//
je leest...
Column & Feuilleton

Afl.3: Niple

WACHTZONE is een feuilleton over mijn beleving van borstkanker. Soms heb ik de werkelijkheid aangepast in dienst van het verhaal. Consequent heeft iedereen een andere naam, ook ik. In deze aflevering: Rosi geeft de orkaan een naam.

PREOPERATIEVE DAGOPVANG, 13 AUGUSTUS, 11.40 UUR
Ik had hier al veel eerder moeten zijn, maar er kwam ‘iets’ tussen. Dat ‘iets’ haalde mij volledig uit mijn observaties, die comfortzone van gretige blikken die ik verholen op medepatiënten werp voor mijn verhaaltjes om het vooral niet over mezelf te hebben. ‘Iets’ dus heeft de rollen omgedraaid, en daarom had iemand hier mij in wachtkamer 6 kunnen beschrijven: een vrouw van tegen de zestig die het te kwaad krijgt, huilt tegen de schouder van haar man, plotseling lacht, zich vervolgens verslikt, waarna de tranen hernieuwd over haar wangen stromen. Een vrouw in afwachting van een gruwelijk feit, terwijl de kaarten toch allang open op tafel hadden gelegen. Eentje met een stoïcijns ogende steunpilaar naast zich, die haar naar alle kanten schietende emoties stilletjes aanvaardt en zijn sudokuboekje oppakt zodra zij rustiger is. Wat een aandoenlijk tafereel zouden mijn medepatiënten hebben kunnen schetsen, maar nee.

Het kon niet waar zijn. Tijdens de fotocheck van de radiologe vlak voor de operatie, *) trok een tweede minuscuul vlekje haar aandacht en alles stond stil. Nu tikken kersverse biopts in een snelkookpan de tijd weg naar good or bad. Indien bad wordt borstbesparend omgezet in amputatie. Als de slinger van een staartklok tik ik op mijn beurt het schrikbeeld over duizenden seconden weg. Nee, nee. Nee, nee.

Ergens achter één van de vele, brede deuren schuilt het voorportaal naar de OK; ik wil er even niet aan. Dan toch maar over tot de orde van mijn dag: slachtoffers observeren en in de wordpress app knallen. Ik gris naar mijn mobiel. Jammer voor mij blijken in de besloten wachtruimte hooguit drie exemplaren: een vader met zijn twee jongvolwassen dochters. Ineens valt me op dat er een ongemakkelijke mix van gezelligheid en praktische inrichting in de ruimte hangt. Eén van de dochters illustreert dat door onhandig met haar hoofd op de armen te gaan liggen. Mooi zo, dit is een prachig aanknopingspunt voor een verhaal: wat maakt het zo ondragelijk dat zij … en als een razende begin ik te tikken. Precies dan zoekt de vader oogcontact en mompelt een welkom, als vooruitgeschoven post van een lamgeslagen ontvangstcomité. Betrapt knik ik terug, valt mijn mobiel en een huilbui vloert me.

Met één haal draait Porky me naast zich, onze ruggen naar dit overduidelijk incomplete kwartet kerend – moeders zal wel op de snijtafel liggen, aan hen te zien duurt het al een poosje. Ik laat de fotoprints op de muur van enorme bloemen met veel te dikke pixels nauwelijks tot me doordringen: in de draai schampte zich mijn zieke borst aan de leestafel – auw! Nu zit ik hier met niets om handen. Het is stil, op de treitermuzakjes na die uit onzichtbare speakers miezeren. Zo veel valt er dus niet te vertellen, behalve dat dit een wachtbeurt in de zwaardere categorie lijkt. Misschien, bedenk ik, moet ik haar vernoemen naar een orkaan die me qua kracht ontgaat, omdat ik er nog middenin zit. In het oog … ach welnee: op de niple. Weet je wat, ik noem haar Niple. Ja, dat dekt de lading wel.

Eindelijk mag ik me verderop in een ander zaaltje met zes bedden installeren. Ik kan nog niet in vol ornaat, vanwege good or bad. Vijf meter verderop schuift een OK-assistente een net uit de narcose ontwaakte, intens opgeluchte patiënte naar binnen, in diens kielzog schuifelt murw het ontvangstcomité mee – het kwartet is compleet. Haar opluchting verspreidt zich als een geurloze spray in beschaafde oh-heerlijks en wat-is-iedereen-toch-lief-hiers door het zaaltje, ik kan haar wel schieten. Saillant gefluisterd detail is dat zij haar borsten altijd al als platte pannekoekjes definieerde en dat nu, na de ingreep, nog steeds doet. Meteen sla ik aan het vergelijken, omdat bij mij nog wel wat te verhapstukken valt en zo geschiedde het mogelijk. Pluk een bloem en trek de blaadjes uit, één voor één: borst eraf, borst eraan, eraf, eraan. Het ontvangstcomité zwijgt, terwijl moeders kwinkeleert. Waarop Porky indut – ik niet.

“Mevrouw?” Wat?! Daar is de chirurge, die laten zich toch nooit van tevoren zien?! Niple zwelt onverwacht hard aan; ik weet genoeg.

WORDT VERVOLGD

*) Zie afl.2: ‘Sneller dan het licht’

Advertenties

Over Switha Ro

Multidisciplinair theatermaakster met uitglijders naar Beeldende Kunst. 'De Vrouw breekt de buurt.'

Reacties

Nog geen reacties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

Follow getikteteksten on WordPress.com

Sites die ik volg

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Doe mee met 323 andere volgers

Advertenties
De schrijvende huisvrouw

Het is wat het is

een letterleven

na burn-out

Lege Handen

Verhalen voor jong en oud

MALOU BROUWER

REIZEN. BOEKEN. & MEER

Greet Ilegems

Master of Science, Author & Publisher of the YA SF Hybrid-series, Photographer, Trying to capture a dream, the poetry of earth, life...

Mirjam van Zelst

journalist en tekstschrijver

KadeGee

Sterke verhalen en bescheiden anekdotes over een leven in transit.

Jonas Bruyneel

Literatuur/Journalistiek/Muziek

Gekwaak uit Kwakkelland

Mijn verbazing, vervoering en ontroering

Di's Storia

verhalen gedichten illustraties

Kaj zoals-ie schrijft

Scherpte, humor en tederheid

In scherpe bewoordingen

Door Adriaan Hendriks

getikteteksten

van Switha Ro

Andere taal

(Franse) taalverhalen

traveledith

Edith op reis

wltrrr

Onregelmatige berichten uit de wondere wereld van pers en media ter bevordering van haat en angst.

De Nieuwe S

Dennis Gaens

Toekomst

geïnspireerd worden is je de toekomst herinneren.

marja wouters

in woorden

%d bloggers liken dit: