//
je leest...
Column & Feuilleton

Gezeik

Detox me!

Ziek worden van werkdruk zet je persoonlijkheid op scherp. Je zult jezelf onder ogen moeten zien en moeten dealen met de artsenij. Rosi kan er niet mee overweg. of toch wel?

De aanblik van mijn plas in de pot verbijsterd me. Als droesem zijgt een bizar soort geel in mijn pinkelwater neer, kan het bijna niet geloven. Toch heb ik nog even hoop: mogelijk ligt het aan de beroerde verlichting van ons kleinste kamertje. Zal ik er een foto van maken? gaat door mij heen. Gedachte die ik meteen wegschuif in de categorie “omdat het kan” – ze zien me al aankomen! Want ontegenzeggelijk zal ik er vragen over gaan stellen. Eerst aan Porky, “Heb jij wel eens zó geel gepist?!” en daarna aan de huisarts – dan in een meer kuise variant.

Overigens maakt het me op voorhand nerveus en bozig: de laatste tijd loop ik zonder daverend succes bij de praktijk de deur plat. Nou ja, succesvol constateren dat het niet lekker gaat is ook wel maf, dat geef ik toe. Toch zou het fijn zijn om achter de algehele malaise de vinger te kunnen leggen. Als een muffe deken sleep die ik al weken met me mee. Niet dat ik weggehoond word met mijn klachten, maar de glazige reacties, of juist bravoure waarmee iets afgeserveerd lijkt, kosten me bakken energie.

Net zoals op ‘t werk! schiet me starend in de pot te binnen. Daar pleit ik ook al eindeloos voor van alles en nog wat, word er de laatste tijd zelfs schor van. Het lijkt trouwens wel de omgekeerde wereld: alsof mijn gelijk tot ‘gezeik’ verwordt op de bodem van mijn eigen plee, bah! Ja niet dan?! dreutel ik verder, het is toch aan de patiënt om glazig te kijken, liefst met koortsblos, terwijl de dokter uitlegt wat eraan schort?! Of aan de overheid om voor de juiste werkomstandigheden te zorgen?! Zou ik niet verzuipend in werkdruk dat kunnen doen waarvoor ik op aarde ben: lesgeven, de band met de leerling opbouwen, op inhoud en vorm beleid maken en (vooruit dan maar) mentor zijn.

Maar goed, op menig mij overprikkelende training in onderwijsland heb ik geleerd in uitdagingen te denken in plaats van in obstakels. Hier iets wat ik al jarenlang tevergeefs probeer om te denken: een aan het leerlingenaantal gekoppelde zak met geld en de ermee gepaard gaande concurrentie. Doe er nog een scheutje leerlingenkrimp bij en je hebt volgens mij een tamelijk onherroepelijk obstakel.
Ben ik even gezegend met Porky die ter compensatie van de harde werkelijkheid mijn kijk op kleur in de loop der jaren verruimd heeft. Hij is de Inouït onder de beeldend kunstenaars, grossiert in schakeringen van wit die niemand voor mogelijk houdt. Dus trek ik overmoedig een imaginaire kleurenwaaier open en hou die tegen een net zo imaginair licht dat me vanaf de porseleinen bodem van de pot toeschemert. Peinzend som ik op: ecoline-geel, nee: vuilgeel, saffraan, zonnegeel dan? Of Napels, citroen, banaan, boter, mais. Nee, allemaal niet. En honing is te mooi, ambulance-geel te erg. Ik moet er van zuchten; jemig, wat stink ik uit mijn bek!

§

In de wachtkamer oefen ik: niet lekker, al twee weken, die oprispingen en, top of the bill, de bizarre zeikkleur! Als bij toverslag zal ik straks een potje urine uit mijn tas toveren. Immers: “Wat doe je moeilijk,” had mijn Inouït gegeeuwd. Terloops had hij een jampot uit de tas voor de glasbak gevist, wel zo makkelijk. Moeilijker zal het consult zelf zijn, in die zin dat ik benieuwd ben waarmee ik, na de maagtabletten van de vorige keer, nu weer naar huis word gestuurd, geruststelling vermoed ik. Ondertussen blader ik door een interview met schrijfster Hanna Bervoets. *) 52 Procent van de mensen, vertelt ze, is chronisch ziek. Zelf moet ze aan de bak met fibromyalgie; ik wil het niet weten…

§

– ‘Niets aan de hand!’ kwettert de assistente als ik twee dagen later voor de urinetest bel.
Impliciet aan sores is het gevoel niet gehoord of gezien te worden, of simpelweg dat je in het duister tast. De uitslag is negatief (dus positief), edoch de bodem van de wc-pot geler dan geel. Ik voel me dus ontkend, want nog steeds lust ik niks, wil ik niks en krijg ik geen normaal klinkend woord uit mijn strot. Terwijl Porky in de keuken een eitje voor mij kookt (‘Gaat er vast wel in!’) blaat de assistente dat ik het nog een paar dagen aan moet zien. Van de weeromstuit vergruist mijn “vooruit maar weer” in onverstaanbaar gekras en gerochel. Als ik met een rood hoofd de verbinding verbreek schiet het interview met Hanna Bervoets en haar chronische ziekte me te binnen, dat maakt me toch ook deemoedig. Ik bedoel: waar heb ik nou helemaal last van?! Al een leven lang doet alles aan mij het, alleen nu even niet: ik moet niet zo emmeren.
– ‘Hier is je eitje, zachtgekookt,’ dringt Porky liefdevol aan. Hij heeft het zelfs al voor me opengetikt en douwt ’t onder mijn neus. Ik ruik en kijk, eidooier-geel… Goh, laat het nu precies de kleur zijn die ik zocht. Op deze tint kan ik mijn plas gaan googelen en binnenkort met de bevindingen de hele artsenij om de oren slaan, lekker! Even leef ik op.


Interview met Hanna Bervoets over haar nieuwste boek ‘Welkom in het rijk der zieken’. Door Sara Berkeljon, 17 mei 2019 Volkskrant Magazine.

Advertenties

Over Switha Ro

Multidisciplinair theatermaakster met uitglijders naar Beeldende Kunst. 'De Vrouw breekt de buurt.'

Reacties

2 gedachtes over “Gezeik

  1. Het ei van Columbus!!!

    Like

    Geplaatst door Els | 16 juni 2019, 9:12 am
  2. Ook hier: leuk omvat niet de betekenis van het plaatsen van mijn ondersteunende fotootje!

    Like

    Geplaatst door Jokezelf | 14 juli 2019, 8:03 am

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Instagram

Er is een fout opgetreden bij het ophalen van je afbeeldingen vanuit Instagram. Over enkele minuten wordt er een nieuwe poging gedaan.

Follow getikteteksten on WordPress.com

Sites die ik volg

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Doe mee met 314 andere volgers

Advertenties
een letterleven

na burn-out

Lege Handen

Verhalen voor jong en oud

MALOU BROUWER

REIZEN. BOEKEN. & MEER

Greet Ilegems

Master of Science, Author & Publisher of the YA SF Hybrid-series, Photographer, Trying to capture a dream, the poetry of earth, life...

Mirjam van Zelst

journalist en tekstschrijver

KadeGee

Sterke verhalen en bescheiden anekdotes over een leven in transit.

Jonas Bruyneel

Literatuur/Journalistiek/Muziek

Gekwaak uit Kwakkelland

Mijn verbazing, vervoering en ontroering

Di's Storia

verhalen gedichten illustraties

Kaj zoals-ie schrijft

Scherpte, humor en tederheid

In scherpe bewoordingen

Door Adriaan Hendriks

getikteteksten

van Switha Ro

Andere taal

(Franse) taalverhalen

traveledith

Edith op reis

wltrrr

Onregelmatige berichten uit de wondere wereld van pers en media ter bevordering van haat en angst.

De Nieuwe S

Dennis Gaens

Toekomst

geïnspireerd worden is je de toekomst herinneren.

marja wouters

in woorden

KakelVers Dichtwerk

Voormalig stadsdichter van Capelle aan den IJssel. Schrijft, dicht, performt, bestormt.

%d bloggers liken dit: