//
je leest...
Column & Feuilleton

Aflevering 6: Werk heelt alle wonden (deel 1)

Detox me!

Ernstig ziek worden zet je persoonlijkheid op scherp; je zult jezelf onder ogen moeten zien. In deze aflevering: Rosi heeft haast.

Met plakogen van slaap en veel te vroeg, sta ik drentelig in de wachtkamer van bedrijfsarts, mevrouw A. Ik kan me het gedrentel op mijn stille kurksandalen goed veroorloven; ik stoor werkelijk niemand. Toch al niet, want het is klam-leeg in de galmende ruimte die mij, als zieke werkneemster, gerust zou moeten stellen. Ik ben overigens behoorlijk ongeduldig, heb namelijk besloten dat ik onmiddellijk terug moet naar mijn werk om mijn collega-maatje te steunen. Ze weet het ondertussen ook niet meer.

Toen ik me hier een poos geleden met geelzucht ziek meldde knisperde mevrouw A. me toe dat zij haar patiënten graag in een creatieve wachtkamer ontving. De betonnen doos waarin ik voor een tweede bezoek onbestemd cirkeltjes draai, omdat mevrouw A. op zich laat wachten, is daar kennelijk de weerslag van. Ik monster de ruimte, maar kijk te snel om me heen – meteen beginnen de immer in mijn oogbollen zwermende mouches volantes slierten over de kale muren te trekken. Hè, grom ik, misschien moet ik mijn blik op iets fixeren. Op mijn kurken draai ik me naar één van de twee ansichtcarrousels en haak mijn blik aan het metalen geraamte. Dat lucht op, de mouches dimmen. Het carrousel toont kaarten, kromgetrokken van het wachten.

Zal ik er een slinger aan geven? Ik aarzel, de vorige keer ontlokte die slinger het kille ding een klaagzang waar ik in de grijzige leegte enorm van schrok. Toch kan ik het niet laten – onrust in combinatie met ledigheid maakt altijd iets van compulsie in mij los. Sterker nog, terwijl het ding luid begint te jammeren vlecht ik er mijn ongenoegen door: wat is dit voor een kutruimte, waar ís iedereen en vooral mevrouw A?! Ik word een beetje opstandig tot een gevoel van existentiële eenzaamheid als een riekende sluier op mij neerdaalt. Stilletjes bijt ik op mijn onderlip.

Want waar was de artsenij toen ik dacht dat ik doodging?! Terwijl de symptomen van een ernstige ziekte via alle lichaamsopeningen naar buiten kropen, lispelde immers de hele huisartsenpraktijk: “Kijkt u het nog maar even aan, mevrouw!” Van de weeromstuit begonnen als een kluitje adders allerlei dramatische sterfscènes zich tussen mijn oren te nestelen; ik vroeg me af of ik Porky al voor het nabestaandenpensioen had aangemeld. Niet onterecht: schreef ik eerder *) dat uit de eidooier-gele urine volgens de opgewekt kwetterende assistente niets verontrustends kwam, schrok de huisarts zich eindelijk te pletter toen ik gelijkhebberig geel en met een droge bek zijn spreekkamer betrad. “Moet ik me zorgen maken?” vroeg ik terwijl een vliegje hinderlijk voor mijn mond dwarrelde. “Ik weet het niet!” – ja decodeerde ik uit zijn lichaamstaal. Mijn maag, inclusief de hele ontregelde ingewandenbups, kreeg in het eerste onderzoek vanzelfsprekend groot gelijk: “Ontstoken lever mevrouw, dat is niet niks!” **)

*) Zie aflevering 5. Gezeik.

**) Weken later ontmaskerd in de meest onschuldige categorie: een ranzige associaties oproepend virus. Zoekt u het zelf maar even op, precies wat ik deed in de weken dat ik het nog maar even aankijken moest. Dan weet u voor de rest van uw leven van de hoed en de rand. Natuurlijk tel ik achteraf mijn zegeningen, onderwijl mijn handen na de toiletgang / voor het eten nog langer te wassen dan ik al deed. Maar tot je zover bent, schijt je peuken van angst en wordt smetvrees een levensovertuiging.

Over Switha Ro

Multidisciplinair theatermaakster met uitglijders naar Beeldende Kunst. 'De Vrouw breekt de buurt.'

Reacties

4 gedachtes over “Aflevering 6: Werk heelt alle wonden (deel 1)

  1. Like of leuk is het woord niet. Dit is een geweldige beschrijving van het fenomeen burn out waar de omgeving geen oog voor heeft. Er wordt niet geluisterd, niet gekeken en er is geen enkele empathie voor mensen die meerdere malen door hun hoefjes zijn gezakt. En, erg genoeg, inderdaad vaak zelfs niet door mensen (artsen) die dat wel geacht worden te kunnen.

    Like

    Geplaatst door Jokezelf | 14 juli 2019, 8:01 am
    • Dank je wel. Deel twee is in de maak: het adagio vd bedrijfsarts. Echt hilarisch en pijnlijk. Maar zelf ben ik ook gek als het om werkethiek gaat. Dat zal blijken 😉

      Like

      Geplaatst door Switha Ro | 14 juli 2019, 10:22 am
      • Het grappige (nou ja grappig) is dat inderdaad de ‘lijdende figuur’ zelf vaak ook denkt dat het wel losloopt, zich ten onrechte geruststelt omdat…(smoezen te over) of dat ze ze/hij het niet kan maken om weg te blijven, want… (vul zelf maar in) en zich dan op de meest ongelegen ogenblikken beter, vrolijker, sterker voordoen dan ze zijn, waardoor die hoefjes steeds verder afslijpen. Ik ben benieuwd naar het vervolg.

        Like

        Geplaatst door Jokezelf | 14 juli 2019, 11:41 am
      • Hoe herkenbaar.

        Like

        Geplaatst door Switha Ro | 14 juli 2019, 4:53 pm

Laat een reactie achter op Jokezelf Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

Follow getikteteksten on WordPress.com

Sites die ik volg

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Voeg je bij 329 andere volgers

5 elementen koken

Recepten voor meer energie en een helder hoofd

BERTJENS

Zij. Diversen.

De schrijvende huisvrouw

Het is wat het is

Lege handen

Verhalen, gedichten, tekeningen en columns

MALOU BROUWER

REIZEN. BOEKEN. & MEER

Greet Ilegems

Master of Science, Author & Publisher of the YA SF Hybrid-series, Photographer, Trying to capture a dream, the poetry of earth, life...

Mirjam van Zelst

journalist en tekstschrijver

KadeGee

Sterke verhalen en bescheiden anekdotes over een leven in transit.

Gekwaak uit Kwakkelland

Mijn verbazing, vervoering en ontroering

Di's Storia

verhalen gedichten illustraties

Kaj zoals-ie schrijft

Scherpte, humor en tederheid

In scherpe bewoordingen

Door Adriaan Hendriks

getikteteksten

van Switha Ro

Andere taal

(Franse) taalverhalen

traveledith

Edith op reis

wltrrr

Onregelmatige berichten uit de wondere wereld van pers en media ter bevordering van haat en angst.

De Nieuwe S

Dennis Gaens

%d bloggers liken dit: