//
je leest...
Insomnia

Lichtheid.

Rosi weet al snel wat ‘iets verliezen’ betekent, hoewel weten niet het juiste begrip is. Eerder ervaart ze verlies als een besef – een onaangenaam gevoel de controle kwijt te zijn. Rosi, nog jong, heeft er eigenlijk ook nog geen woorden voor. Daarom ervaart ze elk verlies als een op zichzelf staande, nare herinnering. Maar bovenal als nachtelijke onmacht wanneer, heimelijk als een insluiper, Lichtheid haar in de eerste dommel bezoekt. Want zodra haar ogen dichtvallen, verjaagt Lichtheid alles wat Rosi overdag zonder erbij na te denken beheerst: met een pruillip je voeten vegen bij de keukendeur of gelukzalig  duwstappen op je step.

Als glibberaaltjes beginnen in Rosi’s dommel de ongeveer twintig kilo’s uit het tengere lijfje te vloeien en zuigen het meisje (dat in haar kinderlijke onschuld gelooft dat ze dicht op haar wit-roze huid aan de buitenkant ervan leeft) naar binnen. Daarna begint het lijfje als een warme UFO steeds hoger te zweven, tot aan het met zachtboard afgetimmerde plafond. Rosi, in haar eigen vel rap en zorgvuldig als een wit-roze mummie ingebakerd, kan er helemaal niks tegen doen. Ook niet tegen de mufdroge geur van het board, die via haar neus tot achter de oogbollen kruipt, stil en dichtbij. Hijgend slaat paniek toe, middenin Rosi’s enig overgebleven houvast: een minuscuul ikje, een restje Rosi dat geen kant uit kan. Want enkel en alleen keerde het lijfje zichzelf binnenstebuiten, en trok haar naar binnen, om Rosi te beschermen. Maar om te zegevieren moest het haar wél alle wilskracht ontnemen. Niets dus is meer van Rosi – nee: zij is van het lijfje. Zo gaan Rosi’s ogen niet meer vanzelf open en haar halfopen mond weigert nog langer te sluiten, met een droog raspende ademhaling tot gevolg.

Op het hoogste punt aangekomen keert Lichtheid Rosi’s lijfje achteloos de rug toe. De daarmee onvermijdelijke afdaling zou Rosi natuurlijk het liefst luid krijsend willen doorstaan, omdat ze, lam en opgesloten, toe zal moeten laten hoe ze met willekeurige scheuten aan de zwaartekracht teruggegeven wordt. Tot precies een handbreedte boven het matras – en daarna die tergend langzame landing. Rosi’s ikje is inmiddels niet meer dan een knoop in de maag van haar eigen lijfje.

Rosi kan dus helemaal niets meer.

Wel begint haar ademhaling zich met schokjes een weg naar buiten te hikken, maar slaat als een tegenstribbelend parapluutje dat wind vangt helemaal achterover. Tot het moment dat haar kont en rug, nee: het hele tintelende kinderlijfje verdacht zacht het rommelige onderlaken betast en het verzadigt met Rosi’s klamme angstzweet. Daarna begint Rosi voorzichtig aan een uren durende tocht naar buiten, en smeert zichzelf, terwijl ze van de schrik bekomt, overal op haar wit-roze huid uit. Weer terug waar ze denkt te horen. Aan de buitenkant. Klaarwakker.

Advertenties

Over Switha Ro

Multidisciplinair theatermaakster met uitglijders naar Beeldende Kunst. 'De Vrouw breekt de buurt.'

Reacties

Een gedachte over “Lichtheid.

  1. Huiveringwekkend goed geschreven.

    Like

    Geplaatst door Jokezelf | 7 mei 2019, 9:07 pm

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

Follow getikteteksten on WordPress.com

Sites die ik volg

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Doe mee met 316 andere volgers

Advertenties
een letterleven

na burn-out

Lege Handen

Verhalen voor jong en oud

MALOU BROUWER

REIZEN. BOEKEN. & MEER

Greet Ilegems

Master of Science, Author & Publisher of the YA SF Hybrid-series, Photographer, Trying to capture a dream, the poetry of earth, life...

Mirjam van Zelst

journalist en tekstschrijver

KadeGee

Sterke verhalen en bescheiden anekdotes over een leven in transit.

Jonas Bruyneel

Literatuur/Journalistiek/Muziek

Gekwaak uit Kwakkelland

Mijn verbazing, vervoering en ontroering

Di's Storia

verhalen gedichten illustraties

Kaj zoals-ie schrijft

Scherpte, humor en tederheid

In scherpe bewoordingen

Door Adriaan Hendriks

getikteteksten

van Switha Ro

Andere taal

(Franse) taalverhalen

traveledith

Edith op reis

wltrrr

Onregelmatige berichten uit de wondere wereld van pers en media ter bevordering van haat en angst.

De Nieuwe S

Dennis Gaens

Toekomst

geïnspireerd worden is je de toekomst herinneren.

marja wouters

in woorden

KakelVers Dichtwerk

Voormalig stadsdichter van Capelle aan den IJssel. Schrijft, dicht, performt, bestormt.

%d bloggers liken dit: