//
je leest...
Column & Feuilleton

Afl.4: Kruidje-roer-me-heel-voorzichtig

WACHTZONE is een feuilleton over mijn beleving van borstkanker. Soms heb ik de werkelijkheid aangepast in dienst van het verhaal. Consequent heeft iedereen een andere naam, ook ik. In deze aflevering: Rosi schrijft haar oervriendin.

“… Het kost me zo veel moeite, lieve Meggy, om jou te schrijven over wat er aan de hand is. Natuurlijk bracht ik eerst familie op de hoogte, of bijvoorbeeld vrienden die toevallig voor een terrasje belden. Enfin, uiteindelijk berichtte ik ook collega’s en vrienden die ik minder vaak zie. Maar jij aan de andere kant van het land bleef telkens over, paste gewoon niet in de bulkmail bondige horror van een paar weken geleden.

Jij bent mijn oer oer oervriendin. Ik herinner me dat ik in klas één van een preutse Mavo zomaar naast jou werd gezet, helemaal vooraan. Ik droeg een ongemakkelijk katoenen jurkje dat in de oksels sneed; jij zag er toen al wild uit. Onze vriendschap ontvlamde omdat we tegenpolen leken. Ik weet dat mijn moeder daar niet altijd even blij mee was: dat onbesuisde van jou en alles waarmee je me uitdaagde: “Hé, durf jij op een koe te rijden?!” Nou nee.

In ieder geval deelden we onbevangen de tijd van twee-erwten-op-een-plankje, tot die op een dag zomaar als prinsesjes op kleine, satijnige kussens van huid lagen. Om zoiets raars lachten wij ons het liefst opzichtig blauw: Tssss, tietuh. HOEH! – onverstoorbaar bleven we rondstruinen in weilanden. Slootje springend en vuil geworden kwamen we met rode wangen thuis. Het liefst zouden we trouwens onzijdig zijn gebleven en als het niet anders kon: jonguhs, HOEH! Op school profileerden wij ons daarom als stoertjes, jij voorop en ik voorzichtig volgend. Geen van de andere meiden kon daaraan tippen, zelfs G. en H. niet, hoewel ze een heel eind in de richting kwamen, vond je niet?

Over onze prilste seksuele ervaringen deed jij net zo stoer – ik verklapte niks. In mijn geval is het een wonder dat ik geen hekel aan mannen kreeg later. Immers, als viriel wezen stonden die in mijn moeders ogen absoluut onderaan de evolutieladder – wel maakte haar afgrijzen mij onderkoeld. Over onze ouders hadden we het niet graag, vooral niet toen hun beider twee-eenheid als brak hout uiteenviel. Elk op hun eigen vuige wijze braken ze uit de snowglobe van schone schijn. Vanaf de zeventiger jaren sloeg het fenomeen echtscheiding toch al als de pest toe. Nog zie ik mijn moeder wankel, maar giftig op de barricades van haar emancipatie staan, en zie mijn vader bakzeil halen. De warzone was funest; hun onvolwassenheid gaf ons pubers vrij spel. Dus togen we van het sappige weiland naar de nevelige kroeg, rookten, zopen en werden bikkelhard van buiten. Ondertussen maakten we ons stiekem zorgen, juist over hen, iets wat we elkaar overigens niet bekenden. Ooit, middenin een logeerpartij bij jou, begon jij in het donker te snikken. De rest van de nacht staarde ik naar het plafond van je kleine, rommelige kamertje; ook bij jou thuis bleek het flink mis.

Ik kon helemaal niks met dat gepotel van onhandige jongens, jij? Och, je weet wel, die boertjes op klassenfeestjes of zwembadstuntels, en later na sluitingstijd de wood be hardrockers uit die plaatselijke kroeg. Ik experimenteerde met een ongekende reserve en dat klinkt best paradoxaal. Maar echt, ik was als een kruidje-roer-me-heel-voorzichtig, met tepels die als een schaduw zo indirect reageerden. Het arme jong dat meende voor het eerst zijn klamme hand op een zachte, warme borst te leggen, bezeerde zich in feite aan een vooruitgestoken ijspegel. Zou mijn borst mij daarom zat zijn, vroeg ik me onlangs af, heb ik hem zelf laten afsterven? Een ‘frustitiet’ zeg maar, die, net als mijn moeder, zich genadeloos loskoppelt van iedereen die niet bevalt? Ach welnee, als je zoiets overkomt zoals mij nu, dan zie je af en toe spoken. Eigenlijk was ik gewoon bang en dat weten mijn borsten ook.

Of mijn borst.

Want Meg, één van de twee is er straks vandoor en dat brengt me terug naar de tijd van ‘twee erwten’. Die hebben we samen doorgemaakt zonder er één seconde bij stil te staan, we wisten nog niet beter. Aan de linkerkant zal weliswaar dat kussentje mét erwt en schaduw verdwenen zijn, maar kan ik ook weer alle ribben weer tellen. Dat lijkt me best grappig om te doen. En zodra ik tel zal me opvallen hoe warm mijn huid is. En zo zacht als satijn. … ”

WORDT VERVOLGD

Over Switha Ro

Multidisciplinair theatermaakster met uitglijders naar Beeldende Kunst. 'De Vrouw breekt de buurt.'

Reacties

2 gedachtes over “Afl.4: Kruidje-roer-me-heel-voorzichtig

  1. Dank je wel voor je mooie beschrijving Nora!!!

    Like

    Geplaatst door Anneke Ozen - van Vliet | 11 oktober 2019, 9:41 am
  2. Prachtig beschreven….ondanks het thema

    Like

    Geplaatst door deschrijvendehuisvrouw | 24 oktober 2019, 7:04 pm

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

Follow getikteteksten on WordPress.com

Sites die ik volg

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Doe mee met 328 andere volgers

5 elementen koken

Recepten voor meer energie en een helder hoofd

BERTJENS

Zij. Diversen.

De schrijvende huisvrouw

Het is wat het is

Lege Handen

Autobiografische verhalen van Lucienne Kohler

MALOU BROUWER

REIZEN. BOEKEN. & MEER

Greet Ilegems

Master of Science, Author & Publisher of the YA SF Hybrid-series, Photographer, Trying to capture a dream, the poetry of earth, life...

Mirjam van Zelst

journalist en tekstschrijver

KadeGee

Sterke verhalen en bescheiden anekdotes over een leven in transit.

Gekwaak uit Kwakkelland

Mijn verbazing, vervoering en ontroering

Di's Storia

verhalen gedichten illustraties

Kaj zoals-ie schrijft

Scherpte, humor en tederheid

In scherpe bewoordingen

Door Adriaan Hendriks

getikteteksten

van Switha Ro

Andere taal

(Franse) taalverhalen

traveledith

Edith op reis

wltrrr

Onregelmatige berichten uit de wondere wereld van pers en media ter bevordering van haat en angst.

De Nieuwe S

Dennis Gaens

Toekomst

geïnspireerd worden is je de toekomst herinneren.

%d bloggers liken dit: