//
je leest...
Column & Feuilleton, Uncategorized

Afl.5: ‘Don’t let me be misunderstood’

dsc_0504-14.jpg

WACHTZONE is een feuilleton over mijn beleving van borstkanker. Soms heb ik de werkelijkheid aangepast in dienst van het verhaal. Consequent heeft iedereen een andere naam, ook ik. In deze aflevering: Rosi probeert iets recht te zetten.

MAMMAPOLI, 16 AUGUSTUS, 13.25 UUR
Er valt niet zo veel te zien op een vrijdagmiddag. Alleen Porky en ik zitten hier nu, plus een ouder stel verderop. Dus ook in het ziekenhuis kondigt het weekend zich aan met leegloop; het lijkt wel mijn school. Leerlingen, docenten – maakt niet uit – ze weten niet hoe gauw ze het pand moeten verlaten: lang leve het weekend! Voor artsen en patiënten is het niet anders, en waarom zou het ook?!

Maar verdorie zeg, die snijwond direct onder mijn oksel belemmert me in mijn observaties van medepatiënten. De hele route vanaf de hoofdingang wist ik nauwelijks waar ik mijn arm moest laten. Nou ja, het is wel ongeveer uit te houden, toch is lekker anders. Prompt vergat ik bij binnenkomst mijn handen te desinfecteren schiet me te binnen, terwijl ik net in één van de vele groene zitjes mijn arm op de leuning drapeer. Leek me toch best nuttig: pompen, wrijven en doorlopen – dertig seconden lang – uit solidariteit met deze gemeenschap van zieken en verzorgenden. Een pragmatisch, effectief zoenoffer.

En eigenlijk verdient een dergelijk belangrijke gebeurtenis in je leven ook zoiets als een offer. Waarom, slappe Tina, krijg ik zelfs zo’n kleinigheidje als het desinfecteren van mijn handen niet voor elkaar? Meteen houd ik Tina tegen een verzengend licht, en als op oude dia’s klik-klakken allerlei momenten voorbij waarop ik wel vaker verstek liet gaan. Stoppen met dit en beginnen met dat, maar nee hè! sart een Duveltje uit een doosje. Het spijt me, prevel ik, maar het is ’t Duveltje dat wint. Rosi, giechelt het, kijk niet om en schiet gewoon even op met je onbenullige leven! Hoewel bij nader inzien deze tekst net zo goed van God, die Jobs vrouw sommeerde nooit om te kijken, had kunnen zijn. Dan echter had ‘onbenullig’ niet gepast – of toch wel? Jezus! Nu weet ik het niet meer. Anyway: thanks mate!

DSC_0504 (15)

Dan doemt een van kleur verschoten slogan op: Haal Eruit Wat Erin Zit! Tja, dat was wel mooi geweest: vist u die krengen uit mijn gemangelde tiet, mevrouw de topchirurge? Maar nee, de stoere jongen links is helemaal afgeschreven, misschien wel door mijn eigen stomme schuld. Welke idiote noemt haar tieten dan ook ‘De Jongens’?! Nou ik. Angstig kijk ik omlaag en met het trillen van mijn onderlip drijft het refrein van een song naar buiten. Misschien kan ik het daarmee wel goedmaken, de schade herstellen, klok terugdraaien of een godswonder afdwingen: ‘Oh lord, please, don’t let me be misunderstood’ begin ik stil te kwelen, waarmee ik zeggen wil dat ik intens van De Jongens als DAMES hou.

Waarom we hier zitten, onderbreekt Porky met een “… ook alweer?” erachteraan. In de regel ergert mij zijn verstrooidheid, maar sinds een maand zie ik vooral een man met een diepe liefde voor ons als stel. (Direct uit de narcose ontlokte mij dit besef een lallend uitgesproken huwelijksaanzoek dat nog steeds niet beantwoord is, tenzij met een grinnik.) “We zitten hier,” zeg ik juffig, “om de som op te maken na de onverwachte wending vlak voor de operatie drie dagen geleden. Toen is alleen dat lymfekliertje uit mijn oksel gehaald ter check op uitzaaiingen, WEET JE NOG?!” “Ja, dat snap ik ook wel,” antwoordt Porky, waarop me een geërgerd ‘waarom dan de vraag’ bijna over mijn lippen welt. Want ja: ‘no one alive can always be an angel’ *) en ik leef tenslotte nog. Het is de verpleegkundige die ons verlost met haar verschijnen. “Mevrouw?” glimlacht ze, en dat ook nog eens vijf minuutjes voor de geplande tijd, zo fijn!

Ach weet je, ook bij fatale ziektes ben je aan het eind van de week gewoon aan het weekend toe. Net als iedereen.

NIEUWE AFLEVERING ROND 17 OKTOBER

*) The Animals, 1964

Over Switha Ro

Multidisciplinair theatermaakster met uitglijders naar Beeldende Kunst. 'De Vrouw breekt de buurt.'

Reacties

Nog geen reacties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

Follow getikteteksten on WordPress.com

Sites die ik volg

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Doe mee met 328 andere volgers

5 elementen koken

Recepten voor meer energie en een helder hoofd

BERTJENS

Zij. Diversen.

De schrijvende huisvrouw

Het is wat het is

Lege Handen

Autobiografische verhalen van Lucienne Kohler

MALOU BROUWER

REIZEN. BOEKEN. & MEER

Greet Ilegems

Master of Science, Author & Publisher of the YA SF Hybrid-series, Photographer, Trying to capture a dream, the poetry of earth, life...

Mirjam van Zelst

journalist en tekstschrijver

KadeGee

Sterke verhalen en bescheiden anekdotes over een leven in transit.

Gekwaak uit Kwakkelland

Mijn verbazing, vervoering en ontroering

Di's Storia

verhalen gedichten illustraties

Kaj zoals-ie schrijft

Scherpte, humor en tederheid

In scherpe bewoordingen

Door Adriaan Hendriks

getikteteksten

van Switha Ro

Andere taal

(Franse) taalverhalen

traveledith

Edith op reis

wltrrr

Onregelmatige berichten uit de wondere wereld van pers en media ter bevordering van haat en angst.

De Nieuwe S

Dennis Gaens

Toekomst

geïnspireerd worden is je de toekomst herinneren.

%d bloggers liken dit: