//
je leest...
Column & Feuilleton

Kroes’ luxe biertje

Ziek worden van je werk zet je persoonlijkheid op scherp. Je zult jezelf onder ogen moeten zien en met de artsenij moeten dealen.

Detox me!

– ‘Zullen we een luxe biertje nemen?’
Beste mensen, met een zieke lever mag je geen druppel alcohol, laat staan een luxe biertje. Opvallend hoe vaak ik het uitleggen moet, het lijkt hier tegenwoordig wel de Middeleeuwen. Toen gingen gegiste dranken om gezondheidsredenen zeer terecht boven drinkwater. Nu weten we beter, maar willen we het gewoon niet zien. Begrijpelijk: we verzuipen in bier, luxe bier.

Toch vind ik ‘luxe’, los van welk persoonlijk, kleinschalig en met liefde gebrouwen biertje dan ook, een kromgetrokken maatstaf voor geluk en tevredenheid. Zonet nog opperde Neelie Smit Kroes dat de verhoging van de rente voor studielening niet meer was dan “vier luxe biertjes per maand”, daarmee over een andere, edoch schijnluxe walsend: die van best aardige, maar onbetaalbare huizen met – bij enig geluk – een priegelig achtertuintje. Precies het segment waarin je terechtkomt als je geen hypotheek krijgt vanwege je studieschuld, maar een ‘goed betaalde baan’ hebt en niet sociaal kunt huren. Je werkt je ondertussen het leelam en stevent met open ogen op je eerste burn out af. Tegen die tijd drink je waarschijnlijk óók geen alcohol meer op doktersadvies.
– ‘Doe mij maar een bitter lemon,’ zeg ik tegen mijn vriendin. Het is lekker weer en we moeten even bijpraten. Om mij heen deinen Bokalen op dienbladen naar Dorstigen. Het maakt me een beetje duizelig en ik zit tegenwoordig aan de detoxthee.

Maar, mijmer ik, heeft die schijnluxe ook iets te maken met mijn ziekte? Wedden van wel?! Wat er volgens mij achter schuilt is die grote maatschappelijke leegte, een fikse geestelijke armoe zo je wilt. Hoe anders moet ik de vluchtigheid duiden waarin ik leef en werk, op zo’n manier dat ik er nu ziek van thuis zit?! De afkalving van het onderwijs, de niet afnemende werkdruk wat er ook beloofd wordt, de dove bestuurdersoren?!

Toen ik een maand geleden nog fris en fruitig en op mijn (jawel:) luxe e-bike in een propvol weekritmiek van thuis naar werk toog scheerde ik regelmatig langs een aanplakbord waarop “Nooit meer burn out!” prijkte. Ik liet dat achteloos achter me en voelde me als een Nijmeegse Athena onschendbaar. Want met mijn wijsheid, rechtvaardigheid en sterke lijf plantte ik net als zij aan de lopende band symbolische olijfboompjes, kon makkelijk de Polis aan. Dat mijn Nijmeegs Athene wel erg klein werd, een schoolterrein groot, en de boompjes zodra ik mijn kont keerde sneuvelden aan tijdgebrek en onderbezetting – ik zág dat wel, maar jee: “Zo was het toch gewoon?!” Zolang ik mijn ding maar deed en ’s avonds aan een luxe biertje kon lurken meende ik onnozel. “Ontspan!” was mijn devies. En ja, vooruit dan maar: ga ook es lekker op tai chi.

Eerlijk is eerlijk: ik héb geen burn-out, maar wel een in eerste instantie angstaanjagende leverziekte. Op de dag dat ik geel en groen zag van ellende vermoedde ik al dat dit wel eens een variant op een zuur thema kon zijn: ziekte door werk. Nog geen week later borrelde uit bloedonderzoek een virus op dat vijftig procent van de volwassenen ongemerkt met zich meedraagt, tot het door gebrek aan weerstand (zeg: frustratie) ongenadig toe kan toeslaan. Heb ik trouwens even mazzel dat ik harder aan de bel trok dan mijn huisarts – ik wist eerder dat ik iets op mijn lever had dan hij. Tja, ook bij hem slaat regelmatig vluchtigheid uit tijdgebrek toe, wel greep hij assertief in op mijn ene, dagelijkse luxe biertje: dat mocht niet meer. Even rekenen voor Neelie – of liever voor mijn studerende zoon die op een houtje bijt – dat is dus vier à vijf biertjes per week, maar dan van de grootgrutter. Natte vingerwerk: per maand zo’n vijfentwintig euro, gossie! Laat ik die meteen maar aan het kind overmaken.

– ‘Hoe gaat het nu met je?’ vraagt de vriendin bezorgd en nipt schuldbewust ‘toch maar liever aan een Chardonnay.’ Jouw tijd komt nog wel, had ik bijna willen roepen – gelukkig nog net op tijd hield ik mijn gramschap in. Begrijp me goed, ik gun haar geen enkele ziekte, maar ze is het oersterke boegbeeld, een soort Athena, van een psychiatrische afdeling waar veel agressie heerst. Ze staat daar fier op een koersloos, kaalgeslagen schip waar bestuurders voorgoed onder zeil zijn gegaan. Verdient trouwens best aardig, heeft echter inmiddels wel drie studerende dochters: oh jee! Want mocht zij zichzelf droog moeten leggen om haar dochters minder te laten lenen zal ze zichzelf, denk ik, toch echt vacuüm moeten zuigen. Vooralsnog ligt meer voor de hand dat ze zich om gezondheidsredenen ziek moet melden. Ze had het al over emdr-therapie, gezien de constante stroom van agressie op haar werk. Ben benieuwd wat haar dokter zegt.

Proost Neelie. Ik neem nog een detoxthee.

 

Advertenties

Over Switha Ro

Multidisciplinair theatermaakster met uitglijders naar Beeldende Kunst. 'De Vrouw breekt de buurt.'

Reacties

Nog geen reacties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Instagram

Er is een fout opgetreden bij het ophalen van je afbeeldingen vanuit Instagram. Over enkele minuten wordt er een nieuwe poging gedaan.

Follow getikteteksten on WordPress.com

Sites die ik volg

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Doe mee met 314 andere volgers

Advertenties
een letterleven

na burn-out

Lege Handen

Verhalen voor jong en oud

MALOU BROUWER

REIZEN. BOEKEN. & MEER

Greet Ilegems

Master of Science, Author & Publisher of the YA SF Hybrid-series, Photographer, Trying to capture a dream, the poetry of earth, life...

Mirjam van Zelst

journalist en tekstschrijver

KadeGee

Sterke verhalen en bescheiden anekdotes over een leven in transit.

Jonas Bruyneel

Literatuur/Journalistiek/Muziek

Gekwaak uit Kwakkelland

Mijn verbazing, vervoering en ontroering

Di's Storia

verhalen gedichten illustraties

Kaj zoals-ie schrijft

Scherpte, humor en tederheid

In scherpe bewoordingen

Door Adriaan Hendriks

getikteteksten

van Switha Ro

Andere taal

(Franse) taalverhalen

traveledith

Edith op reis

wltrrr

Onregelmatige berichten uit de wondere wereld van pers en media ter bevordering van haat en angst.

De Nieuwe S

Dennis Gaens

Toekomst

geïnspireerd worden is je de toekomst herinneren.

marja wouters

in woorden

KakelVers Dichtwerk

Voormalig stadsdichter van Capelle aan den IJssel. Schrijft, dicht, performt, bestormt.

%d bloggers liken dit: