//
je leest...
Column & Feuilleton

Afl. 20: Zorg voor mij, Rosi!

WACHTZONE is een feuilleton over mijn beleving van borstkanker. Ik doe inmiddels de realiteit met genoegen geweld aan in dienst van het verhaal, maar de bron stamt altijd uit de werkelijkheid. Consequent heeft iedereen een andere naam, ook ik. In deze aflevering wordt schrijfsters alter ego Rosi na het uitbarsten van een nieuw virus via een brief de wacht aangezegd.

Lieve Rosi,

Sta mij, als degene die jou schiep, sta mij alsjeblieft toe voor een poosje me volledig van je te distantiëren. Ik zie je weliswaar worstelen om de eindstreep te halen, iets wat me zeker raakt, maar typerend voor jou begin je je stress uit te kuren en eerlijk gezegd schaam ik me er een beetje voor. Dat met die onervaren colporteur bijvoorbeeld, een poosje geleden, was duidelijk een voorbode; het liep de spuigaten uit – ik wilde het alleen niet zien. Maar inmiddels forceer je Porky tot voor hem onbegrijpelijke hygiënische maatregelen. Zelf sluip je als een schichtige hinde door de supermarkt om met een sprongetje telkens iets uit een schap te grissen. Meestal met een stukje van je sjaal voor neus en mond gepropt, en een zone van twee meter mensvrije ruimte om je heen; het ziet er niet uit! Dit alles om één of ander virus de mensheid plaagt en jou in het bijzonder klaarblijkelijk. Nou ja zeg!

Ik hoorde lezers bij ‘eindstreep’ al bijna vrolijk ‘Hoera!’ roepen. Mogelijk riep ik op dat jij bijna klaar bent met kuren en er reden voor vreugde zou zijn. Maar na wat ik hiervoor schets, begrijpen die vast wel dat het voor jou inmiddels geen ‘party event’ is, die eindstreep, wel iets waar je snakkend naar uitkijkt. Ik weet het: vrees speelt je parten sinds de berichten over mogelijke lock downs van ziekenhuizen of zelfs hele regio’s. Okay, allemaal heel begrijpelijk – toch glijd je af naar een
ongezond soort egocentrisme.

Ja jee, ik had ’t kunnen zien aankomen. Niet voor niets droomde je al eens over je sterfbed, bedenk ik me nu (misschien was het zelfs een hallucinatie). Nooit echter kon het de bedoeling zijn jou zo onder mijn huid te laten kruipen. Tenslotte heb ik jou als alter ego niet voor niets geschapen: je moet vooral buiten blijven spelen, dus buiten mij. Natuurlijk ben ik bezorgd of jij het allemaal wel gaat halen – fysiek dan hè! – staat buiten kijf!

Het ligt ook allemaal aan die klotekuur, die sluipmoordenaar pur sang. Nou ja, ergens houdt je geduld ook gewoon op; het duurt allemaal vreselijk lang. Op een gegeven moment is de nieuwigheid van ziek zijn – jouw ziek zijn – er wel af, de remedie uitgekauwde kost en het lijf aan iets nieuws toe. Als biologisch systeem vernieuw je je tenslotte, past je naar vermogen aan veranderde omstandigheden aan, muteert desnoods om te kunnen overleven – en organismen die dat niet opbrengen, omdat ze niet sterk genoeg zijn, tja, die gaan dus dood. Ook ik ben niet meer dan een klomp cellen met een hoog ontwikkeld bewustzijn erin; dat realiseer ik me maar al te goed. Maar jij bent hier het verzwakte organisme, niet ik! 

Nu flik je het als biologisch fenomeen in mij te willen kruipen; dat kan toch niet?! Nou ja, ik begrijp je wel – niettemin ligt hier de grens. Want om wie gaat het hier nu eigenlijk: om jou of mij?! Ik immers blies je rol als patiënte leven in! Je speelt hem overigens ijzersterk, als op het fictieve lijf geschreven. Groot compliment! (Ook dat narrige gedrag van je: daaronder schuilt patiëntenleed en doodsangst, vooral nu.) Maar dat gespartel als was je een levend wezen en geen personage, jeetje mina! 

Vooruit, het is nogal niet wat: overal stelt iedereen zichzelf gerust met de gedachte dat ’t met zo’n virus niet zo’n vaart loopt, indien je jong bent en geen levensbedreigende ziekte onder de leden hebt – survival of the fittest. Best waar, hoewel die gezondo’s nauwelijks beseffen hoeveel ouderen en chronisch zieken er zijn – laat staan hoe uit het niets het tij kan keren en je van de ene op de andere dag tot het leger krakkemikkigen toetreedt. ‘Overkomt dit mij?! Néé!’ kraamde jij nog geen driekwart jaar geleden uit; je kunt je dat vast nog wel herinneren. Maar uiteindelijk zal de met droge ogen uitgesproken geruststelling over ‘fittest’ voor iedereen een volgesnotterd doekje voor het bloeden blijken. Immers, zodra het virus op de ‘weakest’ inhakt, valt er altijd wel iemand te betreuren. Iemands oma, geliefde, klasgenoot, vervelende broertje, beste vriendin; ach weet je, we zitten allemaal in hetzelfde schuitje.

En toch Rosi, lieverd, kom alsjeblieft niet dichterbij. Ik zie dat jij, die niet bestaat, nauwelijks snapt wat het is om je eigen verantwoordelijkheid te nemen. Maar jammer voor jou – hoewel vooral voor mij – leven we niet meer in een verzorgingsstaat, moeten we eieren voor ons geld kiezen. Zorg dus voor mij: ga even een maandje in quarantaine, wil je?! En ga alsjeblieft met Porky, samen. Doe dan wél een beetje aardiger tegen hem.

Dik blaaskusje voor jullie allebei. 

Nora

 

Over Switha Ro

Multidisciplinair theatermaakster met uitglijders naar Beeldende Kunst. 'De Vrouw breekt de buurt.'

Reacties

2 gedachtes over “Afl. 20: Zorg voor mij, Rosi!

  1. Dag Rosi💋!

    Liked by 1 persoon

    Geplaatst door Els | 9 maart 2020, 11:14 am

Trackbacks/Pingbacks

  1. Pingback: Afl.21: Grote kleine Schepster | getikteteksten - 21 maart 2020

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

Follow getikteteksten on WordPress.com

Sites die ik volg

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Voeg je bij 329 andere volgers

5 elementen koken

Recepten voor meer energie en een helder hoofd

BERTJENS

Zij. Diversen.

De schrijvende huisvrouw

Het is wat het is

Lege handen

Verhalen, gedichten, tekeningen en columns

MALOU BROUWER

REIZEN. BOEKEN. & MEER

Greet Ilegems

Master of Science, Author & Publisher of the YA SF Hybrid-series, Photographer, Trying to capture a dream, the poetry of earth, life...

Mirjam van Zelst

journalist en tekstschrijver

KadeGee

Sterke verhalen en bescheiden anekdotes over een leven in transit.

Gekwaak uit Kwakkelland

Mijn verbazing, vervoering en ontroering

Di's Storia

verhalen gedichten illustraties

Kaj zoals-ie schrijft

Scherpte, humor en tederheid

In scherpe bewoordingen

Door Adriaan Hendriks

getikteteksten

van Switha Ro

Andere taal

(Franse) taalverhalen

traveledith

Edith op reis

wltrrr

Onregelmatige berichten uit de wondere wereld van pers en media ter bevordering van haat en angst.

De Nieuwe S

Dennis Gaens

%d bloggers liken dit: