//
je leest...
Column & Feuilleton

Aflevering 1: Krimp

Ernstig ziek worden zet je persoonlijkheid op scherp; je zult jezelf onder ogen moeten zien. Rosi, een late vijftigster, zal met de artsenij, haar werk en vooral met zichzelf aan de bak moeten. In deze aflevering: Rosi’s theezakje. 

Detox me!

‘Vergeet het maar, Rosi. We zitten in een krimp,’ zei mijn afdelingsleidster een paar maand geleden. Met mij als roos in het midden van het schietbord trof haar kogel onmiddellijk doel. Hoewel niet graag veegde ze daarmee mijn laatste restje hoop voor mijn sectie van tafel, een sectie met een dwergstatus. Misschien dus moest ik haar dankbaar zijn, alsof ze me niet een genadeslag toebracht, maar me uit mijn beroepsmatige lijden verloste: die promiscue, vrouwelijke Don Quichote met haar fluks wisselende sectiegenoten als Sancho-side kicks.

Best pijnlijk trouwens om mezelf in mijn eigen drama te plaatsen. Toch schets ik maar even de vier muren van mijn lokaal. Daarbinnen bouwde ik gewoonlijk met een meute pre-pubers in één lesuur tijd een schijnwereld op. Een wereld die na de bel als een soufflé inzakte en via de overvolle gang richting aula uitgesmeerd raakte in het gewoel van ongericht exploderende hormoonbommen. Och, part of the deal, maar ineens kon ik er helemaal niks meer mee.

Ik herinner me de pauze direct na die vakdodende oneliner. Met mijn thermoskannetje, waarin een zakje Tension Tamer drabberde, spoedde ik me naar onze hippe teacorner voor leerlingen om hem na te vullen. Al tappend zie ik me nog aarzelen: zal ik naar de personeelskamer gaan en tegen de wind in een potje opgeruimdheid ten beste geven? Gelukkig zei de bel “nee”, dus haastte ik me terug naar mijn lokaal. Niet voordat ik met argusogen kersvers verlaten lunchplekken radarde, hier en daar een slungelige nitwit in de kraag vattend. Met een glimlach van heb ik jou daar pareerde ik elk meesmuilend smoelwerk, waarbij ik gretig “ruim je rotzooi op” kefte. Ja, ik zat in mijn rol en wekte de indruk dat dit mijn allerbeste tijd ever was. Ik nam er een slok thee op en wierp een laatste blik op het zakje. Nog drie keer verdunnen dacht ik zuur, en dan zit het op homeopathisch niveau. Het zakje zag er wat opgeblazen uit.

Ik tel toch mee, dramde ik ondertussen vanbinnen, of nam ik mezelf te serieus?! Want voor een docente met een 0,4-baan betekende te in mijn geval vooral te vaak hier; nooit was de klus eens af. Zo kreeg ik het klaarblijkelijk voor elkaar om me belangrijk te voelen. Toegegeven: ik schitterde vooral als mentor en mijn eigen vak hing er als een uitgewoonde jas bij. Wanneer ik ’s morgens binnenkwam smeet ik die achteloos in een hoek van mijn gezellige, maar totaal inefficiënte lokaal.

Ik herinner me de rest van de werkdag: moest nog wat klassen draaien en een moeilijk gesprek voeren, liep verdroten rond. Even was ik de grimmigheid kwijt zodra er een klas binnenwaaide, tot aan het eind van het uur de laatst joelende bengel zijn of haar hielen lichtte. Dan meteen mijn zakkende mondhoeken: met de klik van de deur in zijn sponning zetten die zich haaks op mijn kaaklijn vast. “Krimp!” zei ze. Het vloog me naar de toch al opgezette strot (wat was daar nu weer mee aan de hand?)

Het werd dus hoog tijd mijn wonden te likken; klip en klaar dat ik maar eens moest opstappen, gewoon gáán! De één na de andere talentvolle creacollega had ik al uitgezwaaid, terwijl ze mij als kapitein op een zinkend schip jankend achterlieten. ’s Nachts, woelend in mijn docentenbedje, begon ik in inferieure dromen kreten uit te braken: “Muzische kneuzen!”, “Verwende kutnesten!”, “Rücksichtslose carrièrejagers!” Bij het ontwaken, brak, had ik dan spijt en snapte ’t eigenlijk allemaal wel. Maar op mijn slaapdronken netvlies kleefde wel dat drabberige theezakje onderin mijn thermoskan: het kwam er uit zichzelf echt niet uit, daarvoor moest ik de kan omkiepen. Nu wil ik mezelf niet perse met een willoos theezakje vergelijken, maar de laatste tijd kiepte wél de kan steeds vaker om en hield ik dat angstvallig tegen. Totdat ik ziek werd.

Over Switha Ro

Multidisciplinair theatermaakster met uitglijders naar Beeldende Kunst. 'De Vrouw breekt de buurt.'

Reacties

Nog geen reacties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

Follow getikteteksten on WordPress.com

Sites die ik volg

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Doe mee met 328 andere volgers

5 elementen koken

Recepten voor meer energie en een helder hoofd

BERTJENS

Zij. Diversen.

De schrijvende huisvrouw

Het is wat het is

Lege handen

Verhalen, gedichten, tekeningen en columns

MALOU BROUWER

REIZEN. BOEKEN. & MEER

Greet Ilegems

Master of Science, Author & Publisher of the YA SF Hybrid-series, Photographer, Trying to capture a dream, the poetry of earth, life...

Mirjam van Zelst

journalist en tekstschrijver

KadeGee

Sterke verhalen en bescheiden anekdotes over een leven in transit.

Gekwaak uit Kwakkelland

Mijn verbazing, vervoering en ontroering

Di's Storia

verhalen gedichten illustraties

Kaj zoals-ie schrijft

Scherpte, humor en tederheid

In scherpe bewoordingen

Door Adriaan Hendriks

getikteteksten

van Switha Ro

Andere taal

(Franse) taalverhalen

traveledith

Edith op reis

wltrrr

Onregelmatige berichten uit de wondere wereld van pers en media ter bevordering van haat en angst.

De Nieuwe S

Dennis Gaens

%d bloggers liken dit: