//
je leest...
Eendagsvliegen & vertellingen

Afstand.

’t Wit achter de net weggetrokken vitrage trof haar als een doffe sneeuwbal op de ruit.

Hope keek verbouwereerd uit het slaapkamerraam. Ze had na het ontwaken meteen uit het chalet willen vertrekken, maar alles eromheen was geruisloos in de sneeuw verdwenen. Ook de oprit over de glooiende alpenweide boog niet meer af om tussen de hoger gelegen bergen weg te duiken. Waar was ineens de einder gebleven? Hogerop kwam een slordige reep loodgrijze lucht bovendrijven. Ze had domweg te lang en te diep geslapen.

Hope zocht een goed moment om haar man te verlaten. Na gisteravond had ze ook haast. Ze kon natuurlijk gewoon gaan, zonder woorden of strijd. En over een poosje, wellicht na een maand (of een jaar) zou ze even kunnen terugkeren om te vragen of het hem ook zo goed beviel. Als een soort nazorg voor de pijn.
– ‘Nu,’ zou ze dan zeggen, ‘bevalt het jou nu ook zo goed?’
Hope rustte haar voorhoofd tegen de ruit. Haar ogen knipperden tegen zwarte vlekjes die met ’t zicht mee dwarrelden. Ze hielden pas stil op de vensterbank ter hoogte van haar middel. Met een wijsvinger veegde ze stof weg.
Opzij hinderde iets – ’t bleek het wijnglas van gisteravond. In het bolletje, zag ze, plakte een bordeaux-rode kringel op de bodem. Hope’s vrije hand nam de steel, hief het glas en duwde de rand zachtjes tegen haar onderlip. ’t Rook verschraald en naar gestold vet van wildbraad.
– ‘Proost! Ik heb een kater.’ Hope asemde tegen het glas en tikte ermee tegen de ruit. Toen pas liet ze de vitrage los die tegen haar slaap fladderde.

Hope zette zich met één hand van de vensterbank af en keek voorzichtig rond. In hun slaapkamer stond ze nu klem tussen raam en bed. De dekens pulkten over het voeteneinde en twee spiegelende nachtkastjes met identieke schemerlampen zaten aan het verbreedde hoofdeinde vast. Daar lagen ook zijn oordopjes (links) en rechts haar leesbril. Twee in stapeltjes verdeelde boeken kwamen niet hoger dan de bedrand. In haar rug greep een vlaag tocht. De vlekjes voor haar ogen dwarrelden dichtbij op.

– ‘Afstand, ik wil afstand.’ Over een poosje, misschien na een maand (of een jaar) zou hij met andere ogen naar haar kijken. Hope mat de meters tot een wasbak links van het bed. Hoe lang duurde het eigenlijk voor je iemand daar had? Aan een denkbeeldige einder? Gewoon om te voelen wie je zelf was? En waarom moest zij eigenlijk gaan?
– ‘Nazorg voor pijn,’ gromde ze, ‘Nee!’ Voetje voor voetje schoof Hope naar de wasbak met het glas voor zich uit. Het brak op de rand en sneed in haar andere pols.

Buiten hipte een zwarte merel over de sneeuwlaag en tekende zo tere lijnen in het witte vlak. Voorzichtig kreeg het landschap zijn ruimte terug. Verder weg hoorde de merel Hope’s man haardhout aan stukken hakken voor de komende avond. Maar dit alles maakte Hope nauwelijks meer mee.

Advertenties

Over Switha Ro

Multidisciplinair theatermaakster met uitglijders naar Beeldende Kunst. 'De Vrouw breekt de buurt.'

Reacties

4 gedachtes over “Afstand.

  1. Poeh! Goed verhaal. Ik heb het twee keer gelezen! Indringend.

    Like

    Geplaatst door jokezelf | 23 februari 2015, 8:31 am
    • Tja, achja… Eerst was het een veel rustgevender eind. Tot ik het stukje wilde opgeven voor een verhalenwedstrijd genaamd ‘Te gek voor woorden’. Toen moest het toch echt iets heftiger worden. Maar het valt me aan mezelf op dat mijn verhalen nooit ‘gezellig’ zijn. Als je me zou kennen, zou je het niet terugzien 😉 Maar goed, het zij zo. Dank je voor je reactie.

      Like

      Geplaatst door Switha Ro | 24 februari 2015, 10:18 am
      • Net als het vorige deeltje nog een keer mijn revue gepasseerd. Wat schrijf je toch geweldig.

        Like

        Geplaatst door Jokezelf | 4 juni 2015, 7:51 am
      • Dank je wel Joke, Ik waardeer je reactie enorm. Het voelt soms een beetje eenzaam in de bloggerswereld, anderzijds heb ik zelf weinig tijd om eindeloos alles te volgen bij anderen. Ik ben niet zo gehaaid als menigeen in like-land 😉
        Ik weet dat je zelf stoïcijns verder bouwt aan je verhalen, anekdotes etc. Daar ben ik wel eens jaloers op.

        Like

        Geplaatst door Switha Ro | 4 juni 2015, 7:36 pm

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Instagram

Summertime, time to read and think about what you've read. Love those non-picture subjects. This one I made standing on a chair, looking through our new window under the roof top. Still life with scooter and long distance sculpture, right in the centre. My daily view when I leave school. In my backgarden. Limoncello in nispero colors. We talked and dreamed about it, those endless harvests of nispero fruit in Spain, with good friends. Remembering Spain, Callosa & Valencia 😊. Hole in the tree. Nervous birdy-noise came out of it.
Follow getikteteksten on WordPress.com
februari 2015
M D W D V Z Z
« Jan   Mei »
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
232425262728  

Sites die ik volg

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Doe mee met 267 andere volgers

MALOU BROUWER

REIZEN. BOEKEN. & MEER

Greet Ilegems

Author, Photographer, Master of engineering sciences, Trying to capture a dream, the poetry of earth, life...

Mirjam van Zelst

journalist en tekstschrijver

KadeGee

Sterke verhalen en bescheiden anekdotes over een leven in transit.

Jonas Bruyneel

Literatuur/Journalistiek/Muziek

Gekwaak uit Kwakkelland

Mijn verbazing, vervoering en ontroering

Di's Storia

verhalen gedichten illustraties

Kaj zoals-ie schrijft

Scherpte, humor en tederheid

In scherpe bewoordingen

Door Adriaan Hendriks

getikteteksten

...van switha Ro...

Andere taal

(Franse) taalverhalen

traveledith

Edith op reis

Poëzie aan het Plafond

Alwaar de grens tussen Poëzie en Proza© filterdun is.

wltrrr

Onregelmatige berichten uit de wondere wereld van pers en media ter bevordering van haat en angst.

De Nieuwe S

Dennis Gaens

Toekomst

geïnspireerd worden is je de toekomst herinneren.

K's Blog

van alles en nog meer

marja wouters

in woorden

%d bloggers liken dit: