//
je leest...
Recent werk

Rosi ’s telspelletjes.

Fragment uit ‘Antibes’ (werktitel), een verhaal over twee kanten van één gevoel. Rosi is op bezoek bij haar moeder Bette.

– ‘Meeuwen,‘ geeuwt Rosi, ‘grijze meeuwen.’
Met de kin op de borst in de fauteuil op de draaivoet kijkt Rosi door Bette ‘s woonkamerraam naar buiten. Op drie hoog met gesloten ramen en balkondeur is de straat beneden een droombeeld en de hemel zonder geluid niet te peilen. Ze moet op gezette tijden wel iets zeggen vindt ze en de stilte doorbreken, ze is tenslotte op bezoek. De meeuwen in hun vlucht doen zich op dat moment voor, daar kan ze dus iets over kwijt. Dat zij ze niet alleen grijs, maar ook kil vindt in hun uitstraling neemt ze liever voor haar eigen rekening – dat slikt ze in. Ze waakt er in ieder geval voor te glimlachen bij de overgebleven dingen die ze zegt. En ze houdt het bij, ‘Meeuwen, grijze meeuwen.’
– ‘Laat ik ze maar meetellen.’ Pardon?! denk je misschien.
Rosi, kan ik je dan vertellen, heeft zichzelf zonet een telspel opgelegd. Wat ze precies telt en bij welke andere dingen, dieren of gebeurtenissen ze de grijze, kille meeuwen meetelt, daar vraagt Bette niet eens naar. Bette scharrelt achterin de open keuken, mogelijk heeft ze Rosi ‘s besluit niet meegekregen omdat Rosi zacht spreekt en haar korte zin bij zich houdt als een kleine, strak te houden hond. Dus wat is het nu: mist ze haar doel (iets zeggen omwille van de conversatie) of is het bij nader inzien toch niet de bedoeling dat Bette dit meekrijgt? Op dit moment is ze zelfs helemaal stilgevallen, in gedachten verzonken en met de blik nog meer naar buiten. Die blik verplaatst zich van de grijze lucht iets lager naar de flat tegenover haar. De flat staat stil, lijkt wel een gelijkmatig geordende letterbak. Helemaal onderaan in het droombeeld rijden met enige regelmaat auto’s op de in de tachtiger jaren geasfalteerde weg in min of meer rechte lijnen voorbij. Soms draait er eentje de parkeerhaven in, stapt er iemand uit, draait zich om en sluit de wagen af. De parkeerplekken worden door betegelde stoepen afgebakend. Deze voor Rosi op de vingers van één hand te tellen (en uiteraard nogal onpersoonlijke) parkeerdaden vinden soms net buiten haar zicht, dus buiten de raamomlijsting plaats, maar tellen wat haar betreft toch al niet mee in het spel.
Als iemand haar gevraagd had waarom het inparkeren van autootjes met een anonieme bestuurder niet meetelt, zou ze het volgende hebben kunnen zeggen: ‘Punt 1: Ik zie weliswaar de aanzet om naar links of rechts af te buigen, afhankelijk vanuit de rijrichting waar de auto met de voor mij onbekende bestuurder vandaan komt, maar ik zou uit de fauteuil moeten komen, me van de armleuningen moeten afzetten en zoiets doe ik liever niet als ik bij Bette op bezoek ben. Ik heb dus besloten dat alles wat binnen korte tijd af is, soms wel soms niet helemaal voor mij te zien, maar wel voorspelbaar eindigt (of begint; wegrijden mag ook), niet meetelt. Punt 2: Af is: als iets binnen korte tijd stopt zoals parkeren hier onderaan de flat. Ik weet, nee: besef dat het af is, wel af moet zijn, bijvoorbeeld omdat er die stoeprand is.’ Toch had Rosi al na drie bezoeken aan Bette ook bepaald dat iets af maken een grote betrekkelijkheid had, namelijk als een gebeurtenis ten opzichte van haar positie en waarneming: ‘Punt 3.’
Dan de kwestie met de meeuwen. Hoe af is hun vlucht? Waar begint en eindigt de vlucht van een meeuw? Rosi zou eerst een poosje stil zijn gebleven, in gepeins verzonken om een juist antwoord te vinden. Niet om gelijk te krijgen, nee, maar gewoon omdat ze vindt dat het droombeeld achter het glas met haar binnenwereld kloppen moet. Daarbij geldt, zonder meer, voor iets uitspreken dat je achter je woorden moet kunnen staan. Daarna zijn ze namelijk gezegd, hebben ze een vorm gekregen en verdwijnt het gezegde nooit meer helemaal. Alles wat je denkt en net niet uitspreekt, ligt op de plank klaar en kan nog wel aangepast worden. Je kunt het met een toefje verfijnen of als hutspot opdienen al naar gelang je stemming en behoefte. Rosi ’s vader bijvoorbeeld was meer van de hutspot geweest. Mama streefde naar haute cuisine.
Maar de vlucht van een meeuw buiten Rosi ’s zicht, wanneer die begint, tja. Om de eindeloze lijst van mogelijkheden te vermijden zou ze ‘ik weet het niet’ gezegd hebben, of ‘weet ik veel’ als ze in een hutspotbui geweest was. Ze vindt in ieder geval de dingen die gebeuren waarop ze het antwoord schuldig blijft, zoals de vlucht van de meeuw, het meetellen waard en bij deze dus punt 4! (Voor de lezer die goed opgelet heeft, is uitgerekend dit laatste punt datgene waar het om gaat, het soort gebeurtenis waarmee je kunt scoren. Dat weet Rosi ook wel, zij beheert tenslotte de regels van het spel, Rosi is er een kei in. Gaandeweg zal ze erachter komen dat er in de door haar verzonnen orde weinig mee te tellen valt omdat de meeste bewegingen hier onderaan de flats lijken te stoppen –> punt 2. Dat zal de pret niet drukken, de opbrengst van het spel is dan precies deze conclusie). Ondertussen gaat de tijd, de reden om dit spel te spelen, heel langzaam voorbij.
Bette brengt koffie. De kopjes zijn tot de rand gevuld. Ze loopt het stukje van de keuken naar de tafel vooraan in de woonkamer alsof ze op een koord hoog bovenin een piste balanceert.
Eén kopje per keer.
Zonder te morsen.
Rosi beseft dat ze dit al heel vaak heeft gezien, kan het ritueel uittekenen. Maakt daarom meteen een ander telspel, eerder een lijst aan, van zich herhalende handelingen zoals zij die thuis mogelijk doet, dus zonder haar moeder, de lijst blijft echter leeg. Waarom? Heeft ze geen rituelen of heeft ze die niet door? Thuis even navragen, denkt Rosi, om er meteen weer van af te zien. Het zou een bespiegeling van haar huisgenoten op haar gewoontes opleveren en daar zit ze niet op te wachten, boze tongen beweren dat Rosi niet tegen kritiek kan. Zij ziet dat anders: haar stoort vooral ‘de manier waarop’ en niet de kritiek zelf.
Links op de vensterbank staan portretfotootjes van Bette ‘s kinderen en kleinkinderen, iets meer naar rechts op de vensterbank een koperen doosje, een aardewerken schaaltje met ingedroogde citrusvruchten en een souvenir, een theelepeltje, van een vakantie meegenomen. Rosi had het haar gegeven, kan zich de vakantie zelf niet meer herinneren, het waren er klaarblijkelijk al teveel, waar zijn dan al die andere lepeltjes gebleven?! Rosi klikt een volgende lijst open. Maar een vlieg dribbelt in kronkels van het schaaltje met ingedroogde citrusvruchten over de vensterbank nog verder naar rechts, cirkelt omhoog en rust kort op de top van een vetplant. Dat leidt haar af van de nieuw te maken lepeltjes-lijst. Rosi draait stilletjes en als een bezetene met haar ogen als waren het vliegen en maakt zichzelf zo een beetje duizelig. Hecht haar blik op het verticale deel van de raamomlijsting in een bruinig spatje, herstelt zo haar evenwicht aan een vliegenstrontje.
– ‘Wil je er iets bij?’ vraagt Bette te luid.
Wachten tot ze wat terugzegt moet Bette. Ziet Rosi met de wijsvinger over haar bovenlip strijken, telkens heen en weer tot de vinger op de punt van haar neus belandt en daarop begint te veren. Natuurlijk kent ze het antwoord dat na een poosje komt.
– ‘Altijd!’ grijnst Rosi. Ze draait de fauteuil in één zwaai van het raam naar de binnenkant van Bette ’s driekamerappartement, haar blik zwaait van rechts naar links mee. Dit is er zo eentje, borrelt tijdens de zwaai op, een ritueel met Bette samen, aha! Bette voegt zich inderdaad in het patroon, grijnst terug, trekt mopperend de koektrommel open, biedt die aan en grijnst opnieuw. Rosi zet zich af om voorover te leunen en dwarrelt met haar vingers boven de koekjes. Het blijken boterkoekjes met stukjes chocola, ‘oh lekker,’ neuriet ze. Moeder en dochter genieten van het grabbelende geluid dat Rosi met haar hand veroorzaakt. ‘Er is nog meer hoor als dit op is,’ zegt Bette, terwijl voor beiden duidelijk is dat de trommel nog lang niet leeg is. Rosi begint systematisch aan het koekje te knabbelen (randje rondom en daarna inspecteren en zo verder), de glimlach om haar mond draagt een paar kruimeltjes. Rosi ’s ogen knipperen in één minuut hooguit drie keer. De trommel landt met een klap op de overvolle, zeer geordende tafel. De deksel gulpt over de rand, wil eerst niet sluiten, ‘hè toch!’ Een opmerking die erbij hoort tot het lukt (na drie keer). Bette ploft in haar stoel, slingert een been over de leuning. Rosi en Bette zijn samen heel tevreden, zolang niemand het gesprek opent zijn ze vredig.

– ‘Wat vind jij van die aanslag? Van wat de paus zei? Van het kabinet? Wat die snol die… en wat een ellende ook! Wist jij dat onze vorstin eigenlijk… Wist je dat niet! Het is hopeloos, rampzalig. Dat komt nooit meer goed hoor, nee. Wat een klootzakken! Die schijnheiligheid! Wanneer houdt het nou eens op?! Ik vertrouw het niet, nooit eigenlijk. Nee. Verdomme!’

Rosi buigt haar bovenlijf uit de draaistoel, grabbelt secuur naar een tweede koekje. Dat doet haar aan oma ’s potjes scrabble met diens zus denken. Hoeveel legbeurten kent een potje scrabble?

Advertenties

Over Switha Ro

Multidisciplinair theatermaakster met uitglijders naar Beeldende Kunst. 'De Vrouw breekt de buurt.'

Reacties

Nog geen reacties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Instagram

Today at Schloss Moyland, the garden with flowers this weird one with two eyes. Really! Summertime, time to read and think about what you've read. Love those non-picture subjects. This one I made standing on a chair, looking through our new window under the roof top. Still life with scooter and long distance sculpture, right in the centre. My daily view when I leave school. In my backgarden. Limoncello in nispero colors. We talked and dreamed about it, those endless harvests of nispero fruit in Spain, with good friends. Remembering Spain, Callosa & Valencia 😊.
Follow getikteteksten on WordPress.com
augustus 2017
M D W D V Z Z
« Apr    
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28293031  

Sites die ik volg

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Doe mee met 273 andere volgers

MALOU BROUWER

REIZEN. BOEKEN. & MEER

Greet Ilegems

Author, Photographer, Master of engineering sciences, Trying to capture a dream, the poetry of earth, life...

Mirjam van Zelst

journalist en tekstschrijver

KadeGee

Sterke verhalen en bescheiden anekdotes over een leven in transit.

Jonas Bruyneel

Literatuur/Journalistiek/Muziek

Gekwaak uit Kwakkelland

Mijn verbazing, vervoering en ontroering

Di's Storia

verhalen gedichten illustraties

Kaj zoals-ie schrijft

Scherpte, humor en tederheid

In scherpe bewoordingen

Door Adriaan Hendriks

getikteteksten

...van switha Ro...

Andere taal

(Franse) taalverhalen

traveledith

Edith op reis

Poëzie aan het Plafond

Alwaar de grens tussen Poëzie en Proza© filterdun is.

wltrrr

Onregelmatige berichten uit de wondere wereld van pers en media ter bevordering van haat en angst.

De Nieuwe S

Dennis Gaens

Toekomst

geïnspireerd worden is je de toekomst herinneren.

K's Blog

van alles en nog meer

marja wouters

in woorden

%d bloggers liken dit: