//
je leest...
Recent werk

Pieren steken.

grey-blueUit: ‘Antibes’, werktitel voor een serie verhalen over verschillende waarheden. Zeventiger jaren. Aflevering: Rosita bezoekt haar vaders graf.

Zodra papa’s geblutste schoen, haaks op het blad, de schop in de grond duwt, ontsnapt hem lucht uit de neusgaten. Met een smeuïge tsjik zakt het blad in de klei. Papa’s neusvleugels bollen, de schoen wipt op en glijdt van de ijzeren rand. In de schaduw achter het blad zakt de hak weg in vette kleiaarde. Papa tuurt links langs de schop omlaag en dan rechts nog een keertje. Ik kijk op een afstandje toe en doe hem een beetje na. Dat vind ik leuk.
Vlak vóór het blad prijkt nu een kleffe snee in de aarde. Mij lijkt die diep genoeg, maar papa is niet tevreden. Hij keert mij zijn rug toe en speurt met zijn lichtgevend blauwe ogen naar een betere plek, trekt de schop uit de klei en plaatst hem gericht. Met een nieuwe tsjik zal hem straks weer lucht uit de neus ontsnappen. Ik vind dat leuk.
Eigenlijk wil ik het nóg een keer zien, maar ik blijf waar ik ben. Moet het ermee doen dat ik zijn tsjik dof hoor, en de lucht uit zijn neusgaten zelfs helemaal niet.
Heel precies en tergend langzaam:
– wiebelt hij met het blad in de kleikluit. Dan
– trekt hij de schop voorzichtig omhoog.
Ik lees al deze handeling af aan de bewegingen van zijn rug en verbijt me.
‘Waarom papa?’ ontsnapt mij ineens, ‘Waarom deed je het nóg een keer?’ Daarna hou ik meteen mijn adem in. Ik had namelijk geen kik willen geven, het was eerlijk gezegd mijn stem die iets zei voor mij in de plaats. Buiten dat wilde ik iets anders vragen, hoewel ik helemaal niet meer weet wat.

Tsjik,’ papa zegt niets.

Op mijn hurken zit ik nu. Grassprietjes kietelen mijn blote onderbenen onder het lichtblauwe plooirokje. Ik zie een paardenbloem met pluisjes, pluk hem en blaas over het steeltje in mijn hand, de pluisjes zweven weg. Ik kijk ze maar even na, want plotseling drupt melk onderuit de steel van de bloem. Mijn rokje moet smetteloos schoon blijven, ik kijk: het is net goed gegaan. Zolang de melk niet op mijn rokje morst is er weinig aan de hand. Je mag je zondagse spullen nu eenmaal niet bederven, zelfs niet als papa pieren trekt. Ook papa moet schoon blijven. Ik vind het knap dat zoiets moeilijks als schoon blijven hem gewoon lukt.
Wel zag ik:
– twee vegen aarde op zijn voorhoofd en
– zweetplekken onder zijn oksels.
Maar zijn broek is denk ik nog steeds schoon.
‘Waarom nog een keertje papa? Op een andere plek?’ Ik durf eigenlijk best iets te zeggen, alleen papa speelt stommetje. Hij sjort aan zijn broekriem die losschiet en zakt door de knieën. Met één hand blijft hij leunen op de greep van de schop.
Nu zie ik:
– twee uit elkaar staande hakken met links en rechts van elke hak een stukje geblutste schoen met (oh jee)
– zijn achterwerk ertussen!
Ha!
Ik kijk recht in zijn bilspleet, en hé… nu ik moet giechelen kijkt hij achterom.
Maar dan draait hij midden in de beweging zijn hoofd gewoon weer terug, zijn blik strak omlaag.
Ietsje later zie ik eerst:
– zijn vrije hand tussen de linkerhak en rechterbil als een boor naar de kleikluit reiken. En dan:
– zijn wijsvinger wijzen (de toppen van middel- en ringvinger losjes gekruld tegen de muis van zijn hand).
Nu duwt zijn pink de dikke vingers in een klem, dan klapt de duim opzij en schieten in een snap alle vingers tegelijkertijd open. Ze grijpen wild omlaag, grutten rond – ik spits mijn neus. Als zijn duim- en wijsvinger vertraagd weer omhoogkomen, trekken ze een lange regenworm uit de kluit. Zodra het laatste stukje worm uit de aarde plopt, friemelt het beestje hulpeloos tussen zijn vingers.

Mijn mond valt open van bewondering.
De paardenbloem knijp ik fijn in mijn knuist en het plakt.

Papa draait zich naar mij toe en grinnikt triomfantelijk. Onmiddellijk grijp ik naar een halfleeg trommeltje dat al die tijd naast me in het gras heeft liggen slingeren. Ik reik het hem en als hij de worm naar me toewerpt, volg ik verrukt het slingerboogje.
Net zo triomfantelijk kijk ik:
– terug. En dan
– in het trommeltje.
Hé …
Het beestje is in de resten van mijn lunchpakketje terechtgekomen. Ik bedoel: de resten van nu en in mijn geval die van het koolhydraten-arm sponsbrood dat ik na de Coffee to go-sessie met tante Lina vrat.
En vrat ik niet alles uit ergernis in één keer op?
Oh ja!
Zelfs briesend van woede bedacht ik dat
als ik toch al een ontmoeting met het verleden had, het graf van mijn vader er ook nog wel bij kon, en dat
zo’n NS-dagkaart op die manier zijn waarde minstens twee keer opbracht. En niet
om er bloemen te brengen, en nog minder
om er een gebedje uit te spreken, maar vooral
omdat ik wilde weten of zijn graf eigenlijk nog wel bestond!

En hier sta ik dan.

Zijn dood was de laatste jaren nogal onwerkelijk voor me geworden. Het overkwam me nog wel eens dat hij zomaar bij mij achterop de fiets zat terwijl ik naar mijn werk snelde. Dan schamperde hij over mijn e-bike. ‘Wat een flauwekul!’ riep hij. Dan glimlachte ik even,
– maar fietste zonder iets te zeggen (niet eens dat hij me goed moest vasthouden zoals ik hem vroeger)
– keihard door.

Advertenties

Over Switha Ro

Multidisciplinair theatermaakster met uitglijders naar Beeldende Kunst. 'De Vrouw breekt de buurt.'

Reacties

Nog geen reacties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Follow getikteteksten on WordPress.com
juli 2018
M D W D V Z Z
« Jun   Aug »
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
3031  

Sites die ik volg

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Doe mee met 303 andere volgers

Advertenties
The Edge of Europe

voormalig blog

Lege Handen

Verhalen voor jong en oud

MALOU BROUWER

REIZEN. BOEKEN. & MEER

Greet Ilegems

Author, Photographer, Master of engineering sciences, Trying to capture a dream, the poetry of earth, life...

Mirjam van Zelst

journalist en tekstschrijver

KadeGee

Sterke verhalen en bescheiden anekdotes over een leven in transit.

Jonas Bruyneel

Literatuur/Journalistiek/Muziek

Gekwaak uit Kwakkelland

Mijn verbazing, vervoering en ontroering

Di's Storia

verhalen gedichten illustraties

Kaj zoals-ie schrijft

Scherpte, humor en tederheid

In scherpe bewoordingen

Door Adriaan Hendriks

getikteteksten

...van switha Ro...

Andere taal

(Franse) taalverhalen

traveledith

Edith op reis

wltrrr

Onregelmatige berichten uit de wondere wereld van pers en media ter bevordering van haat en angst.

De Nieuwe S

Dennis Gaens

Toekomst

geïnspireerd worden is je de toekomst herinneren.

marja wouters

in woorden

KakelVers Dichtwerk

Voormalig stadsdichter van Capelle aan den IJssel. Schrijft, dicht, performt, bestormt.

%d bloggers liken dit: