//
je leest...
Eendagsvliegen & vertellingen

Damast.

Als ze nu eens alleen de eerste regel begon te lezen.
Hope bestudeerde de omslag van het boekje met haar vingers. Even voelen, fluisterde ze. Ze zei het zo zacht als de kaft aanvoelde, zo glad als satijn. Niet dat het in het restaurant te donker was, nee, de pui bestond voornamelijk uit met klassieke kozijnen omlijst vensterglas en zij zat er vlak achter in de middagzon. Ze hoorde de potten en pannen achter de flapperende keukendeur al een poosje rammelen. De lunchkaart lag open, ook op haar tafeltje. “Nog even niks,” prevelde ze. Een onbekend gerecht kon je maar beter uitstellen.

Hope was helemaal alleen te midden van een schetterende, met lepels kletterende menigte die soep begon te eten. Zij op haar beurt begon aarzelend aan het tafelkleed te frunniken. Dat maakte natuurlijk nauwelijks een tegengeluid. Het boekje verschoof er een paar centimeter van. Maar dat merkte Hope niet, omdat ze zich ineens van de gelijkzijdigheid van het kleed bewust werd toen haar friemelende vingers de zoom voorzichtig omkeerden, zij er even naar keek en toen schrok. Het verdrong het aangename gevoel van haar vingers op ‘t satijnen kaft, slorpte haar verlangen naar de eerste regel op – had zich zo op de nieuwe kans verheugd. Dit was wat ze ontdekte: damast. Gewoon omkeerbaar damast. Ze zei het op een manier alsof ze zich gewonnen moest geven. Alsof alles besloten lag in de weefstructuur van het nauw aan elkaar sluitende garen en het niets meer uitmaakte – geen voor- of achterkant, gewoon aan twee kanten te gebruiken damast. Hope liet de zoom los en keek omhoog. Recht boven haar hing een zware kroonluchter die op een gestuukt rozet aan het plafond sloot. Zou die op de etage erboven op zijn kop staan? Hope sloeg een hand voor haar mond.

Deze dag in het toch onbekende restaurant had evenzo goed gisteren kunnen zijn, of morgen. Je zou er gek van kunnen worden. Of verveeld. Zo begon ook, volgens Hope, elk boek meteen met het eind en had ze haar buik al vol zodra ze eraan begon. Ze verlangde zo naar het genot van die eerste regel tekst zonder dat ze wist waar het heenging. Elk ongeopend boek bood een nieuwe kans en dit kaft had haar toegeschitterd.
– “U wenst iets te eten Mevrouw?”
– “Ik denk nog even na.”
De ober keerde haar de rug van zijn witte jasje toe, bleef verderop als een hooglicht op een schilderij bij een lange tafel met bestekbakken staan, wreef lepels tot ze glommen. Een toegesneld meisje hielp servetten vouwen en zei stilletjes dingen tegen hem. Hope zag haar nijvere gezichtje terwijl de menigte in de eetzaal dof verder lepelde en andere obers druk waren met nog meer couverts te leggen, niet bedeesd voor het kraken van de parketvloer onder hun voetstappen. Het meisje onderbrak zichzelf keer op keer, keek dan vrijpostig naar Hope terwijl de witte rug van de ober lepels bleef wrijven, zoals het meisje met vlotte vingers bleef vouwen, op de tast. Wat een wicht.
Het maakte ook niet uit, dacht Hope die in haar servet kneep en een ondertussen vertrouwde gedachte herkauwde, over achterkanten van letters in boeken en dat die nooit te zien waren. Sla een bladzijde om, en kijk: allemaal woorden, gewoon van voren! Desondanks wist ze altijd meteen hoe het afliep, bah!

Ergens boven haar maag begon het te pruttelen. Tussen middenrif en onderbuik kronkelden luchtbelletjes, namen een zijweg en gingen omlaag tot ze bleven hangen in haar zij. Haar hand gleed van de tafel over de rand op haar schoot. Met haar linkerhand trok ze de menukaart naar zich toe. Ze liet haar rechter wijsvinger iets kiezen.
– “Garçon?” fluisterde ze naar het stel.
Het wichtje bleef vouwen en was niet van plan de witte jas op haar te attenderen, hoewel die zich wonderbaarlijk snel (met de herrie die weer oplaaide) op zijn hakken keerde. Dat de menukaart uit haar handen fladderde deerde hem niet, zijn stoïcijnse gezicht negeerde haar gêne. Het geborrel tussen rif en buik loste op in het gekletter van de eetzaal.

– “Heeft het gesm…?” Nog net op tijd propte ze haar vingers in haar oren. Waarom verzon zo’n ‘hooglicht’ niets beters?!
Zou ze ‘gesmaakt-het-heeft’ antwoorden en een enorme boer laten?! Met beide handen omsloot ze de tafelrand terwijl haar halflege bord voor de wegbenende ober uit zweefde, het wicht het gewreven bestek op de maat van zijn parketstappen omhooghield, maar op het contrapunt in de bakken smeet! Van inspanning tuitte ze haar lippen. Achter de flapperende deuren klonk inmiddels opgelucht het schelle fluiten van de chefkok, en toch durfde Hope niet om de rekening te vragen. “Noen is voorbij, noen is voorbij. In de middag keert het tij…” Zolang niemand haar hoorde, mocht ze de wereld best even bezweren.
– “Neemt U mij niet kwalijk!” Het wichtje wervelde in één gebaar het kleed recht en de menukaart overeind. “U staat me toe?” Verdomd, haar had Hope niet zien aankomen. Ze greep met één hand naar haar servet dat in haar schoot viel. Het wicht plaatste parmantig de kaart overeind, pakte het boekje en reikte het Hope. Die voelde een vettige plek op het satijnen kaft. O jee, soepvlek! Het wicht schoot op fluwelen zolen tafels verder de zaal door; beduimelde wijnglazen doemden in haar kielzog op. Maar Hope zag ook nog iets anders: dat ze klaarblijkelijk in dezelfde soepvlek had gegrepen als zij; bijna aan het einde van de zaal, waar ze haar gang vrij plots vertraagde, veegde het wichtje haar vingers terloops aan het schort af.
Hope keek terug naar haar boekje, keerde het om, wreef ‘t over het damast en liet het tenslotte ongeopend in haar tas glijden. Daarna betastte ze de vlek op het kleed, gleed naar de zoom en keerde die voorzichtig om tot de plek waar ze de vlek wist. Verrek! De keerkant was droog en schoon. Het damast bleek toch een voor- en achterkant te hebben en dus onomkeerbaar!

– “Zet maar op de rekening.” Hope klonk zo luchtig mogelijk. Ze kon nog net een opborrelende boer tegenhouden toen ze zich naar haar tas bukte. Weer overeind zag ze in de verte haar man. Ze zwaaide naar hem, hij terug, betrapte zichzelf op een blos. Als ze straks op de hotelkamer waren, nam Hope zich voor, dan zou ze zich met hem op het bed installeren, het satijnen boekje uit haar tas vissen, de eerste regel opslaan en hem die voorlezen. Het parket kraakte toen ze het restaurant verliet, de gang naar de receptie betrad en zich bij hem voegde. In de hal deed een kamermeisje haar best een uitpuilende waszak met tafellakens ongezien naar het souterrain te dragen. Hope kon het niet laten om in het voorbijgaan even te kijken en haar hand over het tijk te strijken. Onomkeerbaar. Vandaag was haar kans. Dit keer zou ze zich niet vervelen.

Over Switha Ro

Multidisciplinair theatermaakster met uitglijders naar Beeldende Kunst. 'De Vrouw breekt de buurt.'

Reacties

5 gedachtes over “Damast.

  1. Wat een intrigerend verhaal!

    Like

    Geplaatst door jokezelf | 10 februari 2015, 9:11 am
  2. Ik heb het nog een keer gelezen. Het blijft een uiterst geheimzinnige vertelling. Prachtig vind ik het.

    Like

    Geplaatst door Jokezelf | 4 juni 2015, 7:49 am
  3. Het kleine boekje is misschien zo n geschenkartikel – een verzameling goede-dag-spreuken. Hope verwacht teveel van de inhoud. Of het de verveling verdrijven zal, is de vraag.

    Like

    Geplaatst door adimban | 7 juni 2020, 5:34 pm

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

Follow getikteteksten on WordPress.com

Sites die ik volg

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Voeg je bij 329 andere volgers

5 elementen koken

Recepten voor meer energie en een helder hoofd

BERTJENS

Zij. Diversen.

De schrijvende huisvrouw

Het is wat het is

Lege handen

Verhalen, gedichten, tekeningen en columns

MALOU BROUWER

REIZEN. BOEKEN. & MEER

Greet Ilegems

Master of Science, Author & Publisher of the YA SF Hybrid-series, Photographer, Trying to capture a dream, the poetry of earth, life...

Mirjam van Zelst

journalist en tekstschrijver

KadeGee

Sterke verhalen en bescheiden anekdotes over een leven in transit.

Gekwaak uit Kwakkelland

Mijn verbazing, vervoering en ontroering

Di's Storia

verhalen gedichten illustraties

Kaj zoals-ie schrijft

Scherpte, humor en tederheid

In scherpe bewoordingen

Door Adriaan Hendriks

getikteteksten

van Switha Ro

Andere taal

(Franse) taalverhalen

traveledith

Edith op reis

wltrrr

Onregelmatige berichten uit de wondere wereld van pers en media ter bevordering van haat en angst.

De Nieuwe S

Dennis Gaens

%d bloggers liken dit: