//
je leest...
Uncategorized

‘Niemand bijzonders!’

Sleutels tot ellende

Vijftig jarige vrouw kijkt terug op de tiener die ze was.

Ze was binnen de kortste keer gewend om voor het keukenraam te staan, haar hals te strekken en met wijd open ogen naar buiten te kijken. Er keerde namelijk altijd wel iemand in het gehavende nest terug en dat bracht in die tijd mogelijk een belevenis met zich mee. Roos was toen nog vol goede hoop, en vooral jong. Ze zou het daarom ook nooit zo gezegd hebben, ‘Ik ben vol goede hoop!’ Nee, toen niet.

Als je met je rug tegen het aanrecht leunt, kan je wat makkelijker onze achtertuin overzien. Overigens sta ik zelden bij het keukenraam en dat is vreemd, vooral nu de afgelopen zomer zo mooi bleek. Ik kijk op dit moment bijvoorbeeld liever naar de eerste rimpelingen op mijn hand, die met de theedoek door een kopje veegt. Daarna onderbreek ik mezelf, draai me van het aanrecht af en kijk op, door het raam naar buiten. Ik zie dat alles klopt. Hoop heb ik voor vanzelfsprekendheid ingewisseld. De hortensia’s staan ook zonder hoop gewoon in bloei.
Maar ik denk aan Mama die van een onverwacht aangeboden vakantie terug zou komen. Mijn oudere zus zorgde goed voor mij. Toch keek ik voortdurend uit ons veel te grote keukenraam aan de voorkant om haar terugkomst te bespoedigen. Dat kon natuurlijk niet, maar na het maken van mijn huiswerk had ik niets beters te doen. ‘Of deed ik dat gewoon uit goede hoop?’ Ik draai weer naar de afwas terug.

Sleutels tot ellende

Mijn dagelijkse beleving was in de zeventiger jaren heel afgebakend. Ons hofje bood voornamelijk zicht op parkeergelegenheid voor aanwonenden. Alles wat mogelijk hier zou kunnen gebeuren, reed aan, parkeerde en stapte enkel uit om met gebogen hoofd de kortst mogelijk weg naar zijn eigen voordeur te vinden. Het aanrijden bezorgde me weliswaar een korte sensatie, maar daarna verviel ik in een onrustige verveling tot de volgende auto zachtjes ronkend in beeld verscheen. En iedere keer opnieuw stapte niemand in het bijzonder uit. Niet uit de grappige, crèmekleurige Citroëns Dyanes en nog minder uit de groene of oranje Fordjes. Ik had bij dit komen en gaan uit pure verveling een riedeltje gemaakt, dat ik het liefst zachtjes murmelend herhaalde,
– ‘Niehie-mand bijzohonders…’.
Van gebeurtenissen elders vernam je in die tijd alleen als iemand dit je persoonlijk kwam vertellen – nou ja, er was natuurlijk TV, PTT en de krant. Maar mijn beleving reikte niet veel verder dan de stappen die ik lopend of fietsend zette. Pa en Ma waren immers net uit elkaar. Het krantenabonnement werd opgezegd. Mijn vader nam de Simca 1100 mee. Ma had geen rijbewijs, maar wel zijn kinderen.

De enige antenne voor alles verder weg was mijn fantasie.
– “Roos! Je droomt weer!” … Nee hoor, ik was een goudvis met zuurstofgebrek die naar adem hapte. Tot Mamma uit de keuken riep en stampend onze woonkamer binnenstoof, omdat ik wegdreef uit ons fragiele rijtjeshuis met het platte dak en de enorme lappen raam. Ze haalde me terug met een holle klap van de woonkamerdeur achter zich. De tocht hielp mee.
Maar ook het acht uur-journaal verloste ons voor de duur van een kwartier van de lokaliteit via de nieuw aangelegde kabel-tv. Dan gingen we er voor zitten, met een mok eikeltjeskoffie of lindebloesemthee. Tot op een dag het zwart-wit toestel het begaf en er geen geld bleek voor een nieuwe. Korzelig deelde Ma ons dit de volgende ochtend mee, net klaar met een rondje stofzuigen. Bijna onbehouwen moffelde ze het apparaat in een donker hoekje van de schuur, een rare schuur die (volgens de onnavolgbare gedachtegang van een rijtjeshuis-architect) ook de functie van bijkeuken had.

Sleutels tot ellendeIn de tachtiger jaren beleefde ik niet veel méér dan mijn fysieke reikwijdte toeliet, hoewel ik verder kwam, bijvoorbeeld met de trein. Ik studeerde en toog eens per maand naar huis, naar Ma, om een flinke was te laten draaien. De kleine wasjes deed ik op mijn wasmachineloze flatje in het lavet. Nog steeds ontbeerde ik een beeldscherm, maar ik bezat wel een transistorradio met de mogelijkheid cassettebandjes te draaien.

Met mijn handen terug in de afwasteil raak ik een beetje van mijn stuk. Mijn moeder keerde eerder dan verwacht van haar vakantie terug, alsof mijn staren toch haar biologerende kracht bewezen had. Want midden in de pislauwe zomer van 1977 reed een zwarte taxi voor, waaruit de chauffeur in een oogwenk mijn moeder toverde met haar twee koffers op de stoep als toegift. Nog even hield hij zijn hand op voor de kosten van de rit. Mijn moeder gaf hem een tientje en twee rijksdaalders. Dat hij daarna met Mercedes en al leek op te lossen tussen de klinkers en de bakstenen, lag aan mijn moeders gezicht. Over de zongebruinde wangen stroomden tranen. Snikkend kwam ze dichterbij en ons bordesje op.

Tussen de sopvlokken op het afwaswater door zie ik de contouren van Roos’ gezicht met open mond weerspiegeld. Zo moet Mama mij gezien hebben toen ze thuiskwam.

Van je ouders wil je niets van hun seksleven weten, maar er zijn sterkere taboes. Hoewel Roos bijvoorbeeld haar moeders vakantiebelevenissen makkelijk wist af te draaien, bleef het daar ook bij. Ze gaf er hooguit een weergave van, net zoals op de magneetstrip van een cassettebandje muziek vastgelegd was en weergegeven werd. Roos was ook helemaal niet bezig met de betekenis van die weergave, net zo min ze haar moeders vakantiebelevenissen mee had willen maken. Nog liever wilde Roos het bandje helemáál niet afdraaien, maar soms drukte er iemand op ‘start’. Dat was in de tijd dat Roos naar de kroeg begon te gaan. Een paar jaar later.

Maar het was een belevenis! Haar zus keek net door het venstertje van de oven waarin ze een pofferd bakte volgens opoes recept. Voor het keukenraan bewoog Roos haar hoofd van links naar rechts en weer terug over het hofje, de parkeerplaats en de doodlopende weg waaraan ze woonde. De warme geur van de pofferd vulde de keuken – Roos’ staren leek een verzadigingspunt te bereiken. Telkens opnieuw herhaalde ze murmelend haar riedeltje. Auto’s aan het hofje gleden in en uit beeld. Haar zus stond al een poosje klaar met een pannenlap in de hand. De kookwekker tikte.
– “Nog twee minuutjes…” Juist op dat moment rolde vlak vóór de parkeerplaats aan het hofje een zwarte Mercedes binnen en hield stil ter hoogte van de met turf bestrooide voortuin. Roos begon hoopvol aan haar riedeltje. Maar toen stapte Mamma uit.

Sleutels tot ellende

(wordt vervolgd)

Advertenties

Over Switha Ro

Multidisciplinair theatermaakster met uitglijders naar Beeldende Kunst. 'De Vrouw breekt de buurt.'

Reacties

Nog geen reacties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Instagram

Descending #Snowdon in Wales. Oktober 2017. Autumn in 024. Visiting friends. Crazy sky there. End of Summer. These tomatoes will never become red. Two stars seem to fall down. Everything at its place. Ready to play 'Het wachten' at Buitengoed Gelderse Waarden tomorrow September 17. At 12,14 and 16 hours. Shortplay about a woman desperately waiting for her husband to come back from war.
Follow getikteteksten on WordPress.com
september 2014
M D W D V Z Z
« Aug   Nov »
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
2930  

Sites die ik volg

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Doe mee met 273 andere volgers

MALOU BROUWER

REIZEN. BOEKEN. & MEER

Greet Ilegems

Author, Photographer, Master of engineering sciences, Trying to capture a dream, the poetry of earth, life...

Mirjam van Zelst

journalist en tekstschrijver

KadeGee

Sterke verhalen en bescheiden anekdotes over een leven in transit.

Jonas Bruyneel

Literatuur/Journalistiek/Muziek

Gekwaak uit Kwakkelland

Mijn verbazing, vervoering en ontroering

Di's Storia

verhalen gedichten illustraties

Kaj zoals-ie schrijft

Scherpte, humor en tederheid

In scherpe bewoordingen

Door Adriaan Hendriks

getikteteksten

...van switha Ro...

Andere taal

(Franse) taalverhalen

traveledith

Edith op reis

Poëzie aan het Plafond

Alwaar de grens tussen Poëzie en Proza© filterdun is.

wltrrr

Onregelmatige berichten uit de wondere wereld van pers en media ter bevordering van haat en angst.

De Nieuwe S

Dennis Gaens

Toekomst

geïnspireerd worden is je de toekomst herinneren.

K's Blog

van alles en nog meer

marja wouters

in woorden

%d bloggers liken dit: