//
je leest...
Eendagsvliegen & vertellingen

Damast.

Als ze nu eens alleen de eerste regel begon te lezen…
Hope bestudeerde de omslag van het boekje met haar vingers, “Even voelen,” fluisterde ze. Ze zei het zo zacht als de kaft aanvoelde, of beter: zo glad als satijn. Niet dat het in het restaurant te donker was, nee: de pui bestond voornamelijk uit met klassieke kozijnen omlijst vensterglas en zij zat er vlak achter in de middagzon. Ze hoorde de potten en pannen achter de flapperende keukendeur al een poosje rammelen. De lunchkaart lag open, ook op haar tafeltje.
“Ik wil niet,” prevelde ze desondanks. Waarom niet?
Misschien omdat ze alleen was te midden van een schetterende, met lepels kletterende menigte die soep begon te eten. Zij op haar beurt begon aarzelend aan het tafelkleed te frunniken. Dat maakte natuurlijk nauwelijks een tegengeluid. Het boekje verschoof er wel een paar centimeter van. Maar dat merkte Hope niet, omdat ze zich ineens van de gelijkzijdigheid van het kleed bewust werd toen haar friemelende vingers de zoom voorzichtig omkeerden en zij er even naar keek, en toen schrok. Het verdrong het aangename gevoel van haar vingers op ‘t satijnen kaft en slorpte haar verlangen naar de eerste regel op, samen met de herrie van de kletterende lepels in de eetzaal. Dit was wat ze ontdekte:
“Damast. Het is gewoon omkeerbaar damast.”
Ze zei het op een manier alsof ze zich gewonnen gaf. Alsof alles besloten lag in de weefstructuur van het nauw aan elkaar sluitende garen en het niets meer uitmaakte – geen voor- of achterkant, gewoon aan twee kanten te gebruiken! Hope liet de zoom los en keek omhoog. Recht boven haar hing een zware kroonluchter die op een gestuct rozet aan het plafond sloot. Zou die op de etage erboven op zijn kop staan? Hope sloeg een hand voor haar mond. Waarom schrok ze nu zo?

Misschien wel omdat deze dag in het restaurant evenzo goed gisteren had kunnen zijn, “Of morgen…” De dagen spiegelden zich. ’t was allemaal eender. Je zou er gek van kunnen worden. Of verveeld. Want Hope vond dat ze geen verleden had, wat niet waar was. Ze had heel veel verledens of eerder: te veel van elkaar afwijkende, maar of ze nu echt zo van elkaar verschilden? Die gedachte ontnam haar elk plezier en zo begon volgens Hope elk boek meteen met het eind en had ze haar buik al vol zodra ze eraan begon. Ze verlangde zo naar het genot van die eerste regel tekst zonder dat ze wist waar het heenging.
“U wenst iets te eten Mevrouw?”
“Ik denk nog even na.”
De ober keerde haar de rug van zijn witte jasje toe, bleef verderop als een hooglicht op een schilderij bij een lange tafel met bestekbakken staan en wreef lepels tot ze glommen. Een toegesneld meisje hielp servetten vouwen en zei stilletjes dingen tegen hem. Hope zag haar nijvere gezichtje terwijl de menigte in de eetzaal dof verder lepelde en andere obers druk waren met nog meer couverts te leggen, niet bedeesd voor het kraken van de parketvloer onder hun voetstappen. Het meisje onderbrak zichzelf keer op keer, keek dan vrijpostig naar Hope terwijl de witte rug van de ober lepels bleef wrijven, zoals ook het meisje met vlotte vingers bleef vouwen, op de tast, “Wat een wicht. Zonder nadenken!”
Het maakte ook niet uit, dacht Hope en kneep in haar servet. En eigenlijk was de achterkant van een letter in een boek ook niet te zien – sla maar eens een bladzijde om: allemaal nieuwe woorden, van voren! … en toch wist ze altijd meteen hoe het afliep, “Bah!” Het zeurde…

Ergens boven haar maag begon het te pruttelen. Tussen middenrif en onderbuik kronkelden luchtbelletjes, namen een zijweg en gingen omlaag tot ze bleven hangen in haar zij. Haar hand gleed van de tafel over de rand op haar schoot. Met haar linkerhand trok ze de menukaart naar zich toe.
Ze liet haar rechter wijsvinger iets kiezen. “Garçon?” fluisterde ze naar het stel. Maar ’t wichtje bleef vouwen en was niet van plan de witte obers-jas op haar te attenderen, hoewel die zich wonderbaarlijk snel (en tegelijkertijd met de herrie die weer oplaaide) op zijn hakken omkeerde. Dat de menukaart uit haar handen fladderde deerde hem niet. Zijn stoïcijnse gezicht negeerde ook haar gêne. Het borrelbellen tussen rif en buik loste op in het gekletter.

“Heeft het gesmaakt?” Wat een zinloze vraag! Zou ze hem omkeren, ‘gesmaakt-het-heeft’ antwoorden en een enorme boer laten?! Met beide handen omsloot ze de tafelrand terwijl haar halflege bord voor de wegbenende ober uit zweefde en het wicht ‘t glanzend gewreven bestek op de maat van zijn parketstappen omhooghield, maar op het contrapunt in de bakken smeet! Van inspanning tuitte ze haar lippen. Achter de flapperende deuren klonk inmiddels opgelucht het schelle fluiten van de chef-kok, en toch durfde Hope niet om de rekening te vragen, gatverdamme, waarom eigenlijk niet? “Noen is voorbij, noen is voorbij en de middag keert het tij…” Zolang niemand haar hoorde, kon neuriën geen kwaad.
“Neemt U mij niet kwalijk!” Het wichtje wervelde in één gebaar het kleed recht en de menukaart overeind. “U staat me toe?” Hope had haar niet zien aankomen en greep met één hand naar ’t servet dat in haar schoot viel. Het wicht plaatste parmantig de kaart overeind, pakte het boekje en reikte het Hope. Die voelde een vettige plek op het satijnen kaft. “O jee!” murmelde ze, “…soep…”
Het wicht schoot op fluwelen zolen tafels verder de zaal door die inmiddels, op een enkeling na, verlaten was en beduimelde wijnglazen doemden in haar kielzog op. Maar Hope zag ook nog iets anders: dat ze klaarblijkelijk in dezelfde soepvlek had gegrepen als zij. Want bijna aan het einde van de zaal, waar ze haar gang vrij plots vertraagde, veegde het wichtje haar vingers terloops aan het schort af, “Ah kijk aan…”
Hope keek terug naar haar boekje, keerde het in haar handen om, wreef ‘t over het damast en liet het tenslotte ongeopend in haar tas glijden. Daarna betastte ze expres de vlek op het kleed, gleed naar de zoom en keerde die voorzichtig schuivend terug tot de plek waar ze de vlek wist. De keerkant was droog en schoon. Het damast bleek dus wél een voor- en achterkant te hebben, onomkeerbaar!

“Zet maar op de rekening garçon,” zei Hope dapper. Ze kon nog net een opborrelende boer tegenhouden toen ze zich naar haar tas bukte. Weer overeind zag ze in de verte haar man aan komen lopen. Ze zwaaide naar hem, hij terug, en ze betrapte zichzelf op een blos die haar geluk verklapte. Als ze straks op de hotelkamer waren, nam Hope zich voor, dan zou ze zich met hem op het bed installeren, het satijnen boekje uit haar tas vissen, de eerste regel opslaan en hem die voorlezen.
Het parket kraakte toen ze het restaurant verliet, de gang naar de receptie betrad en zich bij hem voegde. In de hal deed een kamermeisje haar best een uitpuilende waszak met beddenspreien erin ongezien naar het souterrain te dragen. Hope kon het niet laten om in het langslopen even te kijken en haar hand over het tijk te strijken.

Advertenties

Over Switha Ro

Multidisciplinair theatermaakster met uitglijders naar Beeldende Kunst. 'De Vrouw breekt de buurt.'

Reacties

3 gedachtes over “Damast.

  1. Wat een intrigerend verhaal!

    Like

    Geplaatst door jokezelf | 10 februari 2015, 9:11 am
  2. Ik heb het nog een keer gelezen. Het blijft een uiterst geheimzinnige vertelling. Prachtig vind ik het.

    Like

    Geplaatst door Jokezelf | 4 juni 2015, 7:49 am

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Instagram

Descending #Snowdon in Wales. Oktober 2017. Autumn in 024. Visiting friends. Crazy sky there. End of Summer. These tomatoes will never become red. Two stars seem to fall down. Everything at its place. Ready to play 'Het wachten' at Buitengoed Gelderse Waarden tomorrow September 17. At 12,14 and 16 hours. Shortplay about a woman desperately waiting for her husband to come back from war.
Follow getikteteksten on WordPress.com
januari 2015
M D W D V Z Z
« Nov   Feb »
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
262728293031  

Sites die ik volg

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Doe mee met 273 andere volgers

MALOU BROUWER

REIZEN. BOEKEN. & MEER

Greet Ilegems

Author, Photographer, Master of engineering sciences, Trying to capture a dream, the poetry of earth, life...

Mirjam van Zelst

journalist en tekstschrijver

KadeGee

Sterke verhalen en bescheiden anekdotes over een leven in transit.

Jonas Bruyneel

Literatuur/Journalistiek/Muziek

Gekwaak uit Kwakkelland

Mijn verbazing, vervoering en ontroering

Di's Storia

verhalen gedichten illustraties

Kaj zoals-ie schrijft

Scherpte, humor en tederheid

In scherpe bewoordingen

Door Adriaan Hendriks

getikteteksten

...van switha Ro...

Andere taal

(Franse) taalverhalen

traveledith

Edith op reis

Poëzie aan het Plafond

Alwaar de grens tussen Poëzie en Proza© filterdun is.

wltrrr

Onregelmatige berichten uit de wondere wereld van pers en media ter bevordering van haat en angst.

De Nieuwe S

Dennis Gaens

Toekomst

geïnspireerd worden is je de toekomst herinneren.

K's Blog

van alles en nog meer

marja wouters

in woorden

%d bloggers liken dit: