clean beschreven ranzigheid te kunnen doorstaan. Ik bleef voorzichtig. Tranen rolden niet over mijn wangen. Mijmeringen over de nietigheid van de mens beklijfden wel. Maar ik blijf voorzichtig. Want niet alleen door het lezen van recensies bekruipt me het gevoel dat ik me laat misleiden door een makkelijk gehanteerde duivelspen. Nee, ergens dringt ook wel uit mezelf  tot me door dat ik uitkijken moet met Michels boodschap over de nietigheid van de mens.

Het is tenslotte nogal niet wat, die personages waar je bijna om gaat geven, pleiten doodleuk voor sextoerisme in een nagenoeg onweerlegbare idealistisch en egalitair getinte theorie *), of hebben nauwelijks door wat hen motiveert tenzij het de driften zijn. Ondertussen worden kunstenaars als Picasso, maar ook de betekenis van filosofie genivelleerd, terwijl de schrijver er sowieso een handje van heeft het kunstenaarsbestaan onderuit te schoffelen door de omgeving waarin ze rondscharrelen een hoog ‘nitwit’-gehalte toe te dichten. Dat herken ik uit mijn omgeving overigens maar al te goed.
Zo weet Jed, Michelinkaartenkunstenaar in ‘De kaart en het gebied’ (2010) echt niet wat hem motiveert en is hij meer bezig sociaal-emotioneel te overleven dan een artistieke uitspraak te doen. Hij doet er dan verder ook niet zo moelijk over en dat maakt hem wel sympathieker. Maar naast het sneuvelen van de art scene, blijkt in vrijwel ieder boek ook de vrijetijdsbesteding eerder een van lust doordrengde wanhoopscultus die de menselijke beschaving uitholt. Hier en daar wordt ze door een aanslag wreed vernietigd door terroristen (‘Platform. Midden in de wereld’, 2001). Dat Houellebecq dit bijna als een deus ex machina inzet, maar dan een gitzwarte, doet je als lezeres huiveren. Hij is visionair, en dat wordt ook vaak over hem beweerd. Na het publiceren van ‘Platform’ vond de aanslag op de discotheek in Bali plaats. Over het WTC hoef ik het verder niet te hebben.

Een wanhoopscultus dus, die vrijetijdsbesteding, die nog wel eens geboren zou kunnen zijn uit het besef dat je na je vijfentwintigste geen enkel nut meer hebt, voor niemand niet, tenzij om een ander te plezieren – dat is te zeggen: de veel te lange tijd te doden die je rest. Voordien is je nut bepaald door je geilheid, in dienst van het behoud van de soort!

In ‘Mogelijkheid van een eiland’ is hoofdpersoon Daniel zich maar al te goed van die leeftijdsgrens bewust en neukt zich daarom suf teneinde alles ‘eruit te halen’ – hoewel het ook heel gewone eenzaamheidsbestrijding is. Want eenzaam is hij, de entertainer (en ver over de leeftijd) al was het maar omdat hij te scherp ziet waar de waarde van het mensdom het niet haalt bij de onvoorwaardelijke liefde van hondje Fox. Het hondje van hem en zijn knappe ex. En een hondje dat als het kind van de rekening, soms pendelen moet. Voor Fox echter pleit dat het hem niet deert. Het kent immers enkel ondeelbare liefde voor elk?! By the way: de scheiding van zijn baasjes werd gemotiveerd door het besef van het vrouwtje dat zij haar sexuele marktwaarde zo rond de overgang zou moeten inleveren. Ze is het maar liever voor door te vertrekken en hoewel Daniel vergaat van eenzaamheid, laat hij haar gewoon gaan. Uit gebrek aan vechtlust?

(wordt vervolgd)

*) die ideologie heeft U nog van mij tegoed

Advertenties

Over Switha Ro

Multidisciplinair theatermaakster met uitglijders naar Beeldende Kunst. 'De Vrouw breekt de buurt.'

Reacties

Nog geen reacties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Instagram

Summertime, time to read and think about what you've read. Love those non-picture subjects. This one I made standing on a chair, looking through our new window under the roof top. Still life with scooter and long distance sculpture, right in the centre. My daily view when I leave school. In my backgarden. Limoncello in nispero colors. We talked and dreamed about it, those endless harvests of nispero fruit in Spain, with good friends. Remembering Spain, Callosa & Valencia 😊. Hole in the tree. Nervous birdy-noise came out of it.
Follow getikteteksten on WordPress.com
augustus 2014
M D W D V Z Z
« Jul   Sep »
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031

Sites die ik volg

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Doe mee met 267 andere volgers

MALOU BROUWER

REIZEN. BOEKEN. & MEER

Greet Ilegems

Author, Photographer, Master of engineering sciences, Trying to capture a dream, the poetry of earth, life...

Mirjam van Zelst

journalist en tekstschrijver

KadeGee

Sterke verhalen en bescheiden anekdotes over een leven in transit.

Jonas Bruyneel

Literatuur/Journalistiek/Muziek

Gekwaak uit Kwakkelland

Mijn verbazing, vervoering en ontroering

Di's Storia

verhalen gedichten illustraties

Kaj zoals-ie schrijft

Scherpte, humor en tederheid

In scherpe bewoordingen

Door Adriaan Hendriks

getikteteksten

...van switha Ro...

Andere taal

(Franse) taalverhalen

traveledith

Edith op reis

Poëzie aan het Plafond

Alwaar de grens tussen Poëzie en Proza© filterdun is.

wltrrr

Onregelmatige berichten uit de wondere wereld van pers en media ter bevordering van haat en angst.

De Nieuwe S

Dennis Gaens

Toekomst

geïnspireerd worden is je de toekomst herinneren.

K's Blog

van alles en nog meer

marja wouters

in woorden

%d bloggers liken dit: