//
je leest...
Rosi | ta

Altijd waar!

grey-blueRosita en Porky zitten middenin de verhuizing. Porky moet zo nodig schoffelen. 

Ik moet eventjes alleen zijn. Niet al te lang: een kwartiertje. Op zolder, moet toch kunnen.
Porky is net klaar met schoffelen in de achtertuin, heilig overtuigd van het nut. Hij begon dat nut ongevraagd uit te leggen. Begon te beweren dat een goed onderhouden achtertuin de woningstichting wel aan zou staan. Daarna viel hij stil. Ik had, schatte ik te laat in, ‘waarom’ moeten vragen, maar vouwde daarvoor in de plaats intens geconcentreerd de was
– op de tuintafel
– tot een symmetrische stapel.
‘En waarom zal dat de woningstichting wel aanstaan?’ vervolgde hij, ‘Omdat wij ons dan als deugdelijke aanstaande ex-bewoners laten zien!’

Als wat?!
Ik onderbrak het vouwen, keek op en posteerde mij met de armen over elkaar tussen hem en de stapel. Hoe hij erbij stond. Met zo’n onnozel smoel! Zachtjes fluitend na zijn laatste woorden. Keek me niet aan. Ik blies.
Onze tussenwoning, blies ik, had me vanaf dag één tegengestaan, nooit dat gevoel van veiligheid en koestering gegeven waar ik zo naar snakte. Of hij soms vergeten was dat we eigenhandig de bordkartonnen deuren eruit hadden moeten tillen en vervangen voor iets authentieks?! Porky zweeg onwillig, zocht naar weerwoord.

En toen kon ik ineens niet meer stoppen – mijn handen plantte ik in de zij. Ze persten een woordenstroom naar buiten.
Spontaan, riep ik, waren er scheuren in de muur verschenen, precies waar de deurlijsten een hoek van negentig graden maakten. Waarop de beheerder constateerde dat dit toch écht onder ons eigen risico viel, ‘Weet je dat dan niet meer?!’ Was hij de nep-chromen kraanknoppen en slecht afgewerkte vensterbanken soms vergeten?! De beroerde isolatie, de schimmel in de badkamer, de immer riekende wc-pot en de roestende verwarmingselementen? Alles, echt alles hadden we zelf moeten vervangen. ‘Laat hem dát maar eens zien,’ riep ik. De beheerder moest zich vooral schamen.
Ik liep rood aan terwijl ik Porky terechtwees. Vroeg me af waarom ik als een wekker afliep. Wat de zin van dit alles was en waarom ik niet meer terug kon, iets grondig verpestte. Nou ja, ik wist het eigenlijk best: omdat het gezegd was, ik had het weer lekker uitgekraamd. En eens uitgekraamd, is altijd waar. Ik kon dus maar beter doorgaan.

En ik riep dat ik Porky liever de oorspronkelijke deuren weer zag terugvinden dan dat hij zijn tijd met tuinieren verspilde, zodat we ‘Zonder een forse boete de spuuglelijke voordeur voorgoed achter onze konten dicht konden trekken!’ Waarop hij zijn schouders ophaalde en me de rug toekeerde, en zijn schoffel greep.
Kut!
Zo zet je me in de tijd terug, Porky.
Mijn vader zou dat óók zo gedaan hebben. En dan voor zich uit – half zacht of half luid, maar in ieder geval gefinetuned – met een lichte buiging van zijn hoofd dat prevelen. Als de sproeidouche uit een groene gieter. Precies wat jij nu doet: ‘Wat die paar deuren er eigenlijk nog toe doen met die zak loterij-duiten?!’ sproei jij, en, ‘Ze kan er maar niet aan wennen.’ Nee inderdaad, als je het over mijn moeder hebt, die kon nergens aan wennen. Maar ík wel! Ik wen aan alles. Aan jou bijvoorbeeld!

Waar hadden we het over? Wie zei nou wat – wat jij en wat ik? En wat is het punt nu helemaal? Ik moet eventjes alleen zijn. Even maar, op zolder. Tussen jouw ouwe meuk. Alsjeblieft niet al te lang. Ik sta daar, rechtop en met het hoofd bijna tegen de nok. ‘Zeg Porky,’ roep ik door het dakraam, ‘moet die rotzooi van jou hierboven straks ook nog mee naar het Hoge Noorden?’ Oh nee Rosita, alsjeblieft niet zo!

Uit ‘Rosi | ta’, werktitel voor een verzamelingen verhalen over verschillende waarheden. 

Over Switha Ro

Multidisciplinair theatermaakster met uitglijders naar Beeldende Kunst. 'De Vrouw breekt de buurt.'

Reacties

Nog geen reacties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

Follow getikteteksten on WordPress.com

Sites die ik volg

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Doe mee met 328 andere volgers

5 elementen koken

Recepten voor meer energie en een helder hoofd

BERTJENS

Zij. Diversen.

De schrijvende huisvrouw

Het is wat het is

Lege Handen

Autobiografische verhalen van Lucienne Kohler

MALOU BROUWER

REIZEN. BOEKEN. & MEER

Greet Ilegems

Master of Science, Author & Publisher of the YA SF Hybrid-series, Photographer, Trying to capture a dream, the poetry of earth, life...

Mirjam van Zelst

journalist en tekstschrijver

KadeGee

Sterke verhalen en bescheiden anekdotes over een leven in transit.

Gekwaak uit Kwakkelland

Mijn verbazing, vervoering en ontroering

Di's Storia

verhalen gedichten illustraties

Kaj zoals-ie schrijft

Scherpte, humor en tederheid

In scherpe bewoordingen

Door Adriaan Hendriks

getikteteksten

van Switha Ro

Andere taal

(Franse) taalverhalen

traveledith

Edith op reis

wltrrr

Onregelmatige berichten uit de wondere wereld van pers en media ter bevordering van haat en angst.

De Nieuwe S

Dennis Gaens

Toekomst

geïnspireerd worden is je de toekomst herinneren.

%d bloggers liken dit: