//
je leest...
Column & Feuilleton

Afl.18: De Derde Gedaante

Fauteuil1

WACHTZONE is een feuilleton over mijn beleving van borstkanker. Ik heb de werkelijkheid aangepast in dienst van het verhaal. Consequent heeft iedereen een andere naam, ook ik. In deze aflevering denkt Rosi te sterven en krijgt ze nul op haar request. Of toch niet?

Iemand staat daar maar te wachten, terwijl ik klaarblijkelijk lig. Ik schat dat zo in, omdat ik door mijn oogharen schuin boven diens contouren ’t wit van het plafond zie rijzen. Daartussen omlijst een kleurloze plafonnière als een nimbus zijn hoofd. Schaduwen, trage – niet vanwege wapperende gordijnen – verklappen daglicht. Wat nou dan, peins ik, een gedaante met een nimbus en gesloten gordijnen overdag zonder zonneschijn? Het zal toch niet mijn sterfbed wezen?!

Er is echt geen zon vandaag. Ik lig hier dus dood te gaan; het is zo ver. ‘Dat je niet schijnt,’ smeult mijn ziel die zich langzaam van mijn lijf losreept en een beetje knispert, ‘je had me met wat warmte kunnen troosten. Ik heb het koud.’ Maar de zon doet er het zwijgen toe. Als antwoord grijpt een andere gedaante, eentje die zomaar op de bedrand plaatsneemt, mijn op de sprei gedrapeerde handen vast – wie is dát nu weer?! – nou ja, het helpt tegen de kou en dat is fijn. Aan die handen dus een tweede lijf. Het zit, de ander staat en ik lig erbij als bijna-geest, wat een drie-eenheid! Toch adem ik rustig. Ach weet je, als je zo ver heen bent, doet het er niet meer toe. Of wel?

Want wie is wie hier? Is degene die daar staat Porky en die op de bedrand Sylvian, onze zoon? Of staat juist Sylvian onder de nimbus en is Porky er allang niet meer, mij voorgegaan zoals je mag verwachten van een partner die veel ouder is? Wat zou me dat geruststellen.

Spreekt één van de twee: “Waarom ademt ze zo snel?” Wie dan, ik heb echt geen idee. Kon ik maar scherper zien, mijn ogen gaan nauwelijks meer open. Als vloeitjes ritselen mijn oogleden en plakken aan elkaar vast. Met dit besef komt de geruststelling: droog als vloeitjes, dan zal ik al flink op leeftijd zijn? In dat geval doet de vraag of Porky onder de nimbus prijkt – en ik dus als jongere partner de pijp uitga – er niet meer toe. Laat ik maar glimlachen; op leeftijd sterven met een glimlach schijnt zaligmakend. En het klopt: zelfs mijn tanende zintuigen merken hoe de gedaanten ontspannen – gaan even naar de plee, slurpen aan een koud geworden bakje koffie – waar zou ik me nog druk om maken. Ook niet om wie mijn handen koestert, mocht Sylvian – maar dan als vijftiger – de nimbusdrager blijken en de plek op de bedrand door een onbekende bezet, een derde gedaante. Mijn vloeitjesdroge oogleden tonen hoge ouderdom aan, dat telt. Genoegzaam doe ik een flinterdun dutje.

Vraagt één van de twee: “Wat waren nou de uitslagen?” Meteen klap ik mijn luiken open, het graatmagere bovenlijf scharniert overeind en mijn longen raspen. Allang hadden de schaduwen aan het plafond plaatsgemaakt voor schemerlicht en had het tweetal landerig in hun poses gehangen; de nimbus zweefde vrij rond. Nu verstijven de gedaanten van schrik, zo erg dat ze oplossen, en ben ik alleen. Nou ja, niet alleen, maar aan mezelf overgelaten. Blootgesteld – zelfs op mijn sterfbed – aan die ontluisterende vraag naar gunstige uitslagen, uitkomsten van scans die de binnenkant van mijn lijf in zwart, grijs en wit laten schemeren, geef prijs, geef prijs! “Weet je al wat meer?” Nee, lieve bezorgde, nee! Een wisse dood stierven de kwaaie pieren in mijn borst zeker. Daarna met straf sop en een verbeten schrobber die grote schoonmaak; tot in de kleinste kieren hingen de vezels erbij. Maar weet je, die kiertjes kennen zelfs voor scans onzichtbare smiechten die naar eigen inzicht opnieuw de beest kunnen gaan uithangen. Fuck de uitslagen! Op je tenen lopen zal je bedoelen, voor de rest van je leven! In een rusteloos dutje zak ik woedend weg.

“Meisje toch!”

Mijn ogen klapwieken, hechten zich aan het plafond, waar in de kleurloze nimbus een goddelijke vinger ‘De Derde Gedaante’ schrijft en ik herken die: “Pap?” Mijn bovenlijf scharniert opnieuw; evenwel duwen zijn stevige, worstige vingers mij voorzichtig in de kussens terug. Wat een kracht voor iemand die al jaren dood is! Van opwinding rijst en daalt mijn borstkas, vliesdun is mijn ademtocht. Hoe hij koesterend ‘meisje’ zegt, los van mijn leeftijd, mijn leven, de dingen die ik deed en of ze vervullend waren. “Pap,” hijg ik daarom, “vertel me of ik werd wie ik ben?” Ik moet dat van hem horen. Daarna doet de vraag naar uitslagen – en daarmee de duur van mijn leven – er niet meer toe. Maar hij herhaalt enkel “Meisje toch!” Wat flauw: “Toe pap! Jij hebt me verdorie verwekt, jij kan het weten!” Waarop hij me de rug toekeert en vertrekt. “Dat flik je me niet nog een keer!” Veel te hees; hij hoort me niet. Aan het overhemd dat uit zijn pantalon pulkt, klamp ik me verbeten vast. Ik ga mee.

§

Er was echt geen zon gister en hier ben ik dan. Op een brits ligt mijn vader in zijn ondergoed. Groezelig sliert het overhemd over de hemelse vloer. Van Porky en Sylvian ontbreekt elke spoor; wel galmt geween uit een echoput verderop – van wie toch? Mijn vaders getergde gezicht laat mij niet los. Het staart naar een foeilelijke plafonnière schuin boven mij. Bij aankomst riep ik nog: “Haha, alwéér zo’n nimbus!” Maar hoewel hij probeerde te glimlachen, simpte pap vooral. Niets is er van zijn mildheid over; zijn verzuurde smoel leidt mijn blik naar een dikke rimpel tussen zijn ogen. Na een eindeloze tijd begint hij vanonder zijn snor te pruttelen. Over ma, hun mislukte huwelijk en ons kinderen; hoe we tenslotte allemaal ontspoorden. Dat is de limit en ik schuimbek: “Ma deed hysterisch en jij pinde ons op belachelijke normen vast!”

“Ik was zo’n bezorgde,” knort hij.
“Een wrokkige, pap!”
“Nee, bezorgd, meisje.”
“WROKKIG!”
“Vooruit dan maar … en jij?

Achter mij valt de nimbus van het plafond in kletterende scherven te pletter. Met opengesperde ogen kijken Porky en Sylvian door het gat op ons neer: “Waar zát je nou, ma?!” Dan, alsof niet op sterven na dood, knipoogt mijn vader, knipt in zijn vingers en scheurt de vloer open. Met brits en al zakt hij zwaaiend in de diepte weg. Het geween uit de echoput is niet meer te harden. Ga ik kijken, blijkt het Minna, onze gestorven hond. “Och erm,” kerm ik – mijn hart breekt – “en hoe lang ben jij nu eigenlijk al dood?” Of kan ik beter vragen of ze tevreden was? Ik heb werkelijk geen idee.

one left, left one

Over Switha Ro

Multidisciplinair theatermaakster met uitglijders naar Beeldende Kunst. 'De Vrouw breekt de buurt.'

Reacties

Nog geen reacties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

Follow getikteteksten on WordPress.com

Sites die ik volg

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Doe mee met 327 andere volgers

5 elementen koken

Recepten voor meer energie en een helder hoofd

BERTJENS

Zij. Diversen.

De schrijvende huisvrouw

Het is wat het is

Lege handen

Verhalen, gedichten, tekeningen en columns

MALOU BROUWER

REIZEN. BOEKEN. & MEER

Greet Ilegems

Master of Science, Author & Publisher of the YA SF Hybrid-series, Photographer, Trying to capture a dream, the poetry of earth, life...

Mirjam van Zelst

journalist en tekstschrijver

KadeGee

Sterke verhalen en bescheiden anekdotes over een leven in transit.

Gekwaak uit Kwakkelland

Mijn verbazing, vervoering en ontroering

Di's Storia

verhalen gedichten illustraties

Kaj zoals-ie schrijft

Scherpte, humor en tederheid

In scherpe bewoordingen

Door Adriaan Hendriks

getikteteksten

van Switha Ro

Andere taal

(Franse) taalverhalen

traveledith

Edith op reis

wltrrr

Onregelmatige berichten uit de wondere wereld van pers en media ter bevordering van haat en angst.

De Nieuwe S

Dennis Gaens

%d bloggers liken dit: