//
je leest...
Column & Feuilleton

Afl.12: Het ruimtepak

WACHTZONE is een feuilleton over mijn beleving van borstkanker. Soms heb ik de werkelijkheid aangepast in dienst van het verhaal. Consequent heeft iedereen een andere naam, ook ik. In deze aflevering vraagt de schrijfster zich af of Rosi zelf in het ruimtepak kroop dat voor haar klaarlag, of niet.

Kijk je even over mijn schouder mee? Dat mag. Graag zelfs! Mogelijk las je al eerder wat Rosi zelf opschreef in haar app, flarden van zinnen die ze later in een uitgewerkt stukje op haar blog publiceerde. Je vond dat misschien best dapper van haar, openhartig en gedurfd in al haar kwetsbaarheid, maar vergis je niet: Rosi laafde zich eraan, knus in haar ini-mini wereldje ter grootte van een snowglobe ronddobberend. Maar laten we eerlijk zijn: zieken slurpen aandacht. En jij, gezond en wel, moet voor zieken geduld en begrip opbrengen; je zou anders nog eens voor harteloos versleten kunnen worden. Ik breng het maar even te berde; van Rosi weet ik dat het haar achillespees was.

Zelf kan ik me de tijd herinneren dat ze zich nog onder de gezonden schaarde. Was er iemand ziek, ging ze in de regel gewoon even langs – want (en nu komt het:) net zo min als jij wilde Rosi voor harteloos versleten worden. Toch vergleden haar bezoekjes steeds vaker naar kaartjes die ze per post opstuurde, tot whatsapp zelfs dat overbodig maakte. Soms kon er in een verloren moment nog net een belletje vanaf – de vlammen van schaamte in haar hals als bleek dat de zieke allang weer beter was.

Arme Rosi, over tijd beschikte ze enkel nog ‘professioneel’ voor bijvoorbeeld mentorleerlinggesprekjes die hopeloos uitliepen. Of voor een tot op de minuut uitgekristalliseerde lesvoorbereiding die in die 50-minutenlesjes verzandde tot een haastklus. Bakken tijd trok Rosi voor haar beroepsmatige beuzelarijen uit, “Teveel!” krijste ze. Want verloren tijd moest elders vanaf geschraapt om de galatica aan andere klussen te klaren. Daarom lag er op een dag een ruimtepak voor haar klaar.

Ondertussen moest ik met lede ogen aanzien dat al dit gedoe in Rosi’s geval eerst nog leidde tot bezorgpizza’s, nekklachten, slapeloosheid, een grootverbruik aan paracetamol, ruzies met Porky, een pathologische hang naar afzondering én ongeduld. Of beter drift. Ziek vond ze zichzelf trouwens niet. Nou ja, misschien ook wel, maar het had nog geen naam. Wel begon ze in dat pak tussen twee planeten te zweven – de ene heette Wereldbol, de andere (een iets kleinere, misvormde) Ziekenboeg. Op een dag had Rosi zich spartelend van de aarde losgekoppeld en bevond zich in between.

Maar was ze, zodra ze echt de klos bleek, nou zo’n zieke aandachtslurper? Ach welnee joh! Veranderingen in het bestaan van de moderne mens die ons ten dienste zouden moeten zijn, slurpten juist háár leeg. Je beseft wel, in deze dagen zijn de mogelijkheden eindeloos, alleen lichaam en geest domweg te beperkt. Ik bedoel, zonder ruimtepak zou toch werkelijk niemand ergens komen in de overkill. Iedereen weet dat, enkel buitenaardse wezens zoals bestuurders, multinationals en overheden hebben dat niet zo één-twee-drie in hun boven het aardoppervlak drijvende UFO’s paraat. “Hoe zou het ook, nooit landen die monsters,” zei Rosi eens tegen mij na een stressvolle werkweek zich de droge ogen wrijvend. Niet dat iemand een UFO in zijn of haar achtertuin wenst, maar je begrijpt me wel.

Eindelijk op Ziekenboeg aangekomen, napuffend van de reis – toch wonderwel bij machte meteen naar de sterren en planeten achter de UFO’s te kijken – leek Wereldbol kwetsbaarder dan Rosi voor mogelijk had gehouden en ook de UFO’s stelden eigenlijk niet meer zo veel voor. Het nieuwe perspectief maakte haar zelfs aan het glimlachen, omdat ze, zodra ze opzij keek, een zich uit hun ruimtepak wurmende mensenmassa ontwaarde, die ondertussen allemaal naar hetzelfde firmament staarden. De ohs en ahs waren niet van de lucht, hoewel niet iedereen even enthousiast was, omdat menig pak lastig uitging; sommigen kregen het flink benauwd, een enkele rochelde. Maar troostrijk was voor Rosi het besef dat ze niet alleen was, veel minder dan op Wereldbol. Natuurlijk moest ze een prijs voor haar verblijf betalen, die long stay bleek. En nee, Rosi wilde niet harteloos zijn, vooral niet voor haar lijf dat ze regelmatig begon te strelen. Vooral uit schuldgevoel, omdat men haar influisterde dat ze het op haar linkerborst hadden voorzien. Hoe vertel je zoiets je lijf?! Door het te sussen? Arme Rosi.

Toch zit ik zelf ook met iets. Het knaagt aan mij, maar ik aarzel Rosi daarover aan te spreken. Niet in de laatste plaats omdat ze soms onbereikbaar is op Ziekenboeg, waar de snowglobe de enig toegestane vorm van huisvesting is. Maar jee, dat pak! Ik wil weten hoe het er kwam, wie het klaarlegde en of ze het zelf aangetrokken, dan wel iemand haar erin gepropt heeft. Had Rosi een keuze? Had ze ooit een keuze? Het pak in dat geval niet hoeven aantrekken? Misschien kan jij, die over mijn schouder meekeek, het verklaren? Och, ik hoor het al: je beweert dat het is wat het is.

one left, left one

Over Switha Ro

Multidisciplinair theatermaakster met uitglijders naar Beeldende Kunst. 'De Vrouw breekt de buurt.'

Reacties

Nog geen reacties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

Follow getikteteksten on WordPress.com

Sites die ik volg

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Voeg je bij 329 andere volgers

5 elementen koken

Recepten voor meer energie en een helder hoofd

BERTJENS

Zij. Diversen.

De schrijvende huisvrouw

Het is wat het is

Lege handen

Verhalen, gedichten, tekeningen en columns

MALOU BROUWER

REIZEN. BOEKEN. & MEER

Greet Ilegems

Master of Science, Author & Publisher of the YA SF Hybrid-series, Photographer, Trying to capture a dream, the poetry of earth, life...

Mirjam van Zelst

journalist en tekstschrijver

KadeGee

Sterke verhalen en bescheiden anekdotes over een leven in transit.

Gekwaak uit Kwakkelland

Mijn verbazing, vervoering en ontroering

Di's Storia

verhalen gedichten illustraties

Kaj zoals-ie schrijft

Scherpte, humor en tederheid

In scherpe bewoordingen

Door Adriaan Hendriks

getikteteksten

van Switha Ro

Andere taal

(Franse) taalverhalen

traveledith

Edith op reis

wltrrr

Onregelmatige berichten uit de wondere wereld van pers en media ter bevordering van haat en angst.

De Nieuwe S

Dennis Gaens

%d bloggers liken dit: