//
je leest...
Rosi | ta

Tante Lina.

Rosita ontmoet na veertig jaar tante Lina. Op verzoek van deze laatste.

grey-blue

‘Hoe erg kan het zijn?! Hoe erg kan het nou helemaal zijn. Toch?’
Mama’s zus, mijn tante Lina, is waarschijnlijk net gestopt met roken. Haar vingers trillen een beetje, terwijl een doosje smientjes tussen haar gekromde duim en middelvinger bungelt. Haar wijsvinger tikt op de bovenkant, duwt af en toe het hoekje op de smalle zijde, zodat het doosje een kwartslag draait. Spreekt ze, kijk ik op van het doosje recht in haar ogen.
Maar zo veel zegt ze nu ook weer niet. Vroeger had ze het hoogste woord, verongelijkt en meestal met een grinnik. Hoe lang durft zíj eigenlijk naar mij te kijken, vraag ik me af. Ik weet het niet, haar zinnen zijn te kort. Zelf sla ik mijn ogen neer, zodra ze stopt met praten.
‘Hoe ís het nu met je moeder?’
‘Oh, best goed.’ Meer wil ik niet kwijt. Nooit het achterste van je tong laten zien, zei mijn vader. Bovendien lieg ik niet: mijn moeder doet het goed, wij zijn haar trots.
‘Oud worden,’ zegt ze. Ik kijk op, ‘dat je oud wordt, bedoel ik. Hoe erg kan het nou zijn?!’ Ik kijk neer.
Ze leunt met beide ellenbogen op de tafel tussen ons in. Zij wilde mij spreken en ik zocht de plek uit, voor zover ik nog een keuze heb. Want in Lina’s en Bette ‘s geboortestad, die ik als kleinkind bij oma Bettie regelmatig bezocht, voel ik me allang niet meer thuis. Daarom treffen we elkaar op Centraal Station. Een koffietentje voldoet, doorgaansplek waar de tafels wiebelen en de voice over treinen van heinde en ver galmend aankondigt. Mij gaat dat straks ergeren.
‘Natuurlijk. Ze had altijd al een sterk lijfje, Bette, je moeder, toch?’ Mijn tante zegt ‘lijfje’.
‘Veel groter dan ik was ze nooit. Ze zal wel gekrompen zijn, tóch?’
‘Ja,’ zeg ik. “Dingdong-dang, dames en heren …” Nooit het achterste van je tong laten zien. Papa beweerde dat je niet wijs was als je alles vertelde. Veel heeft het hém niet geholpen, zijn eigen geslotenheid niet bedoel ik, nee. En wat zeg ik? Ja. Tegen mijn moeders zus. Hij zou het gelaten hebben, mama beschermd hebben, die hem desondanks de deur wees omdat hij zijn eigen ziel niet blootleggen kon, maar haar wel neukte. Wat een tegenstrijd!
‘Een beetje maar,’ verbeter ik haar. Zou papa ooit zo gelogen hebben? Ik wel. Op dit moment.
‘Kom op zeg, Rosi! Als je ziet hoe ik gekrompen ben, toch?! Niet dan?!’ Het doosje met smientjes slingert ze op het blad, ze staat op waardoor de tafel een beetje kiept. Waarom laat ze zich zo demonstratief zien? Wat bezielt haar eigenlijk na veertig jaar mij hier te ontmoeten?! Heeft ze trouwens, toen ik een maand geleden de telefoon opnam en zij aan de andere kant bleek te hangen, niet gehoord dat ik mijn volledige naam uitsprak?! Rosita!
‘Lina, alsjeblieft.’ Dingdong-dang! Verdorie, nu noem ik haar ook nog bij haar voornaam. Maar het ligt ook voor op de tong. Alsof ik het niet kan laten met mijn handen een kuil in een duin te graven. Het zand glipt tussen mijn vingers, straks breekt water door. In haar tante-tijd liet Lina, tante Lina, oogluikend dingen toe, die ouders zouden verbieden. Tijdens logeerpartijtjes bij haar nipte ik aan Martini’s en crèmes de cacao op tantes table bistro. Was ze voor een boodschap weg, vond ik in de boekenkast twee pornoboekjes naast De Maupassant. Op ooghoogte. Alsof ze het er om deed. En ja, als hippe Lina geen tante wilde zijn, dan liet ze ‘tante’ toch gewoon weg?! Lekker vlot, tóch? Ja Lina, zeker, en zei ze het toen ook al zo, met ‘toch’?
Niet verder graven in het duin, Rosita, straks breekt het water nog door! Kluiten helmgras zullen wegzakken, zuigen je mee, zand zal in je ogen en oren, onder je blouse op de gestriemde huid, onder de slaphangende borsten kruipen, t-o-c-h!? Nee, niet verder graven, ik kijk wel beter uit. Net zoals ik geen perplexe opwinding in vlekkerige seksblaadjes naast De Maupassant meer hoef of stiekem crème de cacao van theelepeltjes afsabbel. In dit tante-loos ge-t-o-c-h wil ik niet meer verzanden, ik maak mijn eigen keuzes: ik zeg niks! Het bloed stijgt me ervan naar de konen.
‘Och kindje, ben je in de overgang? Dat kan ik gerust zeggen als je tante, toch?’ Tante Lina is weer gaan zitten, grist naar de smientjes. Met een duim opent ze het klepje, keert de opening en laat er een paar in de palm van haar andere hand rollen.
‘Wil je er misschien eentje?’ Ze strekt haar hand. Ik kijk en zie de smientjes opnieuw trillen. Een klein beetje meer dan zonet. Bingo! denk ik en buig me over de tafel heen.
‘Sinds wanneer ben je gestopt met roken, tante?!’ Die zit! Tante Lina sluit haar hand en trekt hem naar zich toe met de knokkels tegen haar onderlip. Ik bestudeer haar mond. Vroeger had ze volle, zinnelijke lippen waar mama jaloers op was. Hoe ze Lina om haar vrijpostigheid benijdde. En om het feestgedruis waarin Lina, nee: tante Lina, voortdurend leek te leven, sinds zij zich van haar man verloste en rebels tegen ouders en kerk aantrapte. Hoe mama volgde. Drank met feestbeesten over de vloer tot diep in de nacht. Onder mijn bed de zacht bonkende bassen uit de Grundig installatie. De tijd dat echtparen geluk beleefden aan de eerste welvaartsgolf, die uit een berg vol grondstoffen opwelde. Zo wílde mama wel geen föhn, maar kréég ze er gewoon eentje. Van papa. Daar maakte je dan geen grapjes over. Daarom juist lagen wij krom van de lol: een warm opbollende slurf van de föhn naar de luchtkap op haar hoofd. Wat ons overigens niet belette “Ah, wanneer mag ik nou?” te drammen, ieder op zijn beurt. En papa, onhandig grinnikend, kaal op een achterover geklapt aureool van askleurig haar na, stond daar mij. Maar je vrouw, elke vrouw, verwende je met apparaten. Grundig, Philips, Bosch, AEG. Als goedmaker voor dat neuken, schat ik in.
Am laufenden Band,
zo heette de zaterdagavondquiz op de Duitse zender: alles onthouden wat er voorbijkwam en winnen. Wie keek er niet! Ook wij, misschien vooral wij, vijf in de nabije toekomst uit elkaar drijvende gezinsleden onder het platte dak van een rijtjeshuis, met ruiten zo groot als een diepzee-aquarium. Behangmotieven slingeren zich blauwgroen omhoog, onze beeldbuis als vierkant lichtbakje in de hoek. Lina op een dag kwam roken. Haar onverwachte bezoek sloeg een barst in de ruit. Langzaam sijpelde het water weg, waarop papa als een drooggelegde vis begon te spartelen. Wij, drie tieners, zwommen paniekerig in het laatste water rond en schoten onnozel alle kanten uit. Uitgerekend mama bleek een alles overlevend amfibie. En terwijl zij op de bodem van ons leeggelopen aquarium van vreugde danste, nestelde Lina zich als mama’s beste vriendinnetje op een kunststoffen rotsblokje.
Maar bingo: met mijn vraag heb ik haar grinnik weggeveegd. Haar knokkels zien wit. Na een poosje doet ze haar vuist een beetje omlaag en opent die, terwijl ze opnieuw begint te beven. Tante kijkt naar de twee smientjes alsof xtc. Plakkerig van zweet en in één beweging brengt ze die naar haar mond. Dan kauwt ze.
‘Oud worden, hoe erg kan dat nou helemaal zijn. Pas als je ziek bent, dat is nog eens wat. Ik ben ver heen weet je.’ Nu blijf ik haar wel aankijken, ik zie dat ze de smientjes moeilijk wegslikt.
‘Mama wil je niet meer zien.’
‘Typisch Bette!’ gromt ze, ‘Heb je ooit geprobeerd haar over te halen?!’
‘Zo gaan die dingen nou eenmaal tante Lina, toch?!‘ Eigenlijk beheers ik de kunst van het bekvechten niet, op mijn bovenlip en onder de oksels begint het te prikken. Ik ril van de tocht op het Centraal Station, poort naar een stad vol ex-familieleden.
‘Sorry Lien, ik kan maar beter gaan.’ Uit de kuil welt het water omhoog, in het opstaan stoot ik tegen de tafelrand. Het doosje smientjes wipt op en onze koffiekopjes rinkelen. Dingdong-dang!
      ‘Dat kan je niet maken, als mijn nichtje niet!’ Ik buig me over de tafel.
‘Oh nee?!’ zeg ik, ‘Wat is er dan eigenlijk misgegaan in Antibes?!’ Op het tafelblad steunen mijn vuisten.
‘Rosi nee, echt niet, zo erg was het nu ook weer niet!’ Haar smientjeshand grijpt naar mijn pols.
‘Wat niet, Lien?’
‘Wij niet Rosi, Friso en ik niet! We zijn nog altijd familie, weet je. Van Bette en van jou.’ Ik trek me los, een van de kopjes knalt op de plavuizen stuk. Dat ik afreken en ga, betekent in feite dat ik partij kies voor mijn moeder, maar eigenlijk heb ik geen flauw idee. Misschien wil ik er alleen maar vanaf zijn. Van Lina én van Bette. Of misschien zelfs van mijn vader. Want papa was er ook nog, hoewel zo dood als een pier.

Uit ‘Rosi | ta’, werktitel voor een verzameling verhalen over teveel waarheden. 

Advertenties

Over Switha Ro

Multidisciplinair theatermaakster met uitglijders naar Beeldende Kunst. 'De Vrouw breekt de buurt.'

Reacties

3 gedachtes over “Tante Lina.

  1. Dit is op getikteteksten herblogden reageerde:

    Herschreven hoofdstuk uit ‘Antibes’ (werktitel) over verscheurd raken tussen andermans werkelijkheden. Familiedrama.

    Like

    Geplaatst door Switha Ro | 12 december 2016, 5:07 pm

Trackbacks/Pingbacks

  1. Pingback: ‘Pieren steken.’ | getikteteksten - 13 juli 2018

  2. Pingback: Alles wat beweegt. | getikteteksten - 13 juli 2018

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

Follow getikteteksten on WordPress.com

Sites die ik volg

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Doe mee met 316 andere volgers

Advertenties
een letterleven

na burn-out

Lege Handen

Verhalen voor jong en oud

MALOU BROUWER

REIZEN. BOEKEN. & MEER

Greet Ilegems

Master of Science, Author & Publisher of the YA SF Hybrid-series, Photographer, Trying to capture a dream, the poetry of earth, life...

Mirjam van Zelst

journalist en tekstschrijver

KadeGee

Sterke verhalen en bescheiden anekdotes over een leven in transit.

Jonas Bruyneel

Literatuur/Journalistiek/Muziek

Gekwaak uit Kwakkelland

Mijn verbazing, vervoering en ontroering

Di's Storia

verhalen gedichten illustraties

Kaj zoals-ie schrijft

Scherpte, humor en tederheid

In scherpe bewoordingen

Door Adriaan Hendriks

getikteteksten

van Switha Ro

Andere taal

(Franse) taalverhalen

traveledith

Edith op reis

wltrrr

Onregelmatige berichten uit de wondere wereld van pers en media ter bevordering van haat en angst.

De Nieuwe S

Dennis Gaens

Toekomst

geïnspireerd worden is je de toekomst herinneren.

marja wouters

in woorden

KakelVers Dichtwerk

Voormalig stadsdichter van Capelle aan den IJssel. Schrijft, dicht, performt, bestormt.

%d bloggers liken dit: