//
je leest...
Column & Feuilleton

Aflevering 5: Gezeik

Detox me!

Ernstig ziek worden zet je persoonlijkheid op scherp. Je zult jezelf onder ogen moeten zien. In deze aflevering: Rosi kan haar ogen niet geloven.

De aanblik van mijn plas in de pot verbijsterd me. Als droesem zijgt een bizar soort geel in mijn pinkelwater neer, kan het bijna niet geloven. Mogelijk ligt het aan de beroerde verlichting van ons kleinste kamertje hoop ik. Zal ik er een foto van maken gaat door mij heen. Gedachte die ik wegschuif in de categorie omdat het kan; ze zien me al aankomen! Want ontegenzeggelijk zal ik er vragen over moeten stellen. Eerst aan Porky, “Heb jij wel eens zó geel gepist?!” en daarna aan de huisarts – dan in een meer kuise variant.

Overigens maakt het me op voorhand nerveus en bozig: de laatste tijd loop ik zonder daverend succes bij zijn praktijk de deur plat. Nou ja, succesvol constateren dat het niet lekker gaat is ook wel maf, dat geef ik toe. Toch zou het fijn zijn om achter de algehele malaise de vinger te kunnen leggen. Als een muffe deken sleep die ik al weken achter me aan. Niet dat ik weggehoond word met mijn klachten, maar de glazige reacties, of juist bravoure waarmee iets afgeserveerd lijkt, geven me het gevoel totaal alleen te staan.

Net zoals op ‘t werk! schiet me in de pot starend te binnen. Daar pleit ik ook al eindeloos voor van alles en nog wat, word er de laatste tijd schor van. De omgekeerde wereld ook: alsof mijn gelijk tot hun gezeik converteert op de bodem van de plee, bah! Ja niet dan?! dreutel ik verder, het is toch aan de patiënt om glazig te kijken, liefst met koortsblos, terwijl de dokter uitlegt wat eraan schort, of aan de overheid om voor de juiste werkomstandigheden te zorgen?! Zou ik ongestoord en niet verzuipend in werkdruk dat kunnen doen waarvoor ik op aarde ben: lesgeven, de band met de leerling opbouwen, op inhoud en vorm beleid maken en (vooruit dan maar) mentor zijn – als nevenfunctie dan hè!

Maar goed, op menig mij overprikkelende training in onderwijsland heb ik geleerd in uitdagingen te denken in plaats van in obstakels. Hier een handjevol dat ik al jarenlang tevergeefs probeer om te denken: die onhandige opslagfactor, een aan het leerlingenaantal gekoppelde zak met geld en de ermee gepaard gaande concurrentie. Doe er nog een scheutje leerlingenkrimp bij en je hebt volgens mij een onvermurwbaar obstakel van formaat.

Ben ik even gezegend met Porky die mijn kijk op kleur in de loop der jaren verruimd heeft. Hij is de Inouït onder de beeldend kunstenaars, grossiert in kleurschakeringen wit die niemand voor mogelijk houdt. Dus trek ik met de moed der wanhoop een waaier open en hou die tegen een imaginair licht dat me vanaf de porseleinen bodem van de pot toeschemert. Peinzend som ik op: ecoline-geel, nee: vuilgeel, saffraan, zonnegeel dan? Of Napels, citroen, banaan, boter, mais. Nee, allemaal niet. En honing is te mooi, ambulance-geel te erg. Ik moet er van zuchten; jemig, wat stink ik uit mijn bek!

In de wachtkamer oefen ik: niet lekker, al twee weken, die oprispingen en – tada! – de bizarre zeikkleur! Als bij toverslag zal ik op dat moment een potje urine uit mijn tas toveren. Immers: ‘Wat doe je moeilijk,’ had mijn Inouït gegeeuwd. Terloops had hij iets uit de tas voor de glasbak gevist. Moeilijker zal het consult zelf zijn, in die zin dat ik benieuwd ben waarmee ik, na de maagtabletten van de vorige keer, nu weer naar huis word gestuurd, geruststelling vermoed ik. Ondertussen blader ik door een interview met schrijfster Hanna Bervoets. *) 52 Procent van de mensen, vertelt ze, is chronisch ziek. Zelf moet ze aan de bak met fibromyalgie; ik wil het niet weten…

– ‘Niets aan de hand!’ kwettert de assistente als ik twee dagen later voor de urinetest bel.

Impliciet aan sores is het gevoel niet gehoord of gezien te worden, of simpelweg dat je in het duister tast. De uitslag is negatief (dus positief), edoch de bodem van de pot geler dan geel. Ik voel me dus ontkend, want nog steeds lust ik niks, wil ik niks en krijg ik geen normaal klinkend woord uit mijn strot.
Terwijl Porky in de keuken een eitje voor mij kookt – ‘Gaat er vast wel in!’ – blaat de assistente dat ik het nog een paar dagen aan moet zien. Van de weeromstuit vergruist mijn “vooruit maar weer” in onverstaanbaar gekras en gerochel.
Als ik met een rood hoofd de verbinding verbreek schiet het interview met Hanna Bervoets en haar chronische ziekte me te binnen, dat maakt me toch ook deemoedig. Ik bedoel: waar heb ik nou helemaal last van?! Al een leven lang doet alles aan mij het; ik moet niet zo emmeren.
– ‘Hier is je eitje, zachtgekookt,’ dringt Porky liefdevol aan. Hij heeft het zelfs al voor me getikt en douwt ’t onder mijn neus. Ik ruik en kijk, eidooier-geel, verdomd als het niet waar is! Laat dat nu precies de kleur zijn die ik zocht. Op deze tint kan ik mijn plas gaan googelen en er binnenkort de hele artsenij mee om de oren slaan.

Interview met Hanna Bervoets over haar nieuwste boek ‘Welkom in het rijk der zieken’. Door Sara Berkeljon, 17 mei 2019 Volkskrant Magazine.

Over Switha Ro

Multidisciplinair theatermaakster met uitglijders naar Beeldende Kunst. 'De Vrouw breekt de buurt.'

Reacties

2 gedachtes over “Aflevering 5: Gezeik

  1. Het ei van Columbus!!!

    Like

    Geplaatst door Els | 16 juni 2019, 9:12 am
  2. Ook hier: leuk omvat niet de betekenis van het plaatsen van mijn ondersteunende fotootje!

    Like

    Geplaatst door Jokezelf | 14 juli 2019, 8:03 am

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

Follow getikteteksten on WordPress.com

Sites die ik volg

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Doe mee met 328 andere volgers

5 elementen koken

Recepten voor meer energie en een helder hoofd

BERTJENS

Zij. Diversen.

De schrijvende huisvrouw

Het is wat het is

Lege Handen

Autobiografische verhalen van Lucienne Kohler

MALOU BROUWER

REIZEN. BOEKEN. & MEER

Greet Ilegems

Master of Science, Author & Publisher of the YA SF Hybrid-series, Photographer, Trying to capture a dream, the poetry of earth, life...

Mirjam van Zelst

journalist en tekstschrijver

KadeGee

Sterke verhalen en bescheiden anekdotes over een leven in transit.

Gekwaak uit Kwakkelland

Mijn verbazing, vervoering en ontroering

Di's Storia

verhalen gedichten illustraties

Kaj zoals-ie schrijft

Scherpte, humor en tederheid

In scherpe bewoordingen

Door Adriaan Hendriks

getikteteksten

van Switha Ro

Andere taal

(Franse) taalverhalen

traveledith

Edith op reis

wltrrr

Onregelmatige berichten uit de wondere wereld van pers en media ter bevordering van haat en angst.

De Nieuwe S

Dennis Gaens

Toekomst

geïnspireerd worden is je de toekomst herinneren.

%d bloggers liken dit: