//
je leest...
Opinie & Beschouwing

Doorsnee leven? (1)

U kunt natuurlijk beweren dat in de doorsnee boekenwinkel van alles ligt en ik alleen al daarom het boek dat onder mijn rechterhand satijn zacht aanvoelde en de titel Mogelijkheid van een eiland (2005) droeg, had kunnen weerstaan, maar dat is niet waar. Ik stond immers niet in de Bruna en werd ik getroffen door de bliksem: “Ah! Houellebecq… had ik niet ooit Elementaire deeltjes (2000) geprobeerd?!” Ik zie mezelf 13 jaar geleden in bed liggen, al ter hoogte van bladzijde X niet meer onnozel, terwijl ik in de kom van mijn linkerhand de linnen rug van het boek voelde zweten. Een strak mondje begeleidde mijn lectuur. Mijn rechterhand sloeg vinnig bladzijdes om – ik was over de rand heen van wat ik aankon; de ranzigheid droop er vanaf.

Houellebecqs mensheid is immers minder dan een drol waard – een lastige mededeling vond ik. Ik was toen al vijf jaar lang moeder van een zachtmoedig kind en er bleef me daarom niets anders over dan het boek (ergens op het moment van een massaslachting) van me af te werpen om het de volgende ochtend bij het oud papier te dumpen. Een week geleden echter vond ik het gewoon op een van de boekenplanken in mijn slaapkamer, familiair opgesteld achter portretfoto’s van man en kind die ik net aan het het afstoffen was. Natuurlijk voelde ik me raar. Ik bedoel: wie heeft er nu 13 jaar lang een visionaire misantroop in haar bibliotheek staan en leeft ondertussen een doorsnee leven, in de veronderstelling het enige juiste te hebben gedaan, namelijk wegsmijten? Dit besef baarde mij zorgen, meer dan de gedachte aan de klaarblijkelijk niet hoge frequentie van afstoffen in mijn huishouden.

Maar goed: sinds Elementaire deeltjes ben ik in drie maanden tijd drie Houellebecqs verder die ik wel uitlas en me melancholisch stemden. Terwijl ik nog steeds sommige passages door mijn oogharen las om de nog immer  vrij clean beschreven ranzigheid te kunnen doorstaan. Ik bleef dus voorzichtig tijdens de lectuur. Tranen rolden niet over mijn wangen; mijmeringen over de nietigheid van de mens beklijfden helaas wel.

Het is tenslotte nogal niet wat: die personages waar je om gaat geven pleiten doodleuk voor sextoerisme in een nagenoeg onweerlegbare idealistisch en egalitair getinte theorie. Of ze hebben nauwelijks door wat hen motiveert tenzij hun driften. Ondertussen worden kunstenaars als Picasso, maar ook de betekenis van filosofie genivelleerd, terwijl de schrijver er sowieso een handje van heeft het kunstenaarsbestaan onderuit te schoffelen door de omgeving waarin ze rondscharrelen een hoog ‘nitwit’-gehalte toe te dichten. Dat herken ik uit mijn omgeving overigens maar al te goed.
Zo weet Jed, Michelinkaartenkunstenaar in De kaart en het gebied (2010) echt niet wat hem motiveert en is hij meer bezig sociaal-emotioneel te overleven dan een artistieke uitspraak te doen. Hij doet er dan verder ook niet moeilijk over en dat maakt hem dan weer sympathiek. Maar naast het sneuvelen van de art scene, blijkt in vrijwel ieder boek ook de vrijetijdsbesteding eerder een van lust doordrenkt wanhoopscultus die de menselijke beschaving uitholt. Hier en daar wordt ze door een aanslag wreed vernietigd door terroristen (Platform. Midden in de wereld, 2001). Dat Houellebecq dit als een deus ex machina inzet, een gitzwarte, doet me huiveren. Hij is visionair: na het publiceren van Platform vond de aanslag op de discotheek in Bali plaats. Over het WTC hoef ik het verder niet te hebben.

Een wanhoopscultus dus, die vrijetijdsbesteding, die geboren zou kunnen zijn uit het besef dat je na je vijfentwintigste geen enkel nut meer hebt, voor niemand niet, tenzij om een ander te plezieren – dat is te zeggen: de veel te lange tijd te doden die je rest. Voordien is je nut bepaald door je geilheid, in dienst van het behoud van de soort!

In Mogelijkheid van een eiland is hoofdpersoon Daniël zich maar al te goed van die leeftijdsgrens bewust en neukt zich daarom suf teneinde alles ‘eruit te halen’ – hoewel het ook heel gewone eenzaamheidsbestrijding is. Want eenzaam is hij, de entertainer (en ver over de cruciale leeftijdsgrens van 25) al was het maar omdat hij te scherp ziet waar de waarde van het mensdom het niet haalt bij de onvoorwaardelijke liefde van hondje Fox. Het hondje van hem en zijn knappe ex. En een hondje dat als het kind van de rekening soms pendelen moet. Voor Fox echter pleit dat het hem niet deert. Het kent immers enkel ondeelbare liefde voor elk?! By the way: de scheiding van zijn baasjes werd gemotiveerd door het besef van het vrouwtje dat zij haar seksuele marktwaarde zo rond de overgang zou moeten inleveren. Ze is het liever voor door te vertrekken en hoewel Daniël vergaat van eenzaamheid, laat hij haar gewoon gaan. Uit gebrek aan vechtlust?

(wordt vervolgd)

Advertenties

Over Switha Ro

Multidisciplinair theatermaakster met uitglijders naar Beeldende Kunst. 'De Vrouw breekt de buurt.'

Reacties

Nog geen reacties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Instagram

Er is een fout opgetreden bij het ophalen van je afbeeldingen vanuit Instagram. Over enkele minuten wordt er een nieuwe poging gedaan.

Follow getikteteksten on WordPress.com

Sites die ik volg

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Doe mee met 314 andere volgers

Advertenties
een letterleven

na burn-out

Lege Handen

Verhalen voor jong en oud

MALOU BROUWER

REIZEN. BOEKEN. & MEER

Greet Ilegems

Master of Science, Author & Publisher of the YA SF Hybrid-series, Photographer, Trying to capture a dream, the poetry of earth, life...

Mirjam van Zelst

journalist en tekstschrijver

KadeGee

Sterke verhalen en bescheiden anekdotes over een leven in transit.

Jonas Bruyneel

Literatuur/Journalistiek/Muziek

Gekwaak uit Kwakkelland

Mijn verbazing, vervoering en ontroering

Di's Storia

verhalen gedichten illustraties

Kaj zoals-ie schrijft

Scherpte, humor en tederheid

In scherpe bewoordingen

Door Adriaan Hendriks

getikteteksten

van Switha Ro

Andere taal

(Franse) taalverhalen

traveledith

Edith op reis

wltrrr

Onregelmatige berichten uit de wondere wereld van pers en media ter bevordering van haat en angst.

De Nieuwe S

Dennis Gaens

Toekomst

geïnspireerd worden is je de toekomst herinneren.

marja wouters

in woorden

KakelVers Dichtwerk

Voormalig stadsdichter van Capelle aan den IJssel. Schrijft, dicht, performt, bestormt.

%d bloggers liken dit: