//
je leest...
Column & Feuilleton

Afl.1: Ziekte blijkt iets heel gewoons

WACHTZONE is een feuilleton over mijn beleving van borstkanker. Soms heb ik de werkelijkheid aangepast in dienst van het verhaal. Consequent heeft iedereen een andere naam, ook ik. In deze aflevering: Rosi ontdekt een nieuwe wereld.

WACHTZONE 3 ANESTHESIE, 12 AUGUSTUS, 11.06 UUR
Tegenover mij een jonge, zwangere vrouw. Ze frunnikt met een air aan haar lokken en grabbelt dan naar haar mobiel. Ik probeer in te schatten of het would be is of dat ze er echt zo luchtig in staat als ze erbij zit. Geen idee, haar mobiel laat ze in ieder geval niet meer los. Dan dwaalt mijn blik naar opzij: een moeder knuffelt met haar zoontje. Allemaal, bedenk ik me, zitten we op comfortabele afstand in grijze fauteuils voor hetzelfde (ons laten afstemmen op de juiste narcose) en doen alsof we in ons uppie zijn. We kijken langs elkaar heen.

In de komende tien minuten blijft de zwangere onpeilbaar en bubbelen moeder en zoon in hun cosy wereldje vrolijk verder. Ik zou me dus oprecht vervelen als ik, vlak voor ik hier belandde, niet zo geschrokken was. In de drukke hal van het ziekenhuis kruisten een jong stel en ik elkaar. De jongeman staarde vol afgrijzen in een verte – omgekeerd keek de jonge vrouw ‘naar binnen’. Wat ze er zag, daar wilde ze absoluut niet aan. Hen verbond slecht nieuws zo te zien, toch hielden ze elkaar niet vast. Dat puzzelt me terwijl ik hier zit te wachten. Als Porky mee is, leert mijn nog kersverse wachtkamerervaring, plak ik me aan hem vast. Zouden wij elkaar loslaten bij slecht nieuws?

Bij de koffieautomaat een sukkelende vader en zijn zoon, ik schat zeventig en veertig. Zoon plaatst een bekertje, drukt terloops op een knop; vader maakt er een foto van als wapenfeit en blijft grijnzend hangen. Ik verdenk hem van onwennig weduwnaarschap in combinatie met een eenzaam ziekteverloop: zoonlief roert me iets te verongelijkt in zijn koffie. Om het allemaal vast te leggen stort ik me op mijn app – zodra ik opkijk blijken ze verdwenen. Hoe kan dat nou, heeft vader stiekem “Beam me up, Scotty!” gefluisterd? Of beter “… us, beam us up!” Opdat ie maar verenigd blijft met zijn weliswaar chagrijnig nageslacht en niet naar de dokter hoeft?

De jonge, zwangere wordt intussen opgeroepen. “Hallo!” klinkt ze opgewekt. Ongemerkt glijdt haar mobiel in een tasje. Niets verraadt een enge ziekte, zoals de mijne, of een ongemak waaraan je operatief geholpen moet worden; wat doet ze hier?! Het zoontje vraagt zijn moeder hoe lang het nog duurt. Vrolijke muziek uit het plafond in ijle tonen stuurt hem met een kluitje in het riet. Hen maakt het niet uit: ze plakken als buideldiertjes aan elkaar.

Bij de hoofdingang kruiste ik dat stel. Zelf sloeg ik linksaf de lange, brede gang in. Het was best druk, een Kalverstraat gelijk – nou ja: op maandagochtend dan – net als in de week dat ik de diagnose borstkanker kreeg. Ziekte, mijmer ik in de grijze fauteuil, moet wel iets heel gewoons zijn. Waarom kijken we elkaar dan niet aan? Niet dat me dit de juiste mantra voor de komende tijd lijkt; ja weet ik veel?!

Twee vrouwen honkebonken de zone binnen, eentje op leeftijd, de ander is al voorbij – ik bedoel uit mijn zicht. Die op leeftijd zegt, “… naar de anestheTie, anestheTie”. Ergens voelt ze dat ze iets niet goed uitspreekt. De ander boeit dat niet en sloft doof voort. De moeder en haar zoontje mogen eindelijk naar binnen. “Ik ben … en wie ben jij?” zegt de stem van de anesthesist achter mijn rug.

Koffie en thee is het smeermiddel, ook hier. Dochters op leeftijd drukken hun ouders moederend bekertjes in de handen. Maar veertigerszonen gedragen zich als betweters of lopen te voortvarend naar de koffieautomaat. Kijk, verderop zet net zo’n betweter zijn korzelige vader in een fauteuil en haalt koffie zonder te overleggen. Ma, stil, laat een plaatsje vrij; ze weet maar al te goed dat zoonlief zich tussen hen in zal proppen. Pa kan het niet laten, staat op en schuifelt naar ’t volwassen kind dat prompt morst – beiden gaan wrevelig zitten. Wie is hier nu hulpbehoevend, stoomt zonder één woord te zeggen uit zoons neusgaten. Zijn moeders gezicht een tapir gelijk: een gesloten snoet.

“Mevrouw?” hoor ik achter me. Nu ben ik aan de beurt. De assistent in opleiding blijkt jong en charmant, en ik zijn zoveelste onderwerp van aanstaande verdoving. Pas als ik opsta, kijkt iedereen op en dan snel weer neer.

WORDT VERVOLGD

Advertenties

Over Switha Ro

Multidisciplinair theatermaakster met uitglijders naar Beeldende Kunst. 'De Vrouw breekt de buurt.'

Reacties

Nog geen reacties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

Follow getikteteksten on WordPress.com

Sites die ik volg

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Doe mee met 323 andere volgers

Advertenties
De schrijvende huisvrouw

Het is wat het is

een letterleven

na burn-out

Lege Handen

Verhalen voor jong en oud

MALOU BROUWER

REIZEN. BOEKEN. & MEER

Greet Ilegems

Master of Science, Author & Publisher of the YA SF Hybrid-series, Photographer, Trying to capture a dream, the poetry of earth, life...

Mirjam van Zelst

journalist en tekstschrijver

KadeGee

Sterke verhalen en bescheiden anekdotes over een leven in transit.

Jonas Bruyneel

Literatuur/Journalistiek/Muziek

Gekwaak uit Kwakkelland

Mijn verbazing, vervoering en ontroering

Di's Storia

verhalen gedichten illustraties

Kaj zoals-ie schrijft

Scherpte, humor en tederheid

In scherpe bewoordingen

Door Adriaan Hendriks

getikteteksten

van Switha Ro

Andere taal

(Franse) taalverhalen

traveledith

Edith op reis

wltrrr

Onregelmatige berichten uit de wondere wereld van pers en media ter bevordering van haat en angst.

De Nieuwe S

Dennis Gaens

Toekomst

geïnspireerd worden is je de toekomst herinneren.

marja wouters

in woorden

%d bloggers liken dit: