//
je leest...
Eendagsvliegen & vertellingen

Meringues.

Misschien knapte ze wat op van een muziekje. Rosa keerde zich van het aanrecht af, bleef dralen tussen keuken en woonkamer en deed haar armen precies onder haar borsten over elkaar. Ze wipten onder haar nieuwe, van strakheid bijna glinsterende truitje licht op. Maar Rosa’s aandacht was nu nog ergens anders. ‘Waarom’ peinsde ze ‘waarom zou ik omkeren?!’ Daarna draaide ze zichzelf op haar hakken terug. Als een ouderwetse dia schoof het aanrecht gewoon weer in beeld. Een zestal taai geworden plasjes eiwit kleefden aan het bakpapier op het blad. De meringues waren mislukt.

‘Dat heb je er nu van!’ mopperde ze. Maar eigenlijk wist ze niet zo goed wat dat er nu was of wat er precies fout ging, net zo min ze begreep waarom deze mislukking haar zo verdrietig stemde. Maar er was nog meer aan de hand. Ze constateerde bijvoorbeeld:
– dat haar onderlip van dit verdriet had kunnen gaan trillen, wat echter niet gebeurde, en
– dat ze had kunnen stampvoeten, maar het domweg naliet.
Daarom misschien was de teleurstelling die ze ervoer intens, en vreemd genoeg ook heel kinderlijk, juist omdat ze die niet uitte – of was het andersom, namelijk ondanks? De oven koelde al flink af. Soms tikte er iets in het karkas van het fornuis.

Om haar mondhoeken verschenen twee boogjes, haar neus kromde zich een beetje naar de bovenlip. Ze dacht er ineens aan dat ze met veel weggekomen was. Rosa gaf over het algemeen graag anderen de schuld. Iets wat ze zichzelf in de regel vergaf, omdat ze vond dat ze daarin niet veel verschilde met de rest van de mensheid. Ze was de jongste thuis.

Rosa’s broer en een zus konden vroeger flink ruzie maken. Terwijl haar zus ogenschijnlijk om niets woedend achter Rosa’s immer sarrende broer om de tafel rende, bouwde zij ondertussen met de gezamenlijke lego onder de tafel verder. Haar handje, dat door de bak met steentjes herriede, vlocht hun tumult systematisch aan elkaar.

Maar nog geen twee uur geleden wist Rosa zeker dat ze voor de komende herfst een nieuwe hobby had. “Toetjes maken!” riep ze naar de woonkamer. En ook dat zoiets juist voor haar zo belangrijk was, omdat ze weinig met haar handen deed… “Essentieel!” riep ze tegen haar zoon die een lekker toetje niet versmaadde. ‘Een nieuwe hobby… jawel!’ prevelde ze tegen de beslagkom op welke rand ze de eieren brak en het geel van het wit scheidde. Dat kon ze al vrij goed.

“Blijf met je fikken van de lego af!” Rosa’s handje hield stil. Ze voelde zich betrapt door haar zus die met een rood hoofd onder de tafelrand verscheen. Maar ze wist ook dat haar broer zich er zo weer tussen zou wurmen om haar zus opnieuw te tergen. Kijk, hij siste al iets in haar nek en zij loeide terug, waarbij ze in de vaart haar hoofd flink stootte. Daarna hervatten ze samen hun geren – Rosa rommelde rustig verder, hoewel ze voor de zekerheid “Jullie doen stom!” riep. Ze had al bedacht dat wanneer haar moeder straks verhit op het kabaal af komen zou, ze gewoon begon te huilen. “Hou daar onmiddellijk mee op!” zou mamma roepen, maar zoiets deed je niet als kind, stoppen.

Omgekeerd was er nu iets anders aan de orde. De tijd van afschuiven was al een jaar of 50 voorbij. Hoewel eerlijk gezegd Rosa toen al, in de tijd van haar leven onder de tafel, begreep dat ze iemands anders’ ruzie goed voor haar eigen zaakjes benutten kon. Hoe vaak bijvoorbeeld had Rosa niet haar zusters degelijke lego-constructies ‘verrijkt’ met extra blokjes? “Vind je het het dan niet mooi?!” jengelde Rosa die pruilend toekeek hoe haar zus het bouwsel molesteerde. Als op zo’n moment toch eens mamma verschijnen zou. Dan kon ze naar haar zus gaan wijzen en tranen over haar wangen laten vloeien, en niet stoppen als mamma riep. 

‘Hou daar onmiddellijk mee op!’ Met terugdenken dan, maar Rosa draalt. In de opening van de keukendeur laat ze haar armen los – haar borsten zakken. Ergens lijkt het truitje haar toch een beetje te ruim. Vooral links en rechts van haar romp lijkt het een eigen leven te leiden. Een uitgezakt leven. ‘Vroeger, als kind, huilde ik luid om niets. Nu welt geen traan meer op om… iets!’ Rosa’s zoon hoort haar murmelen. Zijn oren doen het nog erg goed. “Het zijn maar meringues hoor.” ‘Mijn tieten?…’ Rosa pruttelt tegen het truitje en kijkt omlaag. Daar vergaat haar wereld klaarblijkelijk al een poosje onmerkbaar en geruisloos. ‘Ik moest maar eens een nieuwe beha kopen…’ Wat ze net naliet, komt nu los. Als ze met een trillende onderlip naar de cd-speler loopt, een cd kiest, maar het doosje laat vallen dat met een lelijk gekletter op het laminaat stukvalt, stampvoet ze drie keer. Na de eerste keer kijkt haar zoon verschrikt op. Na de tweede tikt het karkas van het fornuis. Rosa begint pas te huilen na de derde keer.

 

Advertenties

Over Switha Ro

Multidisciplinair theatermaakster met uitglijders naar Beeldende Kunst. 'De Vrouw breekt de buurt.'

Reacties

Nog geen reacties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Instagram

Summertime, time to read and think about what you've read. Love those non-picture subjects. This one I made standing on a chair, looking through our new window under the roof top. Still life with scooter and long distance sculpture, right in the centre. My daily view when I leave school. In my backgarden. Limoncello in nispero colors. We talked and dreamed about it, those endless harvests of nispero fruit in Spain, with good friends. Remembering Spain, Callosa & Valencia 😊. Hole in the tree. Nervous birdy-noise came out of it.
Follow getikteteksten on WordPress.com
september 2014
M D W D V Z Z
« Aug   Nov »
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
2930  

Sites die ik volg

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Doe mee met 267 andere volgers

MALOU BROUWER

REIZEN. BOEKEN. & MEER

Greet Ilegems

Author, Photographer, Master of engineering sciences, Trying to capture a dream, the poetry of earth, life...

Mirjam van Zelst

journalist en tekstschrijver

KadeGee

Sterke verhalen en bescheiden anekdotes over een leven in transit.

Jonas Bruyneel

Literatuur/Journalistiek/Muziek

Gekwaak uit Kwakkelland

Mijn verbazing, vervoering en ontroering

Di's Storia

verhalen gedichten illustraties

Kaj zoals-ie schrijft

Scherpte, humor en tederheid

In scherpe bewoordingen

Door Adriaan Hendriks

getikteteksten

...van switha Ro...

Andere taal

(Franse) taalverhalen

traveledith

Edith op reis

Poëzie aan het Plafond

Alwaar de grens tussen Poëzie en Proza© filterdun is.

wltrrr

Onregelmatige berichten uit de wondere wereld van pers en media ter bevordering van haat en angst.

De Nieuwe S

Dennis Gaens

Toekomst

geïnspireerd worden is je de toekomst herinneren.

K's Blog

van alles en nog meer

marja wouters

in woorden

%d bloggers liken dit: