//
je leest...
Column & Feuilleton

Afl.22: Op zolder

WACHTZONE is een feuilleton over mijn beleving van borstkanker. Ik doe inmiddels de realiteit geweld aan – allemaal in dienst van het verhaal – maar de bron stamt altijd uit de werkelijkheid. Consequent heeft iedereen een andere naam. Dit keer is de schrijfster aan zet in de polemiek tussen haar en alter ego Rosi. Ze heeft Rosi eerder verzocht afstand van haar te nemen. Rosi heeft dat niet op zich laten zitten. Wie is hier nu de weg kwijt? De schrijfsters boze droom geeft een hint.


Och erm!

Verbeten zag ik jou mijn brief beantwoorden een poos geleden. Je lijkt echt sprekend op mij, weet je woorden te kiezen. Maar de dieprode blos in je gezicht terwijl je schreef paste niet, vond ik. Ik toverde hem er weliswaar met een ‘krijgt een kleur’ op, toen je mijn dringend verzoek las van mij afstand te nemen, kreeg hem alleen niet meer weggeschreven, waarop mij evenzo goed de vlammen uitsloegen. Ik geef toe: wie is hier ziek? Jij of ik?

Weet je, mijn vingers begeven het stilaan op het toetsenbord, zijn net als mijn humeur verdoofd en prikkelbaar. Tot onder mijn nagels kruipt de kuur, Rosi, mijn vermogen subtiel te zijn is lamgelegd. Daarbij komt dat ik dagelijks, en al bijna zes maanden lang, mijn haveloze lijf met argusogen bestudeer. Ook mijn torso neem ik waar, meer verbaasd eigenlijk, die borst en niet-borst. Ik ben het zo zat!

Zie mij hier Rosi, sinds de intelligente lockdown is Porky thuis en pruts ik op zolder. Op een vaalrode bureaustoel aan een tekentafel tegen een schrootjeswandje mijn nieuwste stek in het huis dat ik van onder tot boven ken. Heb ’t altijd gemeden, terwijl het er best genoeglijk is: al die onder de nok compact opgestapelde herinneringen aan ons gezinsleven, de individuen die we vóór dat leven waren, ik als kind op foto’s, hij op oudere. Maar juist op deze plek ontwaakt dat Monster in mij. Het richt zich op, ruikt oud papier en gaat ongezien toeslaan: geen geluid zal zijn vermoede strot verlaten, de vermeende klauwen zweven, zijn ingeschatte ogen bereiden zich voor. Ik ken het, kreeg ’t alleen nooit te zien. Precies dat is het engste; waarom dus ga ik niet beneden verder prutsen?

‘Zo is de nachtmerrie,’ zeg jij. Tja, verlamd plak ik in mijn stoel, en toch zal ik mijn Monsters Tronie zien! Het woont al zo lang in mij, nu nog ‘his scary face’ aanschouwen en dan is het klaar. Alleen, het te betrappen voelt vergeefs: als op een landerige zondagmiddag aan de scrabble met mijn moeder. De steentjes op ’t richeltje combineren voor geen meter en geven zijn Naam maar niet prijs. Ik geeuw, rek me uit – brand me aan moeders liefdevolle, veel te heet geschonken thee en ontvlam.
Zin om alles weg te vagen, áls de steentjes er lagen, wat ze niet doen – evenmin ben ik bij mijn moeder. Dan ze maar over de tekentafel hier op zolder smijten, tikkelend tussen de spijlen van de balustrade de trap af tot in de gang. Je kunt er zelfs over uitglijden, besluit ik; verdomd, daar hoor ik Porky vloeken! Ik gniffel, tot ik me verslik en bloos. Waarom doe ik zo onaardig?

En jij? Al maanden houd je me zoet. Nee, dit feuilleton over je ziekte (okay, de mijne) is allang geen non-fictie meer. Ik fluister je in dat het ons zelfonderzoek is, maar aan het einde van deze ongenadig lange rit naar een nieuw, afgedwongen leven vallen we misschien wel uit elkaar. Terwijl hier beneden een man van vlees en bloed loopt te knetteren die ik verwaarloos. Of was ook dat een boze droom? Daarbij leef jij je emoties al net zo ongenadig lang uit als ik ze jou ingeef. Toch zie ik van jou alleen de kant die ik beschrijf. Ben jij aan de keerzijde eigenlijk wel aardig?

Ondertussen verdrink ik in vragen, kan wie ik zou zijn zélf nauwelijks aan, nog minder welke kant mijn leven op moet. Waarop ’t Vraatzuchtige Beest diep in mij ontwaakt, juist hier op zolder, en aan mijn ziel begint te schrapen. Verscheurt me, hangt me als een vrouwelijke Jezus met gespreide armen en missende borst aan een wegwijzer op, tussen twee gezandstraalde bordjes. Bij een t-splitsing, waarom?! Waarom?! Beneden hoor ik Porky halfluid grommen, hij schuttert de tuin in, zal ik hem troosten? Nee, ik hang. En bovendien moet ik die wegwijzer ontcijferen, zodat ik verder kan. Die hele chemokuur is toch eigenlijk een zeldzaam gore road trip door Arizona’s woestenij: dorstig, droog en met cactussen gelardeerd, ook al hang ik op zolder.

Maar goed Rosi, wat wil ik dat er op die bordjes staat, heb jij een idee?

Ai! Nu klautert ’t Monster omhoog, uit mijn ziel naar mijn schedel, blijft daar. Straks klapt het door mijn neus naar buiten en vreet me aan nog vóór ik zijn kop aanschouw. Kan me wel voor mijn eigen kop slaan: bijna zestig moet ik zo’n stomme vraag nooit meer stellen. Ik weet toch intussen waar het in mijn leven om gaat?! Of jij dan? Kan jij de bordjes lezen? Rosi? Wat staat erop? Ik wil dat jij … Hé, waarom is het ineens zo leeg?! Die zolder hier … Nee, in mijn hoofd.

Rosi?



 

Over Switha Ro

Multidisciplinair theatermaakster met uitglijders naar Beeldende Kunst. 'De Vrouw breekt de buurt.'

Reacties

Trackbacks/Pingbacks

  1. Pingback: Afl.23: Surprise Party (1) | getikteteksten - 6 mei 2020

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

Follow getikteteksten on WordPress.com

Sites die ik volg

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Voeg je bij 344 andere volgers

DRAMAPLAATS

Spelend naar je Zelf

Transformational Astrology

Astrologie, bewustwording & transformatie

BERTJENS

Zij. Diversen.

MALOU BROUWER

ACADEMIC | WRITER | TRANSLATOR

Greet Ilegems

Master of Science, Author & Publisher of the YA SF Hybrid-series, Photographer, Trying to capture a dream, the poetry of earth, life...

Mirjam van Zelst

journalist en tekstschrijver

KadeGee

Sterke verhalen en bescheiden anekdotes over een leven in transit.

Gekwaak uit Kwakkelland

Mijn verbazing, vervoering en ontroering

Di's Storia

verhalen gedichten illustraties

Kaj zoals-ie schrijft

Scherpte, humor en tederheid

In scherpe bewoordingen

Door Adriaan Hendriks

getikteteksten

van Switha Ro

Andere taal

(Franse) taalverhalen

traveledith

Edith op reis

wltrrr

Onregelmatige berichten uit de wondere wereld van pers en media ter bevordering van haat en angst.

De Nieuwe S

Dennis Gaens

%d bloggers liken dit: