//
je leest...
Column & Feuilleton

Afl.2: Sneller dan het licht

WACHTZONE is een feuilleton over mijn beleving van borstkanker. Soms heb ik de werkelijkheid aangepast in dienst van het verhaal. Consequent heeft iedereen een andere naam, ook ik. In deze aflevering: Rosi kijkt sneller dan het licht.

WACHTKAMER 1 RADIOLOGIE, 13 AUGUSTUS, 8.17 UUR
Het is vroeg bij radiologie. We zijn met maar drie in deze voor mij nieuwe wachtkamer: een beschut blokje fauteuils in seventies kleuren, alles op gemarmerd oranjegrijs-oker linoleum, best leuk. Het blokje flankeert een iets verhoogde balie, waarachter twee gehighlighte dames van rond de vijfenveertig tronen. Eerst kwetteren ze onbevangen, dan ingetogen, maar nog steeds opgewekt. Ook ik heb goeie zin, omdat vandaag de tumor eruit gaat. De ingreep zal niet meer dan een middagopname duren; nu wordt nog even een jodiumzaadje in het kreng geplaatst, zodat ie echt niet kan ontsnappen. Porky heb ik thuisgelaten: “Dit trek ik wel.” Na ‘dit’ ga ik gewoon naar huis (ik woon op loopafstand) en daarna samen terug voor de uiteindelijke ingreep, stevig gearmd.

‘Wachten is vervelend!’ lees ik met slaapogen op zo’n beeldscherm zonder geluid. Soms, vertelt het, lijken anderen eerder aan de beurt en hoe dat dan komt. Ik heb er mijn eigen gedachten over, hoewel meer over de volstrekte willekeur waarom ik hier als borstkankerpatiënte zit. Niet dat ik ook maar één moment boos en verongelijkt ben geweest. Nee, ik heb andere emoties die een tijdelijke toestand van algehele malaise blootleggen: een pot-pourri van verdriet, ongerustheid en toch ook opluchting. Na acht maanden van mysterieuze klachten gelijk met de dreun dat ‘Aha-Erlebnis’. Want de laf smakende cocktail vol vaagheid, kilte en wanhoop die ik met enige regelmaat dronk, gewoon omdat ie voor mijn neus stond – had ik die besteld? – bleek ineens een naam te hebben: instinct for survival.

Over dreun gesproken: mijn geoefende dramadocentenoog onderscheidt razendsnel of bezoekers hier voor hun eerste klap zijn of door de wol geverfd. Net wandelde een echtpaar met opgeheven hoofd de deur uit. De man wierp de receptioniste grinnikend een “Ik hoor het allemaal wel!” toe – nou ja, dat was ook wel een inkoppertje. Maar ik verbeeld me dat ik zoiets sneller dan het licht waarneem, als in een milliseconde. Daarmee breng ik de tijd zoet; wat kan ik anders doen. Overigens is ons blokje is inmiddels twee koppels rijker. Inderdaad gaan een vader en zijn dochter mij voor. Er wordt intussen driftig gezocht naar “Mevrouw van Bakel! MEVROUW VAN BAKEL!” die er niet is – mag ik dan nu? Nee. Bij de twee dames laat ik mijn naam checken. Achter mij verlaat het laatste stel het blokje. Ik ben over.

Gister, na de afspraak bij de anesthesist, had ik er nóg twee bij nucleaire geneeskunde, onder de grond natuurlijk. De stemming tussen de daar aanwezige koppels (man-vrouw, moeder-dochter, vrouw-vrouw) was geladen. Zelfs voor ik de sombere wachtkamer daadwerkelijk betrad, knetterde er iemand flink op los, in de deuropening, aan haar telefoon. “Toch kan ik het allemaal aan,” riep de vrouw te hard; ze had klaarblijkelijk slecht nieuws. Slecht nieuws, verzucht ik in mijn seventies fauteuil, kan je er ooit aan wennen? Gister ging ik bijna rechtsomkeerd, tot mijn gezonde verstand me terugfloot.

“Mevrouw?” Eindelijk, ik ben aan de beurt. Ik kijk de verpleegkundige recht in haar ogen. Och jee, iets in ’t beroepsmatig kalme gezicht is toch echt te onbewogen, dat zie ik sneller dan het licht. Ze schudt mijn hand, ze glimlacht beheerst, nodigt me uit haar te volgen. Ik pas mijn tred aan de hare aan, voel hoe ik zelf rustig adem, te rustig eigenlijk. Na een afgewogen stilte doseert ze haar woorden: “De radiologe had wat meer tijd voor uw foto’s nodig,” zegt ze. Dat kan, Rosi, maak je niet druk! Maar waarom krijg ik het ineens zo koud?

WORDT VERVOLGD

Advertenties

Over Switha Ro

Multidisciplinair theatermaakster met uitglijders naar Beeldende Kunst. 'De Vrouw breekt de buurt.'

Reacties

Nog geen reacties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

Follow getikteteksten on WordPress.com

Sites die ik volg

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Doe mee met 323 andere volgers

Advertenties
De schrijvende huisvrouw

Het is wat het is

een letterleven

na burn-out

Lege Handen

Verhalen voor jong en oud

MALOU BROUWER

REIZEN. BOEKEN. & MEER

Greet Ilegems

Master of Science, Author & Publisher of the YA SF Hybrid-series, Photographer, Trying to capture a dream, the poetry of earth, life...

Mirjam van Zelst

journalist en tekstschrijver

KadeGee

Sterke verhalen en bescheiden anekdotes over een leven in transit.

Jonas Bruyneel

Literatuur/Journalistiek/Muziek

Gekwaak uit Kwakkelland

Mijn verbazing, vervoering en ontroering

Di's Storia

verhalen gedichten illustraties

Kaj zoals-ie schrijft

Scherpte, humor en tederheid

In scherpe bewoordingen

Door Adriaan Hendriks

getikteteksten

van Switha Ro

Andere taal

(Franse) taalverhalen

traveledith

Edith op reis

wltrrr

Onregelmatige berichten uit de wondere wereld van pers en media ter bevordering van haat en angst.

De Nieuwe S

Dennis Gaens

Toekomst

geïnspireerd worden is je de toekomst herinneren.

marja wouters

in woorden

%d bloggers liken dit: