//
je leest...
Recent werk

Tante Lina.

Fragment uit ‘ANTIBES’, werktitel voor een verzameling verhalen over teveel waarhedenRosi ontmoet na veertig jaar haar tante Lina. Op verzoek van deze laatste.

grey-blue

‘Hoe erg kan het zijn?! Hoe erg kan het nou helemaal zijn, toch?’ Mama’s zus, mijn tante Lina is waarschijnlijk net gestopt met roken. Haar vingers trillen terwijl een doosje smientjes tussen haar gekromde duim en middelvinger bungelt. Een wijsvinger tikt op de bovenkant en duwt af en toe het hoekje op de smalle zijde zodat het doosje een kwart slag draait. Spreekt ze, kijk ik op van het doosje recht in haar ogen. Maar veel zegt ze niet, of niet meer. Vroeger had ze het hoogste woord, verongelijkt en met een grinnik. Hoe lang durft zíj eigenlijk naar mij te kijken? Ik weet het niet, haar zinnen zijn te kort. Zelf sla ik mijn ogen neer zodra ze stopt met praten.
‘Hoe ís het nu met je moeder?’ ‘Oh, met haar is het best goed.’ Iets anders wil ik niet kwijt. Nooit het achterste van je tong laten zien zei mijn vader. Bovendien lieg ik niet: mijn moeder doet het goed, wij en de kleinkinderen zijn haar trots. ‘Oud worden,’ zegt ze. Ik kijk op, ‘Dat je oud wordt bedoel ik. Hoe erg kan het nou zijn?!’ Ze leunt met beide ellebogen op de tafel tussen ons in. Zij wilde mij spreken en ik zocht de plek uit, voor zover ik een keuze heb. Want in Lina’s en Bettes geboortestad, die ik als kleinkind regelmatig bezocht, weet ik allang niet meer de weg. Daarom treffen we elkaar op Centraal Station. Een koffietentje voldoet, doorgangsplek waar de tafels wiebelen en voice overs verderop treinen van heinde en ver aankondigen. Mij gaat dat straks ergeren.
‘Natuurlijk. Ze had altijd al een sterk lijfje, Bette, je moeder, toch?’ Mijn tante zegt lijfje, ‘Veel groter dan ik was ze nooit. Ze zal wel gekrompen zijn, toch?’ ‘Ja,’ zeg ik. – Ding dong dang, dames en heren, op spoor drie…
Nooit het achterste van je tong laten zien. Papa beweerde dat je niet wijs was als je alles vertelde. Maar wat is alles? Veel heeft het hém niet geholpen – zijn eigen geslotenheid niet bedoel ik, nee. En wat zeg ik? ‘Ja.’ Tegen Bettes zus. Hij zou het gelaten hebben, mama beschermd hebben die hem desondanks de deur wees omdat hij zijn eigen ziel niet blootleggen kon, maar haar wel neukte. Wat een tegenstrijd! ‘Een beetje maar,’ verbeter ik. Zou papa ooit gelogen hebben? Ik wel. Op dit moment.
‘Kom op zeg Rosi! Als je ziet hoe ik gekrompen ben, toch?! Niet dan?!’ Het doosje met smientjes slingert ze op het blad, staat op waardoor de tafel een beetje kiept. Waarom laat ze zich zo demonstratief zien? Wat bezielt haar eigenlijk na veertig jaar mij hier te ontmoeten?! – Ding dong dang! – ‘Lina, alsjeblieft.’ Nu noem ik haar ook nog bij haar voornaam. Dat was niet mijn bedoeling, maar het ligt gewoon voor op de tong. Alsof ik het niet kan laten om met mijn handen een kuil in een duin te graven. Het zand glipt tussen mijn vingers door.
Maar in haar tante-tijd liet Lina, tante Lina, oogluikend dingen toe die ouders zouden verbieden. Tijdens logeerpartijtjes bijvoorbeeld nipte ik aan Martini’s en crèmes de cacao op haar table bistro. Was ze voor een boodschap weg, vond ik in de boekenkast twee pornoboekjes naast De Maupassant. Op ooghoogte. Alsof ze het er om deed. En ja, als hippe Lina geen tante wilde zijn, dan liet ze tante toch gewoon weg?! ‘Lekker vlot, toch?’ Ja Lina, zeker, maar zei ze het toen ook al zo, met toch?
Niet verder graven in het duin, straks stoot je nog op een landmijn en spitten is exploderen. Kluitjes helmgras hier en daar, zand in je ogen, in je haar, langs je blouse op de gestriemde huid en onder de slaphangende borsten door, t-o-c-h!? Ik kijk wel beter uit, net zoals ik geen perplexe opwinding in vlekkerige seksblaadjes naast De Maupassant meer hoef op te doen, en ook niet meer stiekem crème de cacao van theelepeltjes af hoef te sabbelen – in dit tante-loos ge-t-o-c-h wil ik niet meer verzanden, maak mijn eigen keuzes! Maar het bloed stijgt me ervan naar de konen.
‘Och kindje, ben je in de overgang? Dat kan ik gerust zeggen als je tante, toch?’ Net op tijd vis ik twee rondfladderende graskluitjes uit de lucht, prop ze in mijn oren. – Ding dong! – Tante Lina is weer gaan zitten, grist naar haar smientjes. Met een duim opent ze het klepje, keert de opening en laat er een paar in de palm van haar andere hand rollen. ‘Wil je er misschien eentje?’ Ze strekt haar hand. Ik kijk ernaar en zie de smientjes opnieuw trillen. Een klein beetje maar, ‘Sinds wanneer ben je gestopt met roken, tante?!’ – op spoor vijf… – nee! Ik herneem me, wat kan mij Ding dong nou schelen?!
Ze sluit haar hand, trekt hem naar zich toe met de knokkels tegen haar onderlip. Ik zie haar mond. Vroeger had ze volle, zinnelijke lippen waar mama jaloers op was. Hoe Bette Lina om haar vrijpostigheid benijdde. En om het feestgedruis waarin Lina, nee: tante Lina, voortdurend leek te leven sinds zij zich van haar man verloste en rebels tegen ouders en kerk aantrapte. Hoe mama volgde. Drank met feestbeesten over de vloer tot in de nacht. Onder mijn bed de zacht bonkende bassen uit de Grundig-installatie, uit de tijd dat echtparen geluk beleefden aan de eerste welvaartsgolf die uit een berg vol grondstoffen opwelde. Zo wílde mama wel geen föhn, maar kréég ze er gewoon eentje, opgedrongen. Van papa. Daar maakte je dan geen grapjes over. Toch lagen wij kinderen krom van de lol om de warm opbollende slurfzak van de föhntoeter naar de luchtkap op haar hoofd. Wat ons niet belette te drammen tot we er óók een keertje onder mochten. Papa stond er onhandig grinnikend bij, omdat hij kaal was op een achterover geklapt aureool van askleurig haar na. Maar je vrouw, je vrouw verwende je met apparaten. Grundig, Philips, Bosch, AEG. Als goedmaker denk ik, voor dat neuken.
Am laufenden Band,
zo heette de zaterdagavondquiz op de Duitse zender: alles onthouden wat er voorbijkwam en alles winnen. Wie keek er niet! Ook wij, misschien vooral wij, vijf in de nabije toekomst uit elkaar drijvende gezinsleden onder het platte dak van een rijtjeshuis met ruiten zo groot als van een diepzee-aquarium. Behangmotieven slingeren zich blauwgroen omhoog als waterplanten, onze beeldbuis is de lichtbak.
Lina op een dag, kwam roken. Haar onverwachte bezoek sloeg een barst in de ruit. Langzaam sijpelde het water weg, waarop papa als een drooggelegde vis begon te spartelen. Mama bleek een alles overlevend amfibie terwijl wij kinderen paniekerig in het laatste laagje water rondzwommen en onnozel alle kanten uitschoten. En terwijl mama op de bodem van ons leeggelopen aquarium van vreugde danste, nestelde Lina zich als ons beste vriendinnetje op een kunststoffen rotsblokje, ‘Toch?!’
Maar met mijn vraag over roken heb ik haar grinnik weggeveegd – wat ik zeg: ik herneem me. Haar knokkels zien wit. Na een poosje doet ze haar vuist een beetje omlaag en opent die terwijl ze opnieuw begint te beven. Tante kijkt naar de twee smientjes alsof het pilletjes zijn. Plakkerig van zweet en in één beweging brengt ze die naar haar mond. Dan kauwt ze, ‘Oud worden, hoe erg kan dat nou helemaal zijn. … Pas als je ziek bent, dat is nog eens wat. Ik ben ver heen, … ’ Nu blijf ik haar aankijken. Ze slikt iets weg. ‘Mama wil je niet meer zien,’ zeg ik. ‘Typisch Bette! Heb je ooit geprobeerd haar over te halen?!’ ‘Je komt er nu pas mee Lina!’ – Niet zo Rosi! Niet op die manier, zeg het zoals het is: ‘Zo gaan die dingen nou eenmaal tante, tijd van leven, toch?!’
Was ik nu in de aanval? Beheers ik de kunst van het bekvechten, kan ik het ook, beter dan mijn moeder en haar zus samen?! Op mijn bovenlip en onder mijn oksels prikt het, en ik ril van de tocht op een doorgaansplek aan het Centraal Station, poort naar een stad vol ex-familieleden. ‘Sorry Lien.’ Uit de zandkuil welt water, wat kan het ook schelen, de duin was al poreus. ‘Ik kan maar beter gaan.’ In het opstaan stoot ik tegen de tafelrand, het doosje smientjes wipt op, onze koffiekopjes rinkelen en het ding-dong-dangt hier om gek van te worden. Waarop ze zegt: ‘Dat kan je niet maken, als mijn nichtje niet!’ Kijk aan, als ze het zó speelt, dan weet ik er nog wel eentje: ‘Wat is er eigenlijk gebeurd in Antibes, Lien?!’ Lang is tante Lina stil, dan fleemt ze: ‘Rosi nee, echt niet, zo erg kan het niet geweest zijn!’ Met haar smientjeshand houdt ze me tegen. ‘Wat niet Lien?’ ‘Wij niet Roosje, Friso en ik niet! We zijn nog altijd familie weet je. Van Bette en van jou.’ Ik reken af en ik ga, kies dus partij. Voor mijn moeder neem ik aan, maar misschien ook wil ik er alleen maar vanaf zijn. Van die twee, of van meer dan die twee. Want papa was er ook nog, hoewel zo dood als een pier.

Advertenties

Over Switha Ro

Multidisciplinair theatermaakster met uitglijders naar Beeldende Kunst. 'De Vrouw breekt de buurt.'

Reacties

Een gedachte over “Tante Lina.

  1. Dit is op getikteteksten herblogden reageerde:

    Herschreven hoofdstuk uit ‘Antibes’ (werktitel) over verscheurd raken tussen andermans werkelijkheden. Familiedrama.

    Like

    Geplaatst door Switha Ro | 12 december 2016, 5:07 pm

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Instagram

Autumn in 024. Visiting friends. Crazy sky there. End of Summer. These tomatoes will never become red. Two stars seem to fall down. Everything at its place. Ready to play 'Het wachten' at Buitengoed Gelderse Waarden tomorrow September 17. At 12,14 and 16 hours. Shortplay about a woman desperately waiting for her husband to come back from war. Made a selfie in just one Line at The Big Draw Nijmegen 2017. Soon my review of this event for @uitweb, #ugenda. #thebigdrawnijmegen2017
Follow getikteteksten on WordPress.com
mei 2016
M D W D V Z Z
« Apr   Jul »
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
3031  

Sites die ik volg

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Doe mee met 273 andere volgers

MALOU BROUWER

REIZEN. BOEKEN. & MEER

Greet Ilegems

Author, Photographer, Master of engineering sciences, Trying to capture a dream, the poetry of earth, life...

Mirjam van Zelst

journalist en tekstschrijver

KadeGee

Sterke verhalen en bescheiden anekdotes over een leven in transit.

Jonas Bruyneel

Literatuur/Journalistiek/Muziek

Gekwaak uit Kwakkelland

Mijn verbazing, vervoering en ontroering

Di's Storia

verhalen gedichten illustraties

Kaj zoals-ie schrijft

Scherpte, humor en tederheid

In scherpe bewoordingen

Door Adriaan Hendriks

getikteteksten

...van switha Ro...

Andere taal

(Franse) taalverhalen

traveledith

Edith op reis

Poëzie aan het Plafond

Alwaar de grens tussen Poëzie en Proza© filterdun is.

wltrrr

Onregelmatige berichten uit de wondere wereld van pers en media ter bevordering van haat en angst.

De Nieuwe S

Dennis Gaens

Toekomst

geïnspireerd worden is je de toekomst herinneren.

K's Blog

van alles en nog meer

marja wouters

in woorden

%d bloggers liken dit: