//
je leest...
Column & Feuilleton

Afl.11: Een T

WACHTZONE is een feuilleton over mijn beleving van borstkanker. Soms heb ik de werkelijkheid aangepast in dienst van het verhaal. Consequent heeft iedereen een andere naam, ook ik. In deze aflevering verzet Rosi zich tegen het collectieve ‘rollercoaster-denken’.

EIND SEPTEMBER, BIOSCOOP, 19.30 UUR.
Shaun, Rosi ’s meligste vriend, zit naast haar en maakt flauwe grapjes. Rosi geniet er zichtbaar van; ondertussen lurkt ze aan haar thee. Het zaallicht, half gedimd, flakkert van reclame. Nu nog de film zelf, eentje met de door Shaun en Rosi zo bewonderde Franse actrice Juliette Binoche. Ze verheugen zich op haar verfijnde gezicht, waarin minuscule plooiingen boekdelen zullen spreken over een assorti aan lief en leed; je zegt het maar en Binoche tovert het op het doek, zo mooi! zegt Rosi. Shaun knikt. Rosi, met haar eigen leed helemaal achterin het duister weggemoffeld naast haar unstoppable joking vriend, giechelt als een windvaantje achter elke grap aan. Straks zal ook de film er bij haar als zoete koek ingaan.

Na de amputatie is ze toch al opvallend opgewekt. Enkel afgelopen maandag, toen de chirurge uitsprak dat haar casus rijp was voor systeemtherapie – mogelijk chemo – was ze even de weg kwijt. Desondanks wist ze de dreun tot een deukje te beperken en dat vond ze zelf ook wel een prestatie. Zelfs een enorme, gezien iedereen lult over de rollercoaster waarin Rosi zich zou bevinden: artsen, familie, vrienden, collega’s – het lijkt wel een collectief besluit! Inmiddels kan Rosi je zeker vertellen wie het woord meester is; ongeveer één op de drie spreekt namelijk van rollercaster. CASTER! Waarop Rosi met moeite haar frikkenmentaliteit moet bedwingen, want iedereen bedoelt het toch gewoon goed? Ja, de rol van patiënte blijkt er eentje waarin je naast harde klappen ook cliché ’s moet incasseren. Enfin, alles welbeschouwd geeft Rosi toe dat zelfs dergelijk kleine ergernissen haar mede in balans houden.

Misschien ook dringt de ernst van de zaak nog niet diep genoeg tot Rosi door en gaat ze pas echt stuk als alles voorbij is, maar een doodsvonnis kreeg ze nu ook weer niet. Helemaal snappen doe je die balans in een dergelijk ziekteproces nooit helemaal – fijn is het zeker. Rosi registreert dan ook de bewondering alom, die thumbs up en gedraagt zich ondertussen als de perfecte patiënte; op tijd op afspraken, mild assertief, supervriendelijk en nooit ongeduldig. Vooral haar zelfredzaamheid wordt de hemel in geprezen; absoluut begint ze te glimmen, wanneer de artsenij er iets aardigs over zegt. Het zijn dus vooral haar vrienden – op melige Shaun na – die roet in haar eigen flinterdunne feel good movie zouden kunnen flikkeren: dat gezeur over een terugval bijvoorbeeld en wanneer die komt, of dat ze ‘m al gehad heeft, quasi zo onvermijdelijk als de neten.

“Moet ’t dan!” vroeg ze onlangs korzelig, hoewel licht verontrust aan een andere, diepe vriend met een chronische ziekte. Zelfs hij appte het T-woord in een verder warm gesprek. Wat gek, dacht ze nog, juist hij als ervaringsdeskundige?! Maar klaarblijkelijk golden er protocollen voor fatale ziektes, waarin verdriet, angst, opluchting, euforie, boosheid en de roemruchte ‘terugval’ in een schimmige emotiegrafiek paradeerden, een grafiek die Rosi ontging. “Ik héb geen T-verschijnselen!” riepen haar vingers wanhopig op het toetsenbordje, nog net op tijd een moet ik me schuldig voelen wissend, en daarmee overigens een aanstormende T in de kiem smorend. Dus borrelde een tweede vraag op, of ze zich zorgen moest maken. Nee, antwoordde de diepe vriend, dat hoefde nu ook weer niet: “Maar mogelijk zit je in de rollercoaster.” Goed gespeld, dat wel.

In de na de reclame volledig verduisterde filmzaal verglijdt het doek van onbestemd grijs naar gitzwart. Shaun blijkt stoppable, sterker nog: hij sist keihard een “Shhhht!” richting twee grenszoekende kletsdozen verderop. Rosi grinnikt even, geniet intens. Dan, vlak voor het gitzwart, bekruipt haar ineens een vernietigende radeloosheid. Haar huid begint ervan te tintelen; dampt van een emotie die Rosi, toch dramadocente, helemaal niet kent – niet van binnenuit tenminste. Hooguit weet ze haar als gereedschap, zo’n Brechtiaanse theatertechniek die ze in de regel gretig op spelers loslaat, de vervreemding. Tja, en wat moet ze dáár nu weer mee?

Weet je, als je goed kijkt zie je Rosi’s nog net verlichte lippen snel iets prevelen – mogelijk een geruststelling. Daarna flakkert het openingsshot over haar verhitte wangen, een close up van Binoche’s bleke gezicht, in bad en onder water. Het koelt Rosi’s gezicht dat ontspant en, zonder dat Shaun het merkt, heel zachtjes begint te wenen.

Niet dat Rosi het een T zou noemen. Nee, dat niet.

Over Switha Ro

Multidisciplinair theatermaakster met uitglijders naar Beeldende Kunst. 'De Vrouw breekt de buurt.'

Reacties

2 gedachtes over “Afl.11: Een T

  1. Terugval kreeg ik pas toen alles achter de rug was, operatie, chemo en bestraling.
    Maar iedereen is verschillend. Leef in het moment.
    Sterkte. Je beschrijft het mooi en herkenbaar

    Like

    Geplaatst door deschrijvendehuisvrouw | 18 november 2019, 5:37 pm
  2. Schitterend!💋

    Like

    Geplaatst door Els | 18 november 2019, 6:01 pm

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

Follow getikteteksten on WordPress.com

Sites die ik volg

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Doe mee met 328 andere volgers

5 elementen koken

Recepten voor meer energie en een helder hoofd

BERTJENS

Zij. Diversen.

De schrijvende huisvrouw

Het is wat het is

Lege handen

Verhalen, gedichten, tekeningen en columns

MALOU BROUWER

REIZEN. BOEKEN. & MEER

Greet Ilegems

Master of Science, Author & Publisher of the YA SF Hybrid-series, Photographer, Trying to capture a dream, the poetry of earth, life...

Mirjam van Zelst

journalist en tekstschrijver

KadeGee

Sterke verhalen en bescheiden anekdotes over een leven in transit.

Gekwaak uit Kwakkelland

Mijn verbazing, vervoering en ontroering

Di's Storia

verhalen gedichten illustraties

Kaj zoals-ie schrijft

Scherpte, humor en tederheid

In scherpe bewoordingen

Door Adriaan Hendriks

getikteteksten

van Switha Ro

Andere taal

(Franse) taalverhalen

traveledith

Edith op reis

wltrrr

Onregelmatige berichten uit de wondere wereld van pers en media ter bevordering van haat en angst.

De Nieuwe S

Dennis Gaens

%d bloggers liken dit: