//
je leest...
Recent werk

Bettes waarschuwing.

While writingFragment uit ‘ANTIBES’, werktitel voor een verzameling verhalen over teveel waarheden.

Iemand wilde laatst van mij weten wat ik onder onvoorwaardelijke liefde verstond. Ik heb niet zo’n vastomlijnd idee. Zelf ben ik geketend aan een tijdbom. Als vanzelf tikken de secondes kostbare tijd weg naar een trefzeker einde waar ik nog lang niet aan toe ben. Ik kan daarom niet kiezen en kies daarom maar niets. Of wat me makkelijk afgaat, of wat ik denk dat me makkelijk afgaat. Maar mijn handen blijven meestal leeg. Hoewel ook niet, want ik heb de gave van het woord, het boek en de kennis. Ik lees over mensen die precies weten wat ze willen. Daar vertel ik over aan wie het maar horen wil.
De liefdesdaad neemt, en wel kostbare tijd. Menigeen kan het desondanks niet laten haar te bedrijven, maar eigenlijk steelt ze als de raven schaamteloos kostbare tijd. Daar tegenover staat dat die andere liefde, onvoorwaardelijke, meer een kwestie van geven dan van nemen is en daarom eentje van eindeloos geduld. Die heb ik dus niet omdat ik niet kiezen kan.
Nu heb ik al twee keer gezegd wat liefde is. Dat verbaast me enorm, het was niet eens zo de bedoeling. Ik weet het ook eigenlijk niet echt. Misschien las ik erover in een boek. Het is vast te lang geleden. Evenzo goed kan ik je het volgende verhaal vertellen.

Ik leerde pas laat lopen, mijn vader nam me aan de hand. Liever was hij viool gaan spelen, maar ik dribbelde als een malle puppy om hem heen. Getergd en week tegelijkertijd moffelde hij mijn verhitte kindersnuitje in de kom van zijn hand om me te sussen, zoals de kinsteun op zijn met moeite bij elkaar gespaarde Hopf-viool zijn hoofd droeg. ‘Papa, til me toch eens op!’
Zo begon ik zijn aandacht tussen wens en werkelijkheid te verdelen. Natuurlijk expres, evenzo goed met kinderlijke onschuld. Want het snuitje-in-de-kom werd een vrolijk ritueel dat telkens opnieuw met mijn tovertruc eindigde, een stille maar trefzekere verwisseling van ‘t kinderkopje met mijn knuist in zijn net opgewarmde hand – mijn vader zuchtte dan en wist nooit of het nu van spijt was of van genoegen.
Zeker maakte het hem dol. Hij tilde me op en wist niet of hij nu spijt had om de vervlogen étude-tijd of dat hij, door mijn kinderlijke verlangen te stillen, genoegen voelde. Op zijn gezicht las ik nerveuze vreugde.
Maar het lichte spel met de strijkstok op de Hopf lonkte meer dan hij gedacht had hoewel niemand zijn liefde voor mij kon ontkennen. Hij schonk me zijn genegenheid, sjouwde met me rond en leerde mij uiteindelijk ook lopen. Of was zijn genegenheid een gevoel van schuld?
Daarom misschien hield hij zelfs meer van mij dan van mijn moeder die hem op een vrije zondagmiddag in het park had weten te strikken met een zorgzame, kordate verliefdheid terwijl de eendjes moeders verzameling dienstmeiden-broodkruimels vrat en hij, verlegen, vergat dat hij met de Hopf onder de arm eigenlijk op weg was naar zijn zondagmiddagschnabbel in de kroeg. ‘Ik heb hem gered,‘ zei mijn moeder altijd, ook toen mijn vader er al lang niet meer was. Maar waarvan? Met haar kinderwens heeft ze hem nog het meest van ons twee van zijn kostbare tijd beroofd.

Ik, vanaf het moment dat ik het lopen onder de knie had (en mijn vader zo zachtjes aan mij zijn warme hand ontzegde) gedroeg me stiller en stiller. Maar wel zo dat je het niet negeren kon – iets dat me tijdens de kerkdienst een goedkeurend knikje van mijn moeder opleverde of op de lange namiddagvisite bij mijn grootmoeder, die toch om haar strengheid bekend stond, een extra koekje. Mijn vader echter raakte in mijn opvallende stilte verstrikt, vroeg zich af, gekweld, of hij mij zijn hand niet had moeten ontzeggen.
Maar strengheid was toch duidelijkheid? Of was het gemoedsrust? En dus liefde? Het maakte hoe dan ook dat papa nauwelijks meer spijt van opluchting onderscheiden kon.
Om zijn twijfels in études of capriccio’s om te zetten graaide hij daarom nog vaker naar de Hopf. Ik op mijn beurt zag een droeve, gesloten man in solo’s opgaan die me aan het huilen maakten, alleen vanbinnen trouwens. Had ik maar de tranen over mijn treurige wangetjes laten lopen. Want zijn lange vioolstreek, als hij zich opwarmde voor een solo tussen de glas-in-lood schuifdeuren die de woonkamer van de achterkamer scheidde, leek mij de plaats te geven die hij mij het liefst in zag nemen, die van hem bewonderend toehoorster.

Ik hunkerde zo naar mijn vaders liefde. Op zijn stille, droeve gezicht wilde ik met mijn vingers een glimlach tekenen en in zijn ogen wilde ik mijn eigen levensvreugde zien. Hij werd alleen zo onbereikbaar als een van de oever afgedreven roeibootje zonder peddels – het snuitje-in-de-kom raakte ontwricht.
We schreven toen inmiddels 1944, het jaar van de Hongerwinter. Mijn vaders vingers waren vaak verkleumd van de kou. Of heb ik de tijd ingedikt? Ik was toch allang tien, bedenk ik me nu. Maar goed, in een oorlog verdeel je je aandacht liever niet. Van onvoorwaardelijke liefde is in hongersnood weinig over – geven is een node plicht, nemen een daad van verzet jegens de medemens. Mijn kordate moeder met haar dienstmeidenmentaliteit overleefde de oorlog beter dan mijn vader. Ik, zijn dochter, nam alles wat ik krijgen kon van hem, Dat was niet veel en het maakte me schuldbewust, zoals mijn vader, jouw opa, ook schuldbewust was. We leken op elkaar, Rosita. En jij lijkt op jouw vader.

 

Advertenties

Over Switha Ro

Multidisciplinair theatermaakster met uitglijders naar Beeldende Kunst. 'De Vrouw breekt de buurt.'

Reacties

Nog geen reacties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Instagram

Descending #Snowdon in Wales. Oktober 2017. Autumn in 024. Visiting friends. Crazy sky there. End of Summer. These tomatoes will never become red. Two stars seem to fall down. Everything at its place. Ready to play 'Het wachten' at Buitengoed Gelderse Waarden tomorrow September 17. At 12,14 and 16 hours. Shortplay about a woman desperately waiting for her husband to come back from war.
Follow getikteteksten on WordPress.com
februari 2016
M D W D V Z Z
« Dec   Apr »
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
29  

Sites die ik volg

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Doe mee met 273 andere volgers

MALOU BROUWER

REIZEN. BOEKEN. & MEER

Greet Ilegems

Author, Photographer, Master of engineering sciences, Trying to capture a dream, the poetry of earth, life...

Mirjam van Zelst

journalist en tekstschrijver

KadeGee

Sterke verhalen en bescheiden anekdotes over een leven in transit.

Jonas Bruyneel

Literatuur/Journalistiek/Muziek

Gekwaak uit Kwakkelland

Mijn verbazing, vervoering en ontroering

Di's Storia

verhalen gedichten illustraties

Kaj zoals-ie schrijft

Scherpte, humor en tederheid

In scherpe bewoordingen

Door Adriaan Hendriks

getikteteksten

...van switha Ro...

Andere taal

(Franse) taalverhalen

traveledith

Edith op reis

Poëzie aan het Plafond

Alwaar de grens tussen Poëzie en Proza© filterdun is.

wltrrr

Onregelmatige berichten uit de wondere wereld van pers en media ter bevordering van haat en angst.

De Nieuwe S

Dennis Gaens

Toekomst

geïnspireerd worden is je de toekomst herinneren.

K's Blog

van alles en nog meer

marja wouters

in woorden

%d bloggers liken dit: