//
je leest...
Recent werk

Rosi ’s telspel.

Fragment uit ‘Antibes’ (werktitel), een verhaal over twee kanten van één gevoel. Rosi is op bezoek bij haar moeder.

“Meeuwen,” zucht Rosi, “zilvergrijze meeuwen.”
Op driehoog met de ramen potdicht krijgt ze het nu al warm. Door moeders woonkamerraam staart ze, klem in de krappe fauteuil, naar buiten. Onder haar lijkt de geluidloze straat een droom en de knalblauwe hemel erboven niet te peilen. In de brandschone keuken achter haar scharrelt moeder met kletterend servies. Wat een herrie, denkt Rosi die dadelijk koffie krijgt. Met een koekje.
Ze moet straks wel iets leuks zeggen. Dingen die je zegt als je op bezoek bent, gezellig doen. Al was het maar iets aardigs over de asgrauwe flat aan de overkant. Schilders toveren die in een regenboogkleurig blok om. In bakjes zweven ze voor de blinde muur.
Iets aardigs over die flat… Rosi schudt haar hoofd, moeder houdt niet van felle kleuren. Maar die meeuwen, daar kan ze ongestraft iets over kwijt. Dat ze die niet alleen zilvergrijs maar ook foeilelijk vindt, slikt ze in. Rosi schraapt haar keel:
– “Meeuwen, mam, van die zilvergrijze,” punt. Sprakeloos klapwieken de meeuwen als bezeten achter het glas. Rosi knijpt haar billen samen, kijkt achterom. Van moeder is alleen haar rug te zien. Ze rammelt maar door en hoort Rosi niet. Was ze niet luid genoeg?
– “Ik zei meeuwen, mam, van die zilvergrijze.” Moeder begint zachtjes te urmen. Mogelijk tegen een schoteltje dat niet schoon genoeg is, Rosi weet het niet. In ieder geval schokt moeders rug met kleine rukjes. Eén, twee, drie,  telt Rosi en stopt ineens. “Weet ik veel,” mompert ze. Onverstaanbaar zacht. Dan draait ze zich naar het raam terug.
Aan de overkant schommelen de schilders in hun bakjes. Met kwasten vegen ze het asgrauw weg naar rood, oranje, geel tot aubergine op de begane grond. Even soest Rosi, vertrekt naar dromenland – een idee borrelt omhoog.
“Laat ik alles wat beweegt vandaag maar eens gaan tellen!”
Het floept eruit als een lange, gemene scheet en ketst tegen de ruit in haar spiegelbeeld. Rosi spert haar ogen wijd open en ziet de knalblauwe hemel als een golf op zee naar zich toerollen, kut! Och Rosi, die golf schiet juist te hulp. Spoelt straks bedaard langs de ruit en grabbelt jouw woorden mee tot ze achter de bonte flat verdwijnen. Als schelpjes achter een rif. Dat tellen, vindt Rosi, gaat moeder namelijk helemaal niets aan. Ze heeft het zich uit verveling opgelegd en moeder zou het niet begrijpen. Daarbij komt dat ze niet eens weet wát ze allemaal gaat tellen. Opnieuw werpt ze een blik over haar schouder. Onhandig slaat moeder een deksel op het aanrecht. “Hè toch,” klinkt het, “hè!” Eén, twee… zelfs drie keer. Rosi, klem in de fauteuil, kijkt naar buiten. Wat ze daar ziet is verontrustend.
Want in de knalblauwe hemel fladdert intussen meer rond dan enkel meeuwen, blaadjes bijvoorbeeld en verderop een plastic zakje. Rosi ’s ogen zwemmen over het rood-oranje-geel van de flat tot op de auberginekleurige muur beneden. Daarin klappert onhoorbaar een deur die naar de fietskelders leidt. Moet ze die meetellen? Kut!
Rosi, klem, wrikt zich voorzichtig naar voren. Er rijden hier eigenlijk best veel auto’s voorbij. Onverstoorbaar rollen ze heen en weer over de visgraten klinkers. Muisstil glipt er nu eentje tussenuit een parkeerplaats op. Kwam ze trouwens niet zelf ook met de auto?! Alleen?! Rosi bijt op haar onderlip. “Jezelf meetellen, da’s pas kut!” pruttelt ze.
– “Let op je woorden!” Ineens krast moeder. Rosi krimpt.
Moeders deksel gaat weer op de pot. Driftig raspt ie tot ie past. Eigenlijk is het vooral moeder die al de hele tijd beweegt, pruilt Rosi, niet aan gedacht. Dan knijpt ze haar lippen opeen, ze moet onmiddellijk spelregels verzinnen – als moeder nu eens niet zo rammelde! Rosi propt een vinger in haar rechteroor. In de knalblauwe hemel zoeken haar ogen houvast.
Punt 1, dat met die auto’s… Alles wat inparkeert of wegrijdt telt vanaf nu niet meer mee! Rosi grinnikt. Zo moet het lukken: de tijd doden, onderwerpen vermijden, geen verkeerde dingen zeggen! Opgelucht leunt Rosi achterover. Met stomheid geslagen scheert achter het glas een meeuw voorbij. Tel mij mee, lijkt hij te willen zeggen. Mogelijk krast hij, net als moeder.
Rosi bijt op de duimnagel aan haar vrije hand. Nu geen valse beloftes doen, want eenmaal gezegd zijn de dingen waar. En áls je al iets toezegt, moet je ook nog weten hoe. Het opdienen, met een toefje verfijnen of als hutspot op tafel kwakken al naar gelang de situatie. Rosi ’s vader was meer van de hutspot geweest en moeder die streefde naar haute cuisine. Slaande ruzie hadden haar ouders vroeger daarover gehad. Maar de vlucht van een meeuw…
Rosi weet het niet. En nog minder of ze de boodschap haute cuisine moet brengen of als hutspot. Haar gezicht kleurt. Ze moet een besluit nemen over de dingen die gebeuren waarop ze geen antwoord heeft, zoals de vlucht van een met stomheid geslagen meeuw. Gewoon meetellen en bij deze punt 2?  Ja Rosi! Jij beheert de regels van het spel. Je bent er een kei in. Straks pluk je de vruchten, omdat er verder niemand hier onderaan moeders flat zal uitstappen (zie punt 1), enkel jij. Eén, twee… Rosi propt ook een vinger in haar linkeroor.
Rammelend brengt moeder koffie, de kopjes tot de rand gevuld. Ze loopt het stukje van de keuken naar de tafel bij het raam alsof ze op een koord balanceert. “Eén kopje per keer,” mompelt ze, “en zonder te morsen.” Daar is ze dan en buigt voorover:
 – “WIL JE ER MISSCHIEN EEN KOEKJE BIJ?”
Rosi schiet uit de fauteuil, zwiept met links moeders kopje tegen de ruit.
– “WEET IK VEEL!”
Door de barst in de ruit krast de meeuw.

“Hè toch,” urmt moeder, ongemakkelijk in de fauteuil met de handen ontredderd in haar schoot. Op de vensterbank blonk net nog een gezinsportretje in een zilvergrijze lijst. Rosi als baby op een kleedje, daarachter glimlachen vader en moeder. Een asgrauwe, mooi ingekleurde foto die droop van de koffie.
In de keuken schokt Rosi ’s rug met rukjes.

Advertenties

Over Switha Ro

Multidisciplinair theatermaakster met uitglijders naar Beeldende Kunst. 'De Vrouw breekt de buurt.'

Reacties

Nog geen reacties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Instagram

#DeStaat #intheround #Vasim #024. Someones balloon. Waiting for #destaat at #Vasim. At #extrapool. Wonderful! Will be writing a review. #uitweb #ugenda Descending #Snowdon in Wales. Oktober 2017. Autumn in 024.
Follow getikteteksten on WordPress.com
augustus 2017
M D W D V Z Z
« Apr    
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28293031  

Sites die ik volg

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Doe mee met 273 andere volgers

MALOU BROUWER

REIZEN. BOEKEN. & MEER

Greet Ilegems

Author, Photographer, Master of engineering sciences, Trying to capture a dream, the poetry of earth, life...

Mirjam van Zelst

journalist en tekstschrijver

KadeGee

Sterke verhalen en bescheiden anekdotes over een leven in transit.

Jonas Bruyneel

Literatuur/Journalistiek/Muziek

Gekwaak uit Kwakkelland

Mijn verbazing, vervoering en ontroering

Di's Storia

verhalen gedichten illustraties

Kaj zoals-ie schrijft

Scherpte, humor en tederheid

In scherpe bewoordingen

Door Adriaan Hendriks

getikteteksten

...van switha Ro...

Andere taal

(Franse) taalverhalen

traveledith

Edith op reis

Poëzie aan het Plafond

Alwaar de grens tussen Poëzie en Proza© filterdun is.

wltrrr

Onregelmatige berichten uit de wondere wereld van pers en media ter bevordering van haat en angst.

De Nieuwe S

Dennis Gaens

Toekomst

geïnspireerd worden is je de toekomst herinneren.

K's Blog

van alles en nog meer

marja wouters

in woorden

%d bloggers liken dit: