//
je leest...
Column & Feuilleton

Afl.17: Tussen de struikjes door

pluim

WACHTZONE is een feuilleton over mijn beleving van borstkanker. Soms heb ik de werkelijkheid aangepast in dienst van het verhaal. Consequent heeft iedereen een andere naam, ook ik. In deze aflevering neemt Rosi afscheid van haar hond Minna.

EIND DECEMBER 2019

Wat is dít nou?!
Minna, om haar verdwaasde kop een zelfklevend stretchverband, wankelt op haar poten – ik op mijn benen. Buiten, voor de deur van ons vakantiehuisje, staar ik haar verbluft aan. Geen idee of ik de boodschappen uit mijn handen moet laten vallen in deze door het universum aan ons toebedeelde tijdslus. Ik bedoel, staat ze daar voor mijn snufferd, wil ik meteen:
– haar hondenziel knuffelen,
– de bak voorzetten,
– haar uitlaten en misschien zelfs
– licht vermanend toespreken (ons spel, en zij dan in haar rol van geslagen hond).
Of toch niet, en vragen ‘Waarom ging je?’ en vooral ‘Waarom nu?!’ Belachelijk, omdat Minna dat niet weet; ik zie het aan haar amandelvormige ogen. Die kijken, alsof ze niet is wezen hemelen, enkel naar vrouwtjes aller-, allerlaatste brokje uit, de ultieme beloning, och erm! Onmiddellijk kloppen mijn handen op de jaszakken en grabbelen nerveus. En toch, trek ik er iets uit, stokt mijn beweging: een kind bedenkt nog dat Minna daarna voorgoed verdwijnt. Domme gedachte, omdat haar lijfje ervan begint te shaken. Onhandig houd ik alsnog het brokje voor, maar haar warme snuit boort zich niet in mijn hand.

Als de Deltawerken proberen krankzinnige gedachten een vloed aan tranen te keren. Opmerkingen als ‘handig dat zo’n stretchverband de boel bij elkaar houdt’ of ‘hoewel we over honderd jaar ten aanzien van dergelijke vindingen onze schouders zullen ophalen’ zijgen neer, natuurlijk veel te laat. Grijp toch gewoon naar dat trillende hondenlijfje, Rosi, het beest moet echt gesust. “Komt goed, komt goed, Minneke!” Ik brabbel maar wat. En opnieuw zindert als een razende die fatale kortsluiting onder haar abrikooskleurige bolletje. Ja, Minna moet gesust, ook omdat het okay is om te sterven wanneer je de dood als onderdeel van het leven ziet. Die aanname lukt mij met het klimmen der jaren meer en meer. En mijn wangen zijn wel nat, maar daarom kan ik haar best troosten.

“Niks mee mis, met de dood niet,” riep ik iedereen toe die zich lam schrok van mijn borstkanker. Nee niks, tenzij pijnlijk, onverwacht, langdurig, wreed of te vroeg. Laat nou één van deze vijf meestal aan de orde zijn, verdorie. Toch schijt aan hebben en doorgaan tot je erbij neervalt. Het was Minna die mij door de hele medische rimram heen zou helpen, zo commandeerde ik toen de ellende begon. Ik moest immers veel wandelen, een nieuwe routine ontwikkelen en veel van me afkletsen. Haar filosofen blik gaf mij groot gelijk. Niets is er nu van die blik over, enkel een flikkering, en we begonnen deze ontmoeting eerst zo goed. Hoe kan ik haar dus geruststellen: met een wandelingetje? Maar hoe krijg je een hond die op geen enkele reflex meer reageert in beweging? Niet.

Niet.

Een dag later wil ik in mijn eentje wandelen. Lekker langs dijk, over heide naar duinen en zee. Immers, zolang je naar je lijf luistert en je jezelf op tijd voedt, kan je in week twee van zo’n chemokuur wel weer wat aan. Voedt gebruik ik in de zin hiervoor, voedsel zeg ik tegenwoordig. Iets anders dan dat is het voor mij niet meer: ik ben aan het overleven. Porky staat erop dat ik mobiel bereikbaar blijf. “Komt goed!” en laat me nu maar gaan. Ik snap hem wel: gister wandelden we gemoedelijk, maar moest ik, eenmaal met het strandpaviljoen in zicht, huilen. Geen idee waarom. Toch luchtte het op, wat het ook mag voorstellen: de herinnering aan ons niets aan de hand bezoek hier vorig jaar of zin in iets lekkers waarvan op voorhand duidelijk dat het een fiasco zou zijn. In ieder geval weet Porky dat straks de tranen opnieuw over mijn wangen zullen stromen. Ook dat hoort bij overleven, emotioneel dan. Maak je niet druk om mij.

“Kijk daar ben je al, Minneke!” Vertrouwd rechts van mij, terwijl ze als een malle aan schapendrollen snuffelt – en waarom eigenlijk niet aan de ganzenstront in de weilanden langs de dijk? Ik zou het kunnen vragen, juist in de tijdslus die ons nu niet meer verrast. Och laat toch, Rosi: laaf je aan Minna’s dribbel en pluimstaart. Op tweederde van de wandeling zal je haar immers voorgoed wegsturen. Een betere plek dan dit eiland met haar cranberry velden, grillige duinen en konijnenholen kan er niet zijn. Vorig jaar al zagen we die pluim telkens zegevieren. Over takkenbosjes bokje springend ploeterde ze zich vrolijk een weg, en wij maar grinniken; na elke sprong zwiepte haar staart zo fier. Na elke sprong zo fier, zwiep-zwap probeer ik ritmisch dreinend, maar de zin loopt niet zo lekker. Wel mijn neus: binnen de kortste keren ben ik door mijn zakdoekjes heen. Als een vent de zooi van me af blazend, één keer links en dan weer rechts, loos ik verwaterd snot; wat kan mij het schelen. Minna kijkt achteloos op, dribbelt verder en dat is fijn: precies zo zal ik haar eenrichtingsreis emotioneel overleven.

In het grauwe winterlicht kleurt het cranberry veld aubergine. Gelijkmatig verspreid piepen er takjes met een lichtere tint in op. Een enkel besje nog ligt diep onder de lage bosschages te glanzen; ik zie ze zodra ik me buk en van het pad afwijk. Met iedere stap tussen de struikjes door schaam ik me dood voor mijn lompe wandelschoenen. Tussen de struikjes door blijkt een illusie voor mijn menselijke voet. Nee, dan Minna: frêle danst ze van hot naar haar op haar slanke, pezige hondenpoten, zwiep-zwap, die vermaakt zich goed en mij maakt ze aan het lachen. Ik lach me suf, ik bulder zelfs en sla een keertje dubbel. Dan boort Minna’s snoet zich in mijn hand – ik zag het niet aankomen – nu is ze heel dichtbij en streel ik haar kop en kijk in haar amandelogen en streel haar kop.

Of ik het strechtverband eraf wil peuteren, vraagt Minna, ja. Of ik nog dat ene brokje heb, ja hier. En of ik haar voor altijd laat gaan? Ja. Of ik óók ging. Nee. Nou, niet die kant op. O. Wij waren wel twee handen op één buik, hè! Ja Minna, kijk nog één keer met je filosofen blik naar mij, wil je? Ja. En ga nu maar. Echt?! Ja! Okay dan.

Tussen de struikjes door zwiep-zwapt Minna’s pluimstaart en flakkert als kaarslicht in het aubergine. Na elke sprong dooft het steeds meer uit.

pluim

Over Switha Ro

Multidisciplinair theatermaakster met uitglijders naar Beeldende Kunst. 'De Vrouw breekt de buurt.'

Reacties

5 gedachtes over “Afl.17: Tussen de struikjes door

  1. Wat een prachtige ode aan je hond. Intens verdrietig. Sterkte!

    Like

    Geplaatst door Renee Schoffelen | 8 januari 2020, 11:12 am
  2. Heel mooi geschreven. Porky

    Liked by 1 persoon

    Geplaatst door Peter Bremer | 8 januari 2020, 2:18 pm
  3. Sterkte met je verlies

    Like

    Geplaatst door deschrijvendehuisvrouw | 8 januari 2020, 9:41 pm
  4. Kreeg tranen in mijn ogen. Prachtig geschreven. Liefs, jeannine

    Liked by 1 persoon

    Geplaatst door Jeannine bremer | 9 januari 2020, 3:56 pm

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

Follow getikteteksten on WordPress.com

Sites die ik volg

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Voeg je bij 329 andere volgers

5 elementen koken

Recepten voor meer energie en een helder hoofd

BERTJENS

Zij. Diversen.

De schrijvende huisvrouw

Het is wat het is

Lege handen

Verhalen, gedichten, tekeningen en columns

MALOU BROUWER

REIZEN. BOEKEN. & MEER

Greet Ilegems

Master of Science, Author & Publisher of the YA SF Hybrid-series, Photographer, Trying to capture a dream, the poetry of earth, life...

Mirjam van Zelst

journalist en tekstschrijver

KadeGee

Sterke verhalen en bescheiden anekdotes over een leven in transit.

Gekwaak uit Kwakkelland

Mijn verbazing, vervoering en ontroering

Di's Storia

verhalen gedichten illustraties

Kaj zoals-ie schrijft

Scherpte, humor en tederheid

In scherpe bewoordingen

Door Adriaan Hendriks

getikteteksten

van Switha Ro

Andere taal

(Franse) taalverhalen

traveledith

Edith op reis

wltrrr

Onregelmatige berichten uit de wondere wereld van pers en media ter bevordering van haat en angst.

De Nieuwe S

Dennis Gaens

%d bloggers liken dit: