//
je leest...
Column & Feuilleton

Afl.3 ‘En wie ben jij?’

WACHTZONE was een feuilleton over mijn beleving van borstkanker. Achteraf herschrijf en orden ik op het verschijnsel escapisme naar aanleiding van een existentiële gebeurtenis in het leven van een ik-figuur die haar ziekte al schrijvend op haar alter ego hoopt af te wentelen. In deze aflevering stoeit de schrijfster met haar alter ego, wachtend op het consult met de anesthesist.

Anesthesie, 12 augustus. In de WordPress App tik ik:
Tegenover Rosi een jonge, zwangere vrouw. Ze frunnikt aan haar lokken en grabbelt regelmatig naar haar mobiel. Is dit een pose of is ze echt zo luchtig als ze zich gedraagt? Rosi heeft geen idee. De vrouw laat het ding in ieder geval niet meer los. Op haar beurt begint Rosi aan haar mobiel te frummelen. Het lijkt verdacht veel op wat ik op dit moment als schrijfster doe: tikken in de App.
    Betrapt stop ik. Mijn ooglid begint te trillen; wat ben ik nerveus. Ach, niks nerveus! Eerder een valk op jacht naar emoties van anderen. Opnieuw stel ik scherp, nu op een moeder die met haar zoontje knuffelt; voor hen bestaat de wachtkamer simpelweg niet. Rosi, die ik opnieuw tussen mij en mijn waarneming plaats, is in hun decor niet meer dan een sneue sierplant. Zielig kijkt ze met watergroene ogen rond. Sluit die app maar weer, zegt haar blik, maar ik wil helemaal niet stoppen! Oh jawel, zegt Rosi. Ik mor, okay, jij je zin!
    Wat ís dit toch?! Iedereen doet alsof er niets aan de hand is; collectieve ontkenning vanuit een rijtje fauteuils als krokodillen kiezen in diens onderkaak. Belachelijk hoe iedereen zich veilig waant, waarom lukt mij dat niet! Ik wil niet onder narcose en al helemaal geen enge ziekte. Wel wil ik van dat trillende ooglid af. Maar ja, op jezelf jagen doe je nu eenmaal niet. Kijk, meteen glipt het beeld van de valk uit mijn vingers. Ik voel me zo verloren. Wie? nou: ik!
    En wat nu?
Want in de komende tien minuten zal de zwangere onpeilbaar blijven, zullen moeder en zoon verder bubbelen. Rosi, nieuw in het witte circus vol medische acrobatiek, zou zich nog gaan vervelen als ze niet zo geschrokken was; ik zag het gebeuren. In de drukke hal van het ziekenhuis kruiste ze, op weg naar onze afspraak, een jong stel. De jongeman, merkte ze op, staarde vol afgrijzen in een verte; omgekeerd keek de jonge vrouw naar binnen, en wat ze er aantrof, daar wilde ze absoluut niet aan. Slecht nieuws verbond hen, toch hielden ze elkaar niet vast. Precies dat schokt Rosi, nou ja: mij, terwijl we hier zitten te wachten. Als Porgi mee zou zijn gegaan, had ik me aan hem vastgeklampt. Voorlopig moet ik het met de app doen waarin ik Rosi in mijn verhaal probeer te proppen, bijvoorbeeld zo:
    Bij de koffieautomaat een sukkelende vader en zijn zoon, Rosi schat hun leeftijd op zeventig en veertig. Zoon plaatst een bekertje, drukt terloops op een knop; vader maakt een foto als wapenfeit, blijft grijnzend bij de automaat hangen. Rosi verdenkt hem van eenzaam en onbeholpen weduwnaarschap. De zoon roert haar iets te verongelijkt in zijn koffie; waarom? Rosi zou er net zoals vader een foto van willen maken, stiekem, maar ineens zijn ze verdwenen. Hoe kan dat nou, heeft vader Beam me up, Scotty! gefluisterd? Of beter us? Dan Rosi’s paniek. Mijn ooglid trilt.
    Nu wordt de zwangere opgeroepen. ‘Hallo!’ klinkt ze opgewekt; ongemerkt glijdt haar mobiel in haar tasje. Niets verraadt een nare ziekte zoals die van Rosi, noch een te opereren ongemak; wat doet die vrouw hier?! Het zoontje vraagt zijn moeder hoe lang het nog duurt. Met een kluitje in het riet sturen hem ijle tonen uit het plafond; als buideldiertjes klitten hij en zijn moeder aan elkaar.
    Ik, niet Rosi, kruiste bij de hoofdingang dat gespleten stel, sloeg daarna linksaf de lange, brede gang in. Het was druk, net als op de dag van de diagnose. Een Kalverstraat-drukte, nou ja: als op een te behappen maandagochtend in een wereldse stad. Ziekte, broed ik, moet wel iets heel gewoons zijn. Zoveel euvele ikken; waarom kijken ze elkaar niet aan? Tollend door de draaideur staarde de massa voor zich uit. Ik wrijf er opnieuw van in mijn ogen.
    Twee vrouwen honkebonken de zone binnen, eentje op leeftijd, de ander gaat voorbij – ik bedoel uit mijn zicht (Rosi is er even van tussen). Die op leeftijd zegt: ‘… naar de anestheTie, anestheTie,’ merkt dat ze iets niet goed uitspreekt. De ander sloft onverstoorbaar naar zo’n fauteuil als een kies. Eindelijk mogen de buideldiertjes naar binnen. ‘Ik ben … en wie ben jij?’ vraagt de stem van de anesthesist achter mij. Bijna ben ik aan de beurt; hou eens met dat wrijven!
    “Wie! Ik?” sist Rosi plots in mijn oor.
    “Ja jij!” – Kijkt iedereen op.

Koffie en thee als smeermiddel en zoethoudertje. Moederende dochters op leeftijd drukken ouders bekertjes in de handen. Veertigers-zonen, als betweters, gaan te voortvarend naar de koffieautomaat. Kijk, verderop zet er eentje zijn korzelige vader in zo’n kutfauteuil; woordeloos haalt hij koffie. Ma, stil, laat een plaatsje vrij; ze weet dat zoonlief zich tussen hen in zal proppen. Pa staat op en schuifelt naar zijn vlees en bloed dat prompt morst; wrevelig gaan ze samen zitten, zijn moeders gezicht een tapir gelijk – duikt ineens Rosi op bij de automaat, een bekertje in de aanslag. ‘Mevrouw?’ Iemand achter me. De anesthesist.
Zal ik Rosi sturen?

Aan de beurt laat ze het bekertje in de prullenbak glijden en wrijft in haar tril-oog, kijkt hem aan. Hij blijkt jong en charmant, zij ‘t zoveelste onderwerp van aanstaande verdoving. Pas als Rosi gaat, kijkt iedereen op en snel weer weg. Dat vindt ze, denk ik, niet zo eerlijk. Ik kijk niet vreemd op als ze zich nog even omdraait naar mij:
    “Jij bent niet eerlijk.”
    “Och Rosi …”
    “Je keek net zo goed op!”
    “Ik kijk toch altijd naar jou.” 

Over Switha Ro

Multidisciplinair theatermaakster met uitglijders naar Beeldende Kunst. 'De Vrouw breekt de buurt.'

Reacties

Trackbacks/Pingbacks

  1. Pingback: Afl.25: Djinny | getikteteksten - 5 juli 2020

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

Follow getikteteksten on WordPress.com

Sites die ik volg

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Voeg je bij 344 andere volgers

DRAMAPLAATS

Spelend naar je Zelf

Transformational Astrology

Astrologie, bewustwording & transformatie

BERTJENS

Zij. Diversen.

MALOU BROUWER

ACADEMIC | WRITER | TRANSLATOR

Greet Ilegems

Master of Science, Author & Publisher of the YA SF Hybrid-series, Photographer, Trying to capture a dream, the poetry of earth, life...

Mirjam van Zelst

journalist en tekstschrijver

KadeGee

Sterke verhalen en bescheiden anekdotes over een leven in transit.

Gekwaak uit Kwakkelland

Mijn verbazing, vervoering en ontroering

Di's Storia

verhalen gedichten illustraties

Kaj zoals-ie schrijft

Scherpte, humor en tederheid

In scherpe bewoordingen

Door Adriaan Hendriks

getikteteksten

van Switha Ro

Andere taal

(Franse) taalverhalen

traveledith

Edith op reis

wltrrr

Onregelmatige berichten uit de wondere wereld van pers en media ter bevordering van haat en angst.

De Nieuwe S

Dennis Gaens

%d bloggers liken dit: