//
je leest...
Column & Feuilleton

Afl.15: Beautiful Rosi

make up

WACHTZONE is een feuilleton over mijn beleving van borstkanker. Soms heb ik de werkelijkheid aangepast in dienst van het verhaal. Consequent heeft iedereen een andere naam, ook ik. In deze aflevering volgt Rosi een beauty workshop voor patiënten.

Gaat u maar zitten hoor. Thee? Koffie? Ja, zelf weten waar. Misschien toch aansluiten? Bij die vier daar. Zoveel lege plekken. Er komen er nog, maar niet zeker. Je bent kwetsbaarder hè. Je hóópt … Voor anderen die ook … Maar ja!

Rosi aanschouwde de chique van het landgoed op het ziekenhuisterrein dit keer vanbinnen – ergens een assessment, verderop de keuken – en vergiste zich bijna in de juiste zaal. Nog nooit aan een beauty workshop meegedaan, was die haar van harte aanbevolen door de hele medische én paramedische stand. Ze moest echt eens gaan kijken, “Mevrouw, U knapt ervan op!” maar niet haar ding. Dus trof ik haar met een opgetrokken wenkbrauw – nou ja, dat ding lóópt gewoon zo. Rosi baalde ervan, “Zo streng!” – en fronste. Misschien dat die schoonheidsspecialisten iets aan haar wenkbrauwen konden doen. Een lijntje hier, een blushje daar, hoewel dat laatste dus liever niet: het was het lijntje dat haar over de streep had getrokken. Voor het moment waarop ze geen wenkbrauwen meer had. Dat ging te ver.

Meer niet.

Evenmin over de streep trok haar het geteem over een pruik, of ze die écht niet wilde. “Zo’n mutsje, weet u. Mensen … ” oordelen vulde Rosi in en wie doet zichzelf nu zoiets aan. Soms, vlak voor het slapen gaan, prevelde Rosi chemokop, chemokop om het eens uit te proberen. Daarna dook ze heel diep onder haar deken weg. Toch overheerste de vrees voor de pruik. Vanwege het zweet, de jeuk, mogelijke blaren of schilveringen en muffe geurtjes. Hoewel vooral voor verzakkingen, bij de kassa bijvoorbeeld of in de lift naar haar moeders appartement op de derde verdieping van een bejaardenflat. Van de pot gerukt: in haar moeders lift was ze altijd alleen en maakt het bejaarden, kippig en doof over hun rollator gebogen, geen drol uit met wie ze te maken hadden, zolang geen op hun veel te grote knip beluste ‘schavuit’. Overigens heeft het bejaardenkapsel nimmer de looks van een vim-achtig pannensponsje overstegen, noch die van de carnavalspruik na een advocaatje of drie en een flinke hospartij.

Nog minder zou haar de goody bag – een toilettas gesponsorde kosmetische producten – die ze op het haar door de medische en paramedische stand zo gegunde tafeltje aantrof, over de streep hebben getrokken. Mogelijk was ze, als ze het had geweten, niet gegaan. Want Rosi meed plastic, microbolletjes in gelshampoos, producten op dieren getest en toegevoegde geuren. In haar huis diende inmiddels elk verzorgingsproduct vervangen door iets duurzaams. Zo had het zelfgemaakte wasmiddel van in warm water opgeloste zeepvlokken zijn intrede gedaan. Maar ook de shampoo bar, tot ongenoegen van Porky die het liefst gelshampoo uit een pcb-achtig knijpflesje gul op zijn korte haren goot. Eigenlijk ben ik ervan overtuigd dat ze niet zou zijn gegaan: op haar verjaardagsuitnodiging prijkte IN HOOFDLETTERS dat ze geen in plastic verpakte cadeaus wilde, bijna met een indien toch dat ze die dan zou weigeren. Voor een dergelijke onvriendelijkheid heb ik aan de rem getrokken. Porky, die zich kapot geneerde, kon opgelucht ademhalen.

We stellen ons zó voor. Nog even wachten. Zo de gastvrouwen.

Rosi, groggy van haar eerste chemo, glimlachte stug naar de andere poot van de U waarin de tafels waren opgesteld. Daar waren vier als mussen kwetterende dames aangeschoven, waarmee Rosi’s stille verzuchting ‘Waarom kies ik voor de overkant?!’ ruimschoots beantwoord was. Dat ze haar jas nog moest ophangen, gaf haar de gelegenheid haar taktiek eventueel bij te stellen, mocht ze uit de buitenbeentjespositie willen. Haar wenkbrauw, die tegen de (nu nog zichtbare) haargrens kleefde, verraadde enige nervositeit. Was Rosi dan sociaal onhandig? Nee! Wel ontpopte ze zich als iemand die niets met beuzelarijen heeft en maar al te goed beseft dat dit hét sociale bindmiddel bij uitstek is. Voor haar was het plaksel.

Oh, heb jij een pruik?! Echt NIET te zien, NIET te zien. Staat je ZO GOED! En weet je, het maakt ook niet uit. Nee.

Een dergelijke geouwehoer kon de geplaagde Rosi al helemaal niet aan. Chemo zinderde als een sluipwesp door haar lijf, separeerde haar smaak en reuk in onversneden zuur, zout, bitter en zoet, maar ook in vet en de gewaarwording van texturen, een marteling die ze hardnekkig probeerde te sublimeren in een ongekende analysedrift. Snoof daarom het gebabbel op en brieste tegengestelde boodschappen door haar geplaagde neusgaten naar buiten. De ene luidde ‘doe je best’ en de andere ‘doe NIET je best’. Voor die chemokop. Om die wel of niet uit te gummen. Chemokop, chemokop slierte door Rosi’s hoofd en keek naar de dames; daar zaten er wel vier op een rij te tsjilpen. De één met muts, de ander dus gepruikt en twee nog te definiëren (misschien nog niet aan het uitvallen?) In haar drift restte Rosi weinig anders dan aan te sluiten.

Haarlak! Echt waar! kwinkeleerde een brutale mus en stootte haar hinderlijk aan, telkens wanneer ze haar snavel opentrok, ook nu. Dat houdt uitval nog een extra weekje tegen. Rosi wist niet wat ze hoorde; van de weeromstuit klampte ze zich aan de goody bag vast. Geen probleem, maakt u die maar vast open. Waarop de vrouwen als eksters toesloegen en een keur aan in glimkarton verpakt glansplastic, dat met microbolletjes verziekte smeersels verborg, uitstalden. Voor Rosi’s nu al traanloze ogen doemde onmiddellijk een rioolbuis op waar ratten lagen te kreperen in een stroom demaquillant. Treurig besefte ze dat via het toilet ook zij de komende tijd wel het één en ander aan chemicaliën zou lozen.

Over de wenkbrauw leerde ze dat je sjablonen bij de Etos kon kopen, van plastic. Eén gastvrouw had er eentje bij zich, maar Rosi’s wenkbrauw paste daar totaal niet in.

one left, left one

Over Switha Ro

Multidisciplinair theatermaakster met uitglijders naar Beeldende Kunst. 'De Vrouw breekt de buurt.'

Reacties

Nog geen reacties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

Follow getikteteksten on WordPress.com

Sites die ik volg

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Voeg je bij 329 andere volgers

5 elementen koken

Recepten voor meer energie en een helder hoofd

BERTJENS

Zij. Diversen.

De schrijvende huisvrouw

Het is wat het is

Lege handen

Verhalen, gedichten, tekeningen en columns

MALOU BROUWER

REIZEN. BOEKEN. & MEER

Greet Ilegems

Master of Science, Author & Publisher of the YA SF Hybrid-series, Photographer, Trying to capture a dream, the poetry of earth, life...

Mirjam van Zelst

journalist en tekstschrijver

KadeGee

Sterke verhalen en bescheiden anekdotes over een leven in transit.

Gekwaak uit Kwakkelland

Mijn verbazing, vervoering en ontroering

Di's Storia

verhalen gedichten illustraties

Kaj zoals-ie schrijft

Scherpte, humor en tederheid

In scherpe bewoordingen

Door Adriaan Hendriks

getikteteksten

van Switha Ro

Andere taal

(Franse) taalverhalen

traveledith

Edith op reis

wltrrr

Onregelmatige berichten uit de wondere wereld van pers en media ter bevordering van haat en angst.

De Nieuwe S

Dennis Gaens

%d bloggers liken dit: