//
je leest...
Column & Feuilleton

Afl.13: Homo Volatile

20180907_155038 (2)

WACHTZONE is een feuilleton over mijn beleving van borstkanker. Soms heb ik de werkelijkheid aangepast in dienst van het verhaal. Consequent heeft iedereen een andere naam, ook ik. In deze aflevering spreekt de schrijfster Rosi aan op haar vluchtigheid.

SEPTEMBER 2019
“Als ik toch zeeën van tijd heb, kan ik net zo goed met mijn duurzaamheidsplannetjes aan de slag,” riep je vanmorgen vanuit je bed naar Porky. Al langer was je met ’t plasticgehalte in je huishouden aan het stoeien, maar nu je eindelijk tijd had, lag je besluiteloos op je vlotje van springveren en lakens. Voor pampus vond ik eigenlijk, nog een beetje narcotisch ook, hoewel het aangenaam deinde. Onbegonnen werk deinde het ritmisch; het vlot brak niet alleen golven, maar klaarblijkelijk ook spel.

Je zuchtte, sloot je ogen en zag jezelf op je rug liggen, terwijl je naar de blauwe hemel staarde. Voordat onbegonnen werk als een gasbel uit je half geopende mond omhoog had geborreld, had je je nog afgevraagd waar het hemelsblauw ophield en de zee begon, hoewel ik ’t niet zeker weet; de laatste tijd hapert mijn geheugen een beetje. Wel staat vast dat je over die plannetjes naar Porky had geroepen. Met een knal was de achterdeur uit zijn gehaaste hand gegleden – amputatie of niet: hij moest gewoon aan het werk.

Jij, voorzichtig, probeerde je op je rechterzijde te keren en dommelde verder. Zag vervolgens jezelf in de droom er geschonden bij liggen. Waar was je ene borst? En hoe oogde je nu? Met dat je dit beeld eens rustig wilde bekijken, viel je innerlijk oog juist op ’t vlot ónder je dat van petflessen bleek. “O!” zei je, je schoot wakker – niet overeind, dat deed zeer – waarop je irissen zich rap vernauwden.

Ontlook onder je schedeldak de vraag hoe het allemaal zo ver heeft kunnen komen.

Met dat tijdgebrek dan. Of ging het nu om de megahoeveelheid van onnutte zut? Ach Rosi, het is de combi, ligt voor de hand, en verder is er Iets dat ons genadeloos opjaagt. Ooit noemden wij mensen dit trots De Vooruitgang, tot die zich in haar eigen zooi verslikte en alles begon uit te braken. At this very moment sleurt ze ons mee in de kolk.

20180907_155038 (3)

Overigens vind ik je gedachtegang gemakzuchtig – het zal wel de narcose zijn – maar wat ik erover kwijt wil, is dat je je weliswaar tegen al dat plastic kunt verzetten en toch zult moeten toegeven hoe het ook jou vooruitgeholpen heeft. Je lunchpakketje voor school. Dat parmantige rietje in het Sunkist tetrapakje gestoken. Hoe je ’t gretig leegdronk en wegwierp, leegdronk en wierp, dronk, wegwierp; keer klas, keer school en generatie. En de Juffen en Meesters van deze wereld maar toekijken, terwijl ze hun vingers aan Lucky Strikes of Belinda’s geel rookten. Net zo gretig als jij aan je tetrapakje slobberde.

Wat zijn we gehaast, nee: vluchtig geworden, hè?! Ik bedoel collectief, niet enkel jij en ik. We zouden er een WikipediA-pagina mee kunnen vullen. In het zoekveld vond men onze era onder homo volatile, rond het midden van de vorige eeuw voor het eerst waargenomen. Onmiskenbaar een synthese uit homo faber en ludens. Omschreven als ‘naoorlogs’, ‘secundair reagerend op reeds geleden leed’ (iets met geweld, ontberingen, schurft en scheurbuik) en ‘overcompenserend gedrag’. In het stukje over kenmerken zouden ‘Nie wieder krieg’, ‘smetvrees’, ‘Marshallhulp’, ‘hysterie’, ‘wederopbouw’, ‘amerikanisering’, ‘vooruitgang’, ‘wegwerpgeneratie’ en ‘consumentisme’ over elkaar heen kunnen buitelen – nou ja, ik dagdroom maar wat.

In ieder geval raakten onze moeders, niet bij machte met de eerste emancipatiegolf mee te surfen, volledig op drift. De onze leefde ons het wegwerpen geestdriftig voor in een vermeend gevoel van gezinsgeluk dat de ongelijkheid der seksen moest maskeren. Nu, op leeftijd, heerst bij haar voortschrijdend inzicht met bakken spijt. Ach Rosi, het is net als met fatale ziektes: je wéét het allemaal wel, “Maar ja hè!” – tot de draak ons beiden recht in de ogen keek. Had ik er wat aan kunnen doen? riepen we nog. Zeeën van tijd om daarover na te denken; enkel stelt de tijd zelf niet zo veel meer voor, net zo op drift als de mensheid. Dat maakt me onzeker. Hoe is dat voor jou?

Kom, prop je neptiet in je beha, stap op je fiets en trotseer de verkeersdrempels. Elke hobbel een pijnscheut, ik zweer het; ben jij dus even blij dat je op je blinkende e-bike met zogenaamd schone energie mooi weer kan spelen. Maar goed, ga alsjeblieft, alsjeblieft, met opgeheven hoofd naar de natuurwinkel. Had je nog geen half jaar geleden likkebaardend voor het schap met basisproducten gestaan en kocht er een boekje over het zelf maken van schoonmaakmiddelen? Welnu, eindelijk is het zover. Ik wacht op je. Ik ben er al.

En ik ben opgetogen, meer opgetogen dan nu in de binnenstad kan ik niet zijn. De zon schijnt, ik fietste met een polyester gevulde neptiet ogenschijnlijk pijnloos rond en niemand die het doorhad. Voortvarend stapte ik zonet de winkel uit met oldschool pakken citroenzuur en zeepvlokken, vloeibare zwarte zeep, soda en bicarbonaat, godsamme wat goed! In de weerspiegeling van etalageruit zag ik jou, een zelfbewuste vrouw, rijp voor verandering in haar leven, hoewel nu rijper voor een terrasje: “Cappuccino alstublieft.” In de serveerster, die vooroverboog, zag ik mijn glimlach op haar lippen terug. Achter haar dreven witte wolken in een strakblauwe hemel.

Ik zit er al een poosje en wil hier voor altijd blijven, omdat de wolken zo mooi zijn. Zelfs die ene cumulus, die het gore lef heeft stilaan in een draak te veranderen, besluit uiteindelijk onschuldig over te drijven. Op dit moment durf ik hem recht in de ogen te kijken en vraag vrijpostig: “Kan ik er wat aan doen?” Antwoordt hij: “Welnee joh!” – en lost dan gewoon op. Wat is die draak vluchtig, zeg! Of eerder ijl.

one left, left one

Over Switha Ro

Multidisciplinair theatermaakster met uitglijders naar Beeldende Kunst. 'De Vrouw breekt de buurt.'

Reacties

Nog geen reacties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

Follow getikteteksten on WordPress.com

Sites die ik volg

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Doe mee met 328 andere volgers

5 elementen koken

Recepten voor meer energie en een helder hoofd

BERTJENS

Zij. Diversen.

De schrijvende huisvrouw

Het is wat het is

Lege handen

Verhalen, gedichten, tekeningen en columns

MALOU BROUWER

REIZEN. BOEKEN. & MEER

Greet Ilegems

Master of Science, Author & Publisher of the YA SF Hybrid-series, Photographer, Trying to capture a dream, the poetry of earth, life...

Mirjam van Zelst

journalist en tekstschrijver

KadeGee

Sterke verhalen en bescheiden anekdotes over een leven in transit.

Gekwaak uit Kwakkelland

Mijn verbazing, vervoering en ontroering

Di's Storia

verhalen gedichten illustraties

Kaj zoals-ie schrijft

Scherpte, humor en tederheid

In scherpe bewoordingen

Door Adriaan Hendriks

getikteteksten

van Switha Ro

Andere taal

(Franse) taalverhalen

traveledith

Edith op reis

wltrrr

Onregelmatige berichten uit de wondere wereld van pers en media ter bevordering van haat en angst.

De Nieuwe S

Dennis Gaens

%d bloggers liken dit: