//
je leest...
Column & Feuilleton

Aflevering 2: Koppig

Detox me!

Ernstig ziek worden zet je persoonlijkheid op scherp; je zult jezelf onder ogen moeten zien. Deze aflevering: Rosi geeft niet toe.

‘Ik bedoel: dat ik al bijna twintig jaar werk op de plek waar ik niet gelukkig word.’ Met vochtige ogen kijk ik de praktijkondersteunster, kortweg Poh, van mijn huisarts aan. De sessie duurt een half uur en meer woorden wil ik aan mijn werkverleden niet vuil maken. Ik ben al maanden hees en slaap onrustig; mijn arts suggereerde de gang naar haar. Ik heb geen idee wat me te wachten staat, maar wat mij betreft hoeft ze niet te weten hoe ik ooit begon: die koudwatervrees voor een bestaan tussen ambtenaren. En dat die als een gletsjer van vóór het klimaatdrama zo traag smolt, zo ongeveer vanaf dat allereerste personeelskerstdiner waar ik schoorvoetend aanschoof.

Zie me nog zitten, te dicht opeen tussen collega’s die elkaar al eeuwen kenden. Zaten me daar toch een potje amicaal te wezen in hun tijdloze kloffies! Toen ook nog een muisgrijze man me vertelde hier al vijfendertig jaar te werken bleef mijn vork in de keel steken. Dat warme wildbraad, de friszure kwak compote op onze borden en ergens die stapel dozen met proefwerkpapier, in een hoek weggemoffeld om de personeelskamer gezelliger te maken – ik had voorlopig wel genoeg en nam een flinke slok best dure wijn.

Toch wil ik in de sessie met Poh wel kwijt hoe fijn het is om je uiteindelijk ergens thuis te voelen en al die ijzersterke karaktertrekken opsommen die ik echt ontwikkeld heb: dat in vakeenzaamheid solerende doorzettingsvermogen van mij heeft tenslotte best iets romantisch. En oh ja: sentimenteel verzuipen lukt me net zo goed als welke collega dan ook, je weet wel, die duizend en één leuke onderwijsmomentjes hoewel ze me juist nu niet te binnen willen schieten. Op die over het jongetje na dat, als fanatieke speler van een iets te authentiek in elkaar gewrochte voorstelling – geef ik toe – toen puntje bij paaltje kwam onverzettelijk weigerde voor zijn eigen jaargenoten te verschijnen. Dat niet zozeer zijn hakken in het zand, maar de ontbrekende support van een futloze afdelingsleider me verpletterde – misschien niet zo’n goed voorbeeld, maakt niet uit: eerst moet ik even janken.

Het zal me ook best aardig lukken te vertellen hoe ik me met beide, klamme handen vasthoud aan de positieve regime change van school. Zoiets stoms als met dat jongetje zal nooit, nee nooit meer gebeuren. Ik tel dus mijn zegeningen: dat vaste inkomen, inclusief de louterende mantra dat elke school een idioot nodig heeft voor het tegenwicht in de schaal om de mainstream een kinky kleurtje te geven. Hoe sterk het mij heeft gemaakt: de haatblikken van post-pubers en anonieme braaktelefoontjes die ik verdroeg. Daarna kan ik over het senior-gevoel verhalen: mij maak je niets meer wijs, maar eerst moet ik even janken.

Echt, ik hou zielsveel van mijn werk, mijn inmiddels appetijtelijke, moderne collega’s en bovenal van mijn durvende angsthaasjes. Die pre-pubers, die binnen de muren van mijn gezellige, niet zo handige klaslokaal op menig opdracht als verschrikte konijntjes in de koplampen kijken óf iets waanzinnig leuks laten zien. Ik hou van hun expressieve vormeloosheid, hun rollende ogen. Van pennen(k)likker, wiebelkonten, chagro-maskers, de wegdromers, queen bee’s, pestkoppen, onderpresteerders, roeperds, de kweenie’s en girly’s; ja, ik heb ze allemaal lief. Ik ben van het fenomeen musical gaan houden, een toontje lager gaan zingen en rep nooit meer over oppervlakkigheid. Nee, ik geniet van de groei der verlegenen, kijk met vochtige ogen naar de jongen die niet zingen kan, en “het maar mooi doet!”

Zo! Nu is ’t janken wel klaar. Ik schraap mijn keel – schraap hem de laatste tijd vaak – en slik iets lauws weg. Tijdens de laatste les van deze dag schoot mijn stem ook al uit als een pickupnaald uit de groef. De klas lag in een deuk.

‘Waarom doe je het dan?’ Poh kijkt me kritisch-welwillend aan, en ik kijk verpletterd terug. Haar vraag daalt als een moker op mijn persoonlijkheid neer, maar ontegenzeggelijk lag ik al in de kreukels. Wat dus ga ik haar in godsnaam antwoorden?! Brood op de plank? Beter iets dan niets? Structuur in mijn leven? Goed verjaardagsvisiteverhaal? Of het kan altijd erger? Boos word ik ook: ze hoort niet op de stoel van een dieptepsychologe. Zo is het onderwijs, het kan niet anders pruttel ik tegen. ‘En jij? Kan jij het anders?’ Haar tissues liggen binnen handbereik.

Over Switha Ro

Multidisciplinair theatermaakster met uitglijders naar Beeldende Kunst. 'De Vrouw breekt de buurt.'

Reacties

Nog geen reacties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

Follow getikteteksten on WordPress.com

Sites die ik volg

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Doe mee met 328 andere volgers

5 elementen koken

Recepten voor meer energie en een helder hoofd

BERTJENS

Zij. Diversen.

De schrijvende huisvrouw

Het is wat het is

Lege handen

Verhalen, gedichten, tekeningen en columns

MALOU BROUWER

REIZEN. BOEKEN. & MEER

Greet Ilegems

Master of Science, Author & Publisher of the YA SF Hybrid-series, Photographer, Trying to capture a dream, the poetry of earth, life...

Mirjam van Zelst

journalist en tekstschrijver

KadeGee

Sterke verhalen en bescheiden anekdotes over een leven in transit.

Gekwaak uit Kwakkelland

Mijn verbazing, vervoering en ontroering

Di's Storia

verhalen gedichten illustraties

Kaj zoals-ie schrijft

Scherpte, humor en tederheid

In scherpe bewoordingen

Door Adriaan Hendriks

getikteteksten

van Switha Ro

Andere taal

(Franse) taalverhalen

traveledith

Edith op reis

wltrrr

Onregelmatige berichten uit de wondere wereld van pers en media ter bevordering van haat en angst.

De Nieuwe S

Dennis Gaens

%d bloggers liken dit: