//
je leest...
Column & Feuilleton

Aflevering 4: Boertjes laten

Detox me!

Ernstig ziek worden zet je persoonlijkheid op scherp. Je zult jezelf onder ogen moeten zien. In deze aflevering: Rosi cijfert zichzelf wel vaker weg.

Ik zwaai mijn zoon uit. Zodra hij met zijn rolkoffertje het plateau voor de centrale ingang betreedt streel ik met mijn ogen zijn deinende rug. Eenmaal uit het zicht keer ik met een zucht naar de drukte van de kiss & ride en start de motor – ineens ontsnapt me een enorme boer! Wat nou weer brabbel ik. Niet dat ik nooit onbetamelijk ben of boeren me vreemd is. Het is eigenlijk de nasmaak die me verontwaardigd maakt, én verontrust. Eerlijk is eerlijk: twee weken al schuilt er een soort bel van Slochteren in mij. Ook nu voel ik me niet lekker, toch moet ik naar Poh. *)

Het kind kwam even over uit zijn studiehol om bij te tanken, maar ook mij een beetje in de gaten te houden. Porky had ‘m bijgepraat over de chronische misselijkheid die mij sinds onze kampeer-escapade tergt.
– ‘Toch gaat het beter hoor!’ Achteloos over mijn schouder riep ik het gister nog vanuit onze keuken; nooit je kind ongerust maken, ook al ben je nagenoeg dood. Bij nader inzien is dit voornemen behoorlijk zot; het kind is al vijf jaar buitengaats.

Moederinstinct cirkelde altijd al als een strontvlieg om mijn hoofd en daaraan heb je niets als werkende vrouw. Ik herinner me nog goed hoe moeilijk ik het vond om het jong ziek thuis te laten, terwijl ikzelf in de wervelwind van puberhormonen aan het ronddarren was. Inmiddels zijn twee weken vakantie in eigen oprispingen opgegaan terwijl ik me zo verheugd had op van alles en nog wat, hoewel ontkenning van sores door je vakantie vol te proppen de best kloppende uitspraak was geweest. Want dacht ik alles in kannen en kruiken te hebben om na twintig jaar ploeteren mijn kuierlatten te kunnen trekken, bleek ik te jong en te conflictloos, dus moest ik blijven. Vreemd! Er was toch krimp? **)

Toen begon het boeren.

– ‘Weet je nog hoe ik je over mijn linkerschouder legde nadat je de fles had gehad? De klopjes op je ruggetje?’ Het kind rolt met zijn ogen, zucht, ‘Ik was nog een baby, mam!’ en lurkt aan een biertje. Ik pruttel door, over herinneringen die je soms zo vaak te horen krijgt dat ze ervan gaan leven, ‘toch Sylvian?!’ – ik probeer maar wat – antwoordt het kind met een ‘Snap ik,’ en kijkt me zachtmoedig aan. Prompt krijg ik tranen in mijn ogen, wervel naar boven om alleen te zijn. Wat is er in godsnaam met me aan de hand?! Wat raakt me nu zo?

– ‘Dat was wel even slikken,’ zegt Poh, ‘of misschien slik je al twintig jaar lang?’ Poh draait hiermee met twee vingers in de neus mijn vastgeroeste kraanknop open: ik huil tranen met tuiten. Tja, van zoveel professionele directheid heb ik niet terug; de komende twintig minuten breng ik geen woord meer uit. En daar kwam ik eigenlijk voor, verdorie, praten, waarom grijpt Poh niet in! Misschien, bedenk ik me snotterend, wacht ze tot ik het aangeef. Kan ze lang wachten; zij mag het zeggen, vind ik. Dan valt bij mij een pijnlijk muntje. Toch is het Poh die het me ontfutselen moet.

Wachten zit in mijn tenen zo diep, beken ik haar. Ik zal nooit een deur openen zonder een welluidend “Ja!” erachter te hebben gehoord na een bescheiden klopje van mijn kant. Noch sta ik vooraan als er wat te vangen valt; met de ellebogen werken is me door mijn ouders streng verboden, meedoen aan competitie vloeken in de kerk en voor teamsport moest ik mijn neus ophalen. Wat ik wel mocht was geduld oefenen en mijn adem héél lang inhouden. Aan tafel, in de kerk en als grote mensen praatten was ik muisstil. Maar omdat ik toch ergens in wilde schitteren leerde ik mezelf aan mijn ademreflex onder water in het plaatselijke zwembad te onderdrukken, precies dat won ik mooi van iedereen! Eenmaal boven water ontsnapte me standaard een dikke boer. Binnensmonds dan hè! Dat dan weer wel.

Aan het eind van de sessie onderdruk ik een zoveelste oprisping. Met mijn hand op de deurklink zegt Poh droog, ‘Laat maar gaan!’ Ik kijk betrapt, moet dan grinniken en laat in de geopende deur een boer van jewelste. De vertroebeld ogende patiënten schrikken op; hun plaatsvervangende schaamte is van korte duur. ‘Tot ziens,’ zegt Poh stralend en ik straal terug. Ik weet nog niet dat ik tegen die tijd groen en geel zal zien van ellende.

*) Poh: Praktijkondersteuner huisarts, zie ook aflevering 2.
**) Zie aflevering 1.

 

 

Over Switha Ro

Multidisciplinair theatermaakster met uitglijders naar Beeldende Kunst. 'De Vrouw breekt de buurt.'

Reacties

Nog geen reacties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

Follow getikteteksten on WordPress.com

Sites die ik volg

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Doe mee met 328 andere volgers

5 elementen koken

Recepten voor meer energie en een helder hoofd

BERTJENS

Zij. Diversen.

De schrijvende huisvrouw

Het is wat het is

Lege handen

Verhalen, gedichten, tekeningen en columns

MALOU BROUWER

REIZEN. BOEKEN. & MEER

Greet Ilegems

Master of Science, Author & Publisher of the YA SF Hybrid-series, Photographer, Trying to capture a dream, the poetry of earth, life...

Mirjam van Zelst

journalist en tekstschrijver

KadeGee

Sterke verhalen en bescheiden anekdotes over een leven in transit.

Gekwaak uit Kwakkelland

Mijn verbazing, vervoering en ontroering

Di's Storia

verhalen gedichten illustraties

Kaj zoals-ie schrijft

Scherpte, humor en tederheid

In scherpe bewoordingen

Door Adriaan Hendriks

getikteteksten

van Switha Ro

Andere taal

(Franse) taalverhalen

traveledith

Edith op reis

wltrrr

Onregelmatige berichten uit de wondere wereld van pers en media ter bevordering van haat en angst.

De Nieuwe S

Dennis Gaens

%d bloggers liken dit: