//
je leest...
Column & Feuilleton

Afl.9: Open zee

WACHTZONE is een feuilleton over mijn beleving van borstkanker. Soms heb ik de werkelijkheid aangepast in dienst van het verhaal. Consequent heeft iedereen een andere naam, ook ik. In deze aflevering wordt er voor Rosi gekozen. Ze weet nog niet wat.

MAMMAPOLI, 30 AUGUSTUS, 9.10 UUR.
We zijn verdorie veel te vroeg. Tussen de groenige, in reeksen opgestelde fauteuils – de reeksen staan haaks op elkaar – is het lastig kiezen. Het lijkt vandaag wel een labyrint. Wat raar eigenlijk, waarom komt de groene zone zo over op mij; ik was hier al zo vaak! Maar ik ben ook nerveus, blijf in de vraag haperen waar ik zal gaan zitten en wat de beste positie is – en maak die vraag niet af.

Nu ik dingen in een soort koortsdroom opschrijf, valt me op hoe incompleet ik meestal formuleer. Het was een onaffe vraag, Rosi: de beste positie voor wát? Nou ja zeg! Want ‘uitgangspositie’ bedoelde ik wel degelijk te zeggen, maar daar hoort dan een richting bij of een doel. Iets te observeren om me af te leiden bijvoorbeeld, en precies dat laat ik weg. Toch heb ik wel degelijk ‘iets’ in mijn achterhoofd. Maar het wisselt in rap tempo. Dat is hard, want juist nu heb ik een koers nodig. Een koers op deze onberekenbare zee van nieuwe inzichten en aangepaste informatie. Elk moment is rijp om te schakelen, om niet te zinken. De schakels zijn niet meer te tellen, een mentale vuurproef die ik trouwens glansrijk doorsta. Op mijn wiebelige, kleine zeilboot laveer ik me happend naar adem een slag in de rondte – toch reikt mijn mast fier naar de hemel.

slip8k.jpg

Voor de klas kon ik nauwelijks zeilen. Niet dat er geen zee was, maar gesmoord in de snelkookpan van het reguliere onderwijs. Dikke, woelige soep, gelardeerd met explosieve puberhormonen. Ik startte altijd na een hilarische warming up met een beeld in mijn hoofd. Zodra ik het uitlegde liet ik de helft ervan weg – een open veld, voor mij zijn losse eindjes een kracht. Maar: Wat bedoelt ze nou?! zag ik dan hele legers verschrikte leerlingen denken. Zie je dat dan niet?! antwoordde ik met net zo’n verschrikte blik terug. Weet je, een lesuur is zo voorbij: om de grote vaart samen te overleven moest ik wel voor de juiste schakel zorgen. Het werd de meest vernietigende: die kookwekker in dienst van de pan; een langdurige nachtmerrie die mijn gedrevenheid tot lesterreur ombakte. Ondertussen gingen mijn eigen hormonen in de vertraging, en toch: als de pan siste moest ik onmiddellijk kunnen ingrijpen. Vanbuiten deed ik dat stoïcijns en adequaat, vanbinnen werd ik uit mijn eigen zeilboot geflikkerd. Ondergedompeld in de stroperige naweeën van mijn vruchtbaarste tijd. Wie van ons was eigenlijk nog in real time? De klas of ik? Ik wilde mijn kinderen zo graag de open zee wijzen, maar de tijd was altijd tegen – niet de wind.

Maar wat in mijn real time mogelijk gaat gebeuren choqueert me. Zo’n eenmalig life event: de helft van mijn boegbeeld is immers ernstig in het geding en we zijn er nog niet over uit. Mocht het zo ver komen hel ik voortaan naar rechts over, nog minder zeilvaardig. Tenzij de mri-scan die mijn borsten een paar dagen geleden in kaart bracht mededogen toont in de vorm van twee plaatjes waar op elk een schattig krullend, min of meer ongeschonden bloemkoolwijkje te zien is. Je kent ze wel: zoals die in de zeventiger jaren bij bosjes aan de rand van menig stad uit de grond gestampt werden. Nogal dead end street voor de zich toen eindeloos vervelende puber, maar ik kom op niks beters, ligt aan de hormonen. Laat ik ze maar de glans van lieflijkheid en rondheid meegeven van mijn borsten. Zo komt het vast wel goed.

Inderdaad hadden de jongens, zoals ik ze liefdevol noem, als twee gekantelde snowglobes kiekeboe gespeeld in de uitsparingen van de brancard die, met mij in buikligging, het apparaat werd ingeschoven. Zullen de melkkliertjes zich als zeekoralen ontvouwen? had ik stilletjes liggen brabbelen. Om de tijd te doden én altijd keen op een mooie zin voor welk verhaal dan ook. Maar jee, wie zou het zeggen! Precies, mevrouw de topchirurge op wie Porky en ik nu wachten. Ik hoop trouwens dat ze wegblijft.

Ter zake nu: waar wilde ik ook alweer gaan zitten en hoe? Wat de uitgangspositie en wat mijn doel? Ik kom er nog steeds niet uit: dikke irritatie. En terecht, want ik was toch goed in schakelen?! Kom op, Rosi! Nou vooruit, dit wordt de keuze:
– ga ik strategisch een potje observaties ten beste in mijn app rammen of
– duik ik als een schichtig konijn in Porky ’s armen weg?!
Wordt het dus afleiding of liever troost, wat dan ook: alles voor die fiere mast. Kies Rosi, de beste positie voor wat?! Kijken of wegduiken, met droge ogen of janken!

‘Mevrouw?’ Wat nou dan! We waren toch te vroeg?!

Slip2a

Over Switha Ro

Multidisciplinair theatermaakster met uitglijders naar Beeldende Kunst. 'De Vrouw breekt de buurt.'

Reacties

Nog geen reacties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

Follow getikteteksten on WordPress.com

Sites die ik volg

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Doe mee met 328 andere volgers

5 elementen koken

Recepten voor meer energie en een helder hoofd

BERTJENS

Zij. Diversen.

De schrijvende huisvrouw

Het is wat het is

Lege handen

Verhalen, gedichten, tekeningen en columns

MALOU BROUWER

REIZEN. BOEKEN. & MEER

Greet Ilegems

Master of Science, Author & Publisher of the YA SF Hybrid-series, Photographer, Trying to capture a dream, the poetry of earth, life...

Mirjam van Zelst

journalist en tekstschrijver

KadeGee

Sterke verhalen en bescheiden anekdotes over een leven in transit.

Gekwaak uit Kwakkelland

Mijn verbazing, vervoering en ontroering

Di's Storia

verhalen gedichten illustraties

Kaj zoals-ie schrijft

Scherpte, humor en tederheid

In scherpe bewoordingen

Door Adriaan Hendriks

getikteteksten

van Switha Ro

Andere taal

(Franse) taalverhalen

traveledith

Edith op reis

wltrrr

Onregelmatige berichten uit de wondere wereld van pers en media ter bevordering van haat en angst.

De Nieuwe S

Dennis Gaens

%d bloggers liken dit: