//
je leest...
Recent werk

Alles wat beweegt.

Dit verhaal bereikte de shortlist van de Nijmeegse Literatuurprijs 2017.

“Meeuwen,” zucht Rosi, “zilvergrijze meeuwen.”
Op driehoog met alles potdicht krijgt ze het nu al warm. Door moeders woonkamerraam staart ze, klem in de krappe fauteuil, naar buiten. Op de vensterbank staan familieportretjes. Daaronder lijkt de geluidloze straat een droom en de knalblauwe hemel erboven niet te peilen. In de brandschone keuken achter haar scharrelt moeder met kletterend servies. Wat een herrie, denkt Rosi die dadelijk koffie krijgt. Met koek.
Ze moet straks wel iets leuks zeggen. Dingen die je zegt als je op bezoek bent, gezellig doen. Al was het maar iets aardigs over de asgrauwe flat aan de overkant. Schilders toveren die in een regenboogkleurig blok om. In bakjes zweven ze voor de blinde muur.
Iets aardigs over die flat… Rosi schudt haar hoofd, moeder houdt niet van felle kleuren. Maar die meeuwen, daar kan ze ongestraft iets over kwijt. Dat Rosi die niet alleen zilvergrijs maar ook foeilelijk vindt, slikt ze in.
Rosi schraapt haar keel:
– “Meeuwen, mam. Van die zilvergrijze,” punt. Als bezeten klapwieken de meeuwen achter het glas. Rosi knijpt haar billen samen, kijkt voorzichtig achterom. Van moeder is alleen haar rug te zien. Ze rammelt maar door en hoort Rosi niet. Was ze niet luid genoeg?
– “Ik zei meeuwen, van die zilvergrijze.” Moeder begint zachtjes te urmen. Mogelijk tegen een schoteltje dat niet schoon genoeg is, Rosi weet het niet. In ieder geval beweegt moeders rug met kleine, driftige rukjes. Eén, twee, drie, telt Rosi en stopt ineens. “Weet ik veel,” moppert ze, heel zacht. Daarna draait ze naar het raam terug.
Aan de overkant schommelen de schilders in hun bakjes. Met rollers gaan ze over het asgrauw, dat – per etage verschillend – rood, oranje, geel tot, helemaal onderaan, aubergine kleurt. Even soest Rosi weg, droomt vluchtig. Uit de waan komt een wonderlijk idee omhoog: “Laat ik alles wat beweegt vandaag maar eens gaan tellen!”
Het floept eruit als een gemene scheet en ketst tegen de ruit in haar spiegelbeeld. Meteen ziet Rosi de knalblauwe hemel als een zeegolf naar zich toerollen, oh nee! Maar die golf schiet je juist te hulp, Rosi. Hij spoelt straks langs de ruit en grabbelt jouw woorden mee tot ver achter de flat. Als schelpjes achter een rif… Okay.
Dat tellen, vindt Rosi namelijk, gaat moeder helemaal niets aan. Ze heeft het zich uit verveling opgelegd en moeder zou het niet begrijpen. Daarbij komt dat ze niet eens weet wát ze gaat tellen. Opnieuw werpt ze een blik over haar schouder. Onhandig slaat moeder met een deksel op het aanrecht. “Hè toch,” klinkt het, “hè!” Eén, twee, zelfs drie keer. Rosi, in de fauteuil, draait terug en kijkt weer naar buiten. Wat ze dan ziet, maakt haar ongerust.
Want in de knalblauwe hemel fladdert intussen meer rond dan enkel meeuwen, blaadjes bijvoorbeeld en verderop een plastic zakje. Rosi ’s ogen zwemmen over het rood-oranje-geel van de flat tot op de auberginekleurige muur beneden. Daarin klappert onhoorbaar een deur die naar de fietskelders leidt. Telt die mee? “Kut!” zegt ze, heel zacht.
Rosi, klem, wrikt zich moeizaam naar voren. Er rijden hier best veel auto’s voorbij. Onverstoorbaar rollen ze heen en weer over de visgraten klinkers. Stil glipt er zelfs eentje tussenuit de parkeerplaats op. Kwam ze trouwens niet zelf ook met de auto?! Alleen?! Rosi bijt op haar lip. “Jezelf meetellen, da’s pas echt kut!” pruttelt ze.
– “Let op je woorden!” Wat?! Moeder zegt iets!? Rosi verstrakt.
De deksel gaat weer op de pot. Hij maakt een raspend geluid tot ie past. Eigenlijk is het vooral moeder die al de hele tijd beweegt, merkt Rosi op, dat had ze kunnen weten. Ze moet onmiddellijk spelregels verzinnen! Rosi propt een vinger in haar rechteroor. In de knalblauwe hemel zoeken haar ogen houvast.
Punt 1, dat met die auto’s… Alles wat inparkeert of wegrijdt, telt vanaf nu niet meer mee! Rosi grinnikt. Zo moet het lukken: de tijd doden, onderwerpen vermijden, geen verkeerde dingen zeggen. Opgelucht leunt ze achterover. Verbijsterd scheert achter het glas een meeuw voorbij. En wij dan?!  
Rosi bijt op de duimnagel aan haar vrije hand. Nu geen valse beloftes doen, eenmaal gezegd zijn de dingen waar. En als je iets toezegt, moet je ook nog weten hoe: het opdienen, met een toefje verfijnen of als hutspot op tafel kwakken al naar gelang de situatie. Rosi ’s vader bijvoorbeeld was meer van de ‘hutspot’ geweest en moeder, die streefde naar ‘haute cuisine’. Slaande ruzie hadden haar ouders vroeger daarover gehad.
Maar de vlucht van een meeuw…
Rosi weet het niet, haar gezicht kleurt. Ze moet een besluit nemen over de dingen die gebeuren waarop ze geen antwoord heeft, zoals de vlucht van een verbijsterde meeuw. Gewoon meetellen en bij deze punt 2? Jij beheert de regels van het spel, Rosi. Je bent er een kei in. Eindeloos tellen, doortellen en meetellen omdat er nooit meer iemand onderaan moeders flat zal uitstappen (zie punt 1), behalve jij. Eén, twee… Stop! Rosi propt ook een vinger in haar linkeroor.
Rammelend brengt moeder koffie, de kopjes zijn tot de rand gevuld. Ze loopt het stukje van de keuken naar de tafel bij het raam alsof ze op een koord balanceert. “Eén kopje per keer,” mompelt ze, “zonder te morsen.” En daar is ze dan, vlakbij Rosi. Ze schraapt haar keel:
 – “WIL JE ER EEN KOEKJE BIJ?”
– “KUT!” Rosi schrikt en schiet uit de fauteuil, “WEET IK VEEL!” Met een boog slingert het kopje tegen het raam. Door de barst in het glas gilt de meeuw.

“Hè toch,” urmt moeder. Ze zit in de fauteuil, de polsen hangen slap over de leuning. Op de vensterbank blonk net nog een familieportretje in een zilvergrijs lijstje. Rosi als baby op een kleedje, zij daarachter glimlachend met haar man. Een asgrauwe, destijds wonderschoon ingekleurde foto die nu druipt van de koffie. Moeder draait zich om. Aan het aanrecht probeert haar dochter de foto te redden. Rosi ’s rug ziet ze met kleine, driftige rukjes bewegen.

Advertenties

Over Switha Ro

Multidisciplinair theatermaakster met uitglijders naar Beeldende Kunst. 'De Vrouw breekt de buurt.'

Reacties

Nog geen reacties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

Follow getikteteksten on WordPress.com
december 2017
M D W D V Z Z
« Apr   Feb »
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031

Sites die ik volg

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Doe mee met 303 andere volgers

Advertenties
MALOU BROUWER

REIZEN. BOEKEN. & MEER

Greet Ilegems

Author, Photographer, Master of engineering sciences, Trying to capture a dream, the poetry of earth, life...

Mirjam van Zelst

journalist en tekstschrijver

KadeGee

Sterke verhalen en bescheiden anekdotes over een leven in transit.

Jonas Bruyneel

Literatuur/Journalistiek/Muziek

Gekwaak uit Kwakkelland

Mijn verbazing, vervoering en ontroering

Di's Storia

verhalen gedichten illustraties

Kaj zoals-ie schrijft

Scherpte, humor en tederheid

In scherpe bewoordingen

Door Adriaan Hendriks

getikteteksten

...van switha Ro...

Andere taal

(Franse) taalverhalen

traveledith

Edith op reis

Poëzie aan het Plafond

Alwaar de grens tussen Poëzie en Proza© filterdun is.

wltrrr

Onregelmatige berichten uit de wondere wereld van pers en media ter bevordering van haat en angst.

De Nieuwe S

Dennis Gaens

Toekomst

geïnspireerd worden is je de toekomst herinneren.

marja wouters

in woorden

KakelVers Dichtwerk

Voormalig stadsdichter van Capelle aan den IJssel. Schrijft, dicht, performt, bestormt.

%d bloggers liken dit: