//
je leest...
Column & Feuilleton

Boertjes laten

 

Detox me!

Ziek worden van werkdruk zet je persoonlijkheid op scherp. Je zult jezelf onder ogen moeten zien en met de artsenij moeten dealen. 

Ik zwaai mijn zoon uit; zodra hij met zijn rolkoffertje het plateau voor de ingang van het station betreedt streel ik met mijn ogen zijn deinende rug. Eenmaal uit het zicht keer ik met een zucht van moederliefde naar de drukte van de kiss & ride en start de motor – ontsnapt mij daar toch ineens een enorme boer! Wat nou weer?! brabbel ik, niet dat ik nooit onbetamelijk ben of zo, of dat het laten van een boer me vreemd is. Het is eigenlijk de nasmaak die me verontrust. Nou ja, eerlijk is eerlijk: twee weken al heb ik me bijzonder opgelaten gevoeld.

Het kind kwam even over om bij te tanken en mij een beetje in de gaten te houden. Porky had ‘m bijgepraat over de chronische misselijkheid die mij sinds onze kampeer-escapade kwelde.
– “Toch gaat het beter hoor!” Met een stalen smoel over mijn schouder riep ik deze tekst vanuit onze keuken. Immers: nooit je kind ongerust maken, ook al ben je nagenoeg dood. Bij nader inzien blijkt deze intentie behoorlijk zot, vooral omdat ik inmiddels wakker lig van de zorgen en het kind al vijf jaar buitengaats is. Moederinstinct cirkelt klaarblijkelijk als een zinderende strontvlieg om mijn hoofd.

Aan moederliefde heb je niets als werkende vrouw, het zit alleen maar in de weg. Ik kan me nog herinneren hoe moeilijk het was om het jong ziekjes thuis te laten, terwijl ikzelf in de wervelwind van puberhormonen aan het ronddarren was. Maar goed: inmiddels zijn twee weken vakantie in eigen oprispingen opgegaan terwijl ik me zo verheugd had op van alles en nog wat – hoewel ontkenning van sores door je vakantie vol te proppen een betere omschrijving was geweest. Want dacht ik mijn werkgever te kunnen overhalen me te laten gaan na bijna twintig jaar stressige dienst, bleek ik te jong en te conflictloos, dus moest ik blijven. Toen ging ik boeren.

– “Weet je nog hoe ik je over mijn linkerschouder legde nadat je de fles had gehad? De klopjes op je ruggetje?” Het kind rolt met zijn ogen: mam, ik was nog een baby, en lurkt daarna aan zijn biertje. “Maar soms vertel je een herinnering zo vaak dat ie gaat leven, toch?” (Ik probeer maar wat.) Snap ik, zegt het kind en kijkt me zachtmoedig aan. Prompt krijg ik tranen in mijn ogen, wervel naar mijn werkkamer boven om even op mezelf te zijn. Wat is er aan de hand?! Wat raakt me zo?

§

– ‘Nul op je rekest. Dat was vast wel even slikken,’ zegt de Praktijkondersteunster van de huisarts (Poh), ‘… nou ja, even: twintig jaar lang!‘ In feite draait Poh hiermee met twee vingers in de neus mijn Vastgeroeste Kraanknop open, ineens huil ik tranen met tuiten. Tja, van zoveel professionele rechtstreeksheid heb ik nauwelijks terug en de komende twintig minuten kan ik geen woord meer uitbrengen. Maar daar kwam ik toch eigenlijk voor, verdorie, ik wil praten, waarom grijpt ze niet in?! Misschien, bedenk ik me snotterend, wacht ze tot ik zeg dat het me oplucht. Nou, dan kan ze lang wachten! – Op dat moment valt bij mij een pijnlijk muntje.

Wachten zit namelijk in mijn genen. Ik zal nooit een deur openen zonder een welluidend “Ja!” erachter te hebben gehoord na een bescheiden klopje van mijn kant, noch sta ik hijgerig vooraan als er wat te vangen valt. Met de ellebogen werken is me vroeger door beide ouders streng verboden en meedoen aan competitie was als vloeken in de kerk. Voor teamsport moest ik consequent mijn neus ophalen en sterven voor het vaderland was “al helemáál absurd!” Dit laatste gold overigens pas na de scheiding van mijn toentertijd emotioneel oververhitte ouders. Moeder wreekte zich op die manier op vader, militair van beroep. Arme man.

Wat ik wél leerde was emotioneel eindeloos geduld te hebben, wilde tenslotte toch ergens in schitteren. Ik onderdrukte zelfs door lucht in te slikken mijn ademreflex. Zo werd ik een kei in “hou je adem in en stik niet!” won op schoolreisjes tijdens de busrit, bij het kampvuur en aan de rand van het zwembad. Onder water kwam ik echt heel ver, hoewel eenmaal boven me standaard een dikke boer ontsnapte – binnensmonds dan hè! Want laat ik vooral netjes blijven, verdomme!

Aan het eind van de sessie met Poh onderdruk ik een zoveelste onfrisse oprisping. Maar voor ik mijn hand op de deurklink leg zegt Poh doodleuk:
– ‘Laat maar lekker gaan!’ Ik kijk even heel betrapt, moet er dan toch van grinniken en in een fractie van een seconde besluit ik for real te gaan. Grotesk trek ik de deur open en braak opgekropte lucht uit dat ’t knettert, in de wachtkamer schrikt iedereen zich rot. ‘Tot over twee weken hè,’ zegt Poh stralend, opgelucht straal ik terug. Ik weet dan nog niet dat ik tegen die tijd groen en geel zal zien van ellende.

Advertenties

Over Switha Ro

Multidisciplinair theatermaakster met uitglijders naar Beeldende Kunst. 'De Vrouw breekt de buurt.'

Reacties

Nog geen reacties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Instagram

Er is een fout opgetreden bij het ophalen van je afbeeldingen vanuit Instagram. Over enkele minuten wordt er een nieuwe poging gedaan.

Follow getikteteksten on WordPress.com

Sites die ik volg

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Doe mee met 314 andere volgers

Advertenties
een letterleven

na burn-out

Lege Handen

Verhalen voor jong en oud

MALOU BROUWER

REIZEN. BOEKEN. & MEER

Greet Ilegems

Master of Science, Author & Publisher of the YA SF Hybrid-series, Photographer, Trying to capture a dream, the poetry of earth, life...

Mirjam van Zelst

journalist en tekstschrijver

KadeGee

Sterke verhalen en bescheiden anekdotes over een leven in transit.

Jonas Bruyneel

Literatuur/Journalistiek/Muziek

Gekwaak uit Kwakkelland

Mijn verbazing, vervoering en ontroering

Di's Storia

verhalen gedichten illustraties

Kaj zoals-ie schrijft

Scherpte, humor en tederheid

In scherpe bewoordingen

Door Adriaan Hendriks

getikteteksten

van Switha Ro

Andere taal

(Franse) taalverhalen

traveledith

Edith op reis

wltrrr

Onregelmatige berichten uit de wondere wereld van pers en media ter bevordering van haat en angst.

De Nieuwe S

Dennis Gaens

Toekomst

geïnspireerd worden is je de toekomst herinneren.

marja wouters

in woorden

KakelVers Dichtwerk

Voormalig stadsdichter van Capelle aan den IJssel. Schrijft, dicht, performt, bestormt.

%d bloggers liken dit: