//
je leest...
Rosi | ta

Pieren steken.

grey-blue

Rosita op glimmende rubberlaarzen staat bij haar vaders graf.

‘Kijk eens, Rosi! Daar staat ie, papa, net zoals toen. Met zijn laars haaks op de schop. Stoom dampt uit zijn neusgaten zodra hij het blad in de grond duwt. Dat smeuïge tsjik-geluid waarmee de schop in de klei wegzakt. Daarna raspt zijn zool over het ijzer en landt vlak achter de steel in de klei, flats! Zo’n natte, kleffe stap. Als in een koeienvlaai. Jij moet ervan giechelen, want je bent nog maar zes. Zullen we dat afspreken?’
‘…’
‘En je draagt nieuwe rubberlaarzen. Ze glimmen. Kijk eens naar je voeten!’
‘…’
‘Toe dan, zeg eens wat!’
Al een kwartier sta ik te blauwbekken bij mijn vaders graf, maar Rosi wil niet komen. En als zij niet meedoet, moet ik teveel op eigen kracht verbeelden. Mijn vader verschijnt en verdwijnt dan ook als een wazige hologram, omdat zij haar hakken in het zand heeft gezet. Ze mokt. Wat is er met haar aan de hand, vraag ik me af. Ik heb me toch ook over de ontmoeting met tante Lina heen gezet?!
‘Rosi?!’

Op de parkeerplaats van het kerkhof leek het er even op dat Rosi mee ging doen. Toch liet ze zich niet zien, bijvoorbeeld op de achterbank in het midden, zoals ik het ’t liefste heb. Daarentegen liet ze zich horen, en vooral hoe ze zachtjes weende. Ik dacht dat het ‘t volume was waarmee ik Bush mijn hersenspinsels had laten verjagen. Toen ik echter het contactsleuteltje terugdraaide, en het geluid van de motor tikkend wegstierf, wist ik wel beter. Weliswaar zeeg de stilte als een uitgeklopt tafellaken op de zittingen neer, maar bleef die snerpende piep in mijn oor als een gloeiende sigaret smeulen. Meteen bedacht ik dat ook Rosi dit vast niet verdragen kon. Daarom stelde ik me haar inééngedoken op de bodem van de Opel voor, met groezelige vingers in haar oren, die, rozig en met kleine lellen, gloeiden. Een beetje had ik me omgedraaid om deze aanpassing in mijn fantasie op gang te helpen. En met succes: als een opgerold egeltje zag ik haar voor me. Even vond ik dit beeld aandoenlijk tot van het ene op het andere moment mijn bui omsloeg. Korzelig stapte ik uit de auto.
‘Kom op, Rosi!’ Het stoom uit mijn neusgaten, waarop het kind zich met gespeelde traagheid en bozig tussen de stoelen vandaan wurmde. Aan haar oor één handje, het andere dat haar onwil demonstreerde door als een schildpaddenpootje zich tegen de rand van de zitting af te zetten, zich stukje bij beetje uit de auto wringend zonder haar andere handje van het oor weg te halen. Het verkeerde. Tragédienne!
‘Links, kuiken! De piep zit links, niet rechts.’ Inmiddels zittend op de balk in de deuropening en pruilend, keek ze me stoïcijns aan en wisselde van oor. ‘Zeg eens wat, Rosi!’ Ik stampvoette.

Het beeld dat ik van mijn vader heb, en zo graag oproep, hapert nog steeds. Juist nu ik hem zo hard nodig heb. Het liefst zag ik hem wat verderop naast zijn graf op het stevige gras en in een afgedragen pantalon op rubberlaarzen. Een wit, verkreukeld overhemd zou met één flap uit zijn broek puilen en het zweet hem op zijn voorhoofd staan. Dan liet ik hem spitten en met zijn schop wiebelen, twee handen op de greep, glad en donker van gebruik. Regelmatig zou hij abrupt stoppen, bukken en pieren trekken. Triomfantelijk hield hij dan zijn eerste pier omhoog. “Haha!” zou hij lachen en ik zou jubelen dat ‘t onze eersteling was, “Hè papa?” Maar voor dit tafereel heb ik Rosi nodig, waarom draalt ze zo; ik moet verdomme ook gewoon die piep verdragen?! Nu ben ik het die pruilt.
‘Kijk nou toch, Rosi!’ Ik drein en trappel van de kou op mijn laarzen. ‘Daar staat ie, papa, net zoals toe-hoen. Met zo’n natte, kleffe sta-hap, flats! Als in een koeienvlaai. Jij moest ervan giechelen. Je was nog maar ze-hes. En je droeg nieuwe rubberlaarzen.’ Ik knijp mijn ogen dicht en vouw mijn handen. Nu hou ik mijn adem in, de lippen stijf op elkaar.

‘Nie-doen, Rosita!’
Hè hè, daar is ze dan.

Over het grindpad hoor ik haar komen, ze dribbelt zelfs recht op me af. Alsof ze niet net heeft zitten simpen als een opgerolde egel op de bodem van de auto. Haar blonde pijpenkrullen zullen als springveertjes dansen, haar hoofdje zal ze soms links en dan weer rechts keren om de flankerende graven met haar blik te strelen, terloops. Opgelucht haal ik adem, maar mijn lippen wijken voor een aarzelende vraag, omdat ik haar verbod niet helemaal begrijp.
‘Wat niet doen?’ Ik neig ernaar mijn ogen te openen.
‘Nie-doen!’ Wat lief trouwens, ook zij gebruikt ons kindertaaltje, maar meent ze wat ze zegt?! Nee toch, schud ik mijn hoofd, het zal die piep wel zijn. ‘Nie-opendoen, je ogen niet!’ Mijn rechtervoet schuift onrustig over het met grauw grind bestrooide pad. Ik gloei van inspanning om mijn oogleden, die trillen, gesloten te houden.
‘Anders ga ik weer. In de auto. Tussen de stoelen.’
“Nee, nie-gaan Rosi” wil ik zeggen, maar ik krijg ons taaltje niet meer over mijn lippen, en dus hoor ik hoe ze zich tergend langzaam op haar zondagse lakschoentjes omdraait en de kiezels dwars door de piep tot achter mijn oogbollen laat knarsen – de vuile comédienne! Ik grijp naar mijn oor.
‘BLIJF!’ brul ik.
Van schrik klap ik mijn oogleden open, maar het grindpad blijkt leeg. Niemand te zien op een wormen pikkende, gitzwarte merel na. Zelfs het grind begint een beetje te vervagen. Eerst alleen op ongeveer twee meter afstand en daarna verder en verder weg. Het pad blijft leeg. Aan het einde daarvan zweeft de piep weg. Dat verbaast me eigenlijk wel.

Uit ‘Rosi | ta’, een serie verhalen over teveel waarheden.

Advertenties

Over Switha Ro

Multidisciplinair theatermaakster met uitglijders naar Beeldende Kunst. 'De Vrouw breekt de buurt.'

Reacties

Nog geen reacties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Instagram

Er is een fout opgetreden bij het ophalen van je afbeeldingen vanuit Instagram. Over enkele minuten wordt er een nieuwe poging gedaan.

Follow getikteteksten on WordPress.com

Sites die ik volg

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Doe mee met 314 andere volgers

Advertenties
een letterleven

na burn-out

Lege Handen

Verhalen voor jong en oud

MALOU BROUWER

REIZEN. BOEKEN. & MEER

Greet Ilegems

Master of Science, Author & Publisher of the YA SF Hybrid-series, Photographer, Trying to capture a dream, the poetry of earth, life...

Mirjam van Zelst

journalist en tekstschrijver

KadeGee

Sterke verhalen en bescheiden anekdotes over een leven in transit.

Jonas Bruyneel

Literatuur/Journalistiek/Muziek

Gekwaak uit Kwakkelland

Mijn verbazing, vervoering en ontroering

Di's Storia

verhalen gedichten illustraties

Kaj zoals-ie schrijft

Scherpte, humor en tederheid

In scherpe bewoordingen

Door Adriaan Hendriks

getikteteksten

van Switha Ro

Andere taal

(Franse) taalverhalen

traveledith

Edith op reis

wltrrr

Onregelmatige berichten uit de wondere wereld van pers en media ter bevordering van haat en angst.

De Nieuwe S

Dennis Gaens

Toekomst

geïnspireerd worden is je de toekomst herinneren.

marja wouters

in woorden

KakelVers Dichtwerk

Voormalig stadsdichter van Capelle aan den IJssel. Schrijft, dicht, performt, bestormt.

%d bloggers liken dit: