//
je leest...
schrijft non fictie

De Baboesjka’s

Vorig jaar wilde ik een serie wandelverhalen schrijven. Telkens een aflevering met een andere wandelpartner. Om tal van redenen werd het geen serie. Deze aflevering is wel geboren. Voor Gertrud en Red.

26 Juli 2020
Gertrud
Ommetje woonwijk Hoofddorp

Ik werp een blik op google maps, start de motor en stop ruim anderhalf uur later op de aangeduide plek aan de andere kant van Nederland. Mijn auto valt met de plaatsaanwijzer samen en een vrouwenstem roept dat ik mijn bestemming bereikt heb. Ik weet zoiets dan weer nooit zeker en kan het niet laten om een dergelijke opmerking in twijfel te trekken. Dus kijk ik aarzelend om me heen en denk ‘Hier?’ – standaard. Maar dít hier vond ik onderweg godvergeten; daarom spreek ik hier niet helemaal onbevangen uit. Overvliegend Schipholblik had het oud-Hollands landschap als een onwillig schaap rücksichtslos kaal geschoren. Daaroverheen hadden stroommasten, industriële tuinderij en verrommelde gevels van kantoren en showrooms een kunststoffen werkelijkheid over het drassige weidelandschap uitgestrooid. Met samengeknepen lippen had ik achter het stuur mijn hoofd geschud. Toch is het hier vandaag speciaal omdat op deze coördinaten zich een twittersympathie voor een mij fysiek onbekende vrouw zal gaan manifesteren. Altijd spannend: de menselijk geest komt zonder lijf toegankelijk over, zo is mijn ervaring, maar het lijf kan het vrijdenken weer zo inpakken. Dus mijn gewoontegetrouw uitgesproken ‘Hier?’ heeft bij deze gelegenheid een extra lading. Die van lichte verontwaardiging over de voorbijglijdende landerijen, maar ook van nervositeit voor een onbekende ervaring die Gertrud heet. In het echt.

Op google maps echter toonde zich het landschap als een geruststellend lijnenspel en kon ik zo een beetje vooruitlopen op de ontmoeting. Licht gekleurde ogen zouden opendoen en in de voordeur staan, waarachter zich haar woonkamer zou ontvouwen die wat betreft inrichting, kleur, geluid en geur doordacht overkwam. Daar, zou ik stilletjes opmerken, kon ik nog eens een puntje aan zuigen, waarbij ik dan mijn eigen bij elkaar geraapte inrichting in het oosten des lands in het achterhoofd had. Eigenlijk – ik moest het toegeven – deed ik net zo aan verrommeling, maar dan binnenshuis. Maar het verschil met hier was dat je in het oosten een rommeltje riskeren kon omdat het landschap het oog streelde. Al deze gedachten zouden zich ook daadwerkelijk manifesteren zodra ik binnen was; ik moest alleen nog even kennismaken. We zouden elkaar op dat moment aankijken en er iets bij zeggen. Inschattend. Als stille dieren in de vroege schemer.
We volgen elkaar al jaren. Ik hou van haar twitternaam Red, dat het beeld van een indianenvrouw rap te paard oproept. Die op jacht is naar wat wijs is – nee niet waar: naar De Bedoeling. Als ze een pijl afschiet is dat om in de roos te treffen. De pijl is de route. Zo doet vooral Red stel ik me voor. Want terwijl Gertrud zich nog op de plaats verplaatst is Red allang daar, in haar middelpunt. Ziet routes voor zich, of beter achter zich en gaat daarna weer vooruit. De laatste tijd kijk ik zelf veel achterom en vooruit en opnieuw achterom. Thuis op zolder, waar ik heel veilig reislustig probeer te zijn door mijn eigen route in verhaallijnen uit te schrijven. Waar ik heen wilde wist ik wel, maar tjee, hoe kwam ik daar toch. Mijn tijd was namelijk door een onverwacht groot obstakel wel erg gekromd; moest ik niet ook eens te paard?

Nee. Ik ben Roswitha.
Inmiddels ontvangt ze mij (thee, gebakje) en daar zat ik dan. In het online plaatslabeltje in google maps. Ergens anders, geografisch niet thuis, op reis, maar in mezelf als een Baboesjka in een Baboesjka. De buitenste toonde zich aan de voordeur en had in haar buik de binnenste meegenomen. “Ha!” zeiden wij samen tegen de tastbare vrouw aan de voordeur. De binnenste klonk evenwel iets doffer. Al een leven lang kissebissen ze over wie aan de beurt is om de ander met zich mee te dragen of gedragen te worden. Voor vandaag hebben ze zich er even bij neergelegd dat het is zoals het is.
Tastbare vrouw? Welke? Even pellen, want ook hier staat een Baboesjka. Tot mijn verrassing schuilt Gertrud genoeglijk in Red. Ik had het omgekeerd verwacht, Red in Gertrud. In die zin: wat ik zei over hoe lijven iemands geest in kunnen pakken. Maar het is Red die opendoet door voorzichtig het bovenlijf van haar buitenste Baboesjka, een woonstede waarin ze allerlei kleuren als ecoline haar gang heeft laten gaan, omhoog te tillen – nou ja, de voordeur opent. Ik floep naar binnen, wrijf in mijn ogen en kijk om me heen. Die kleuren hebben niet alleen de binnenwand bekleed, maar ook Tafel, Stoel en Bank geschapen. Toch moet het Red geweest zijn die de potjes met een glimlach omgekiept had. Maar wat zou ze er sindsdien allemaal gedaan hebben? Aarden denk ik, na een hoop spitwerk. Praktisch spitwerk dat zich vrolijk schikt in tools en stapelt in tekeningen. Dat is Red-in-wie-Gertrud en daarom mag ik haar, tastbaar of niet.

Mijn innerlijkste Baboesjka roert zich ineens terwijl ik aan mijn thee sip; ze murmelt iets over al Gertruds uitgestrooide tinten. Ongeduldig klopt ze op de binnenwand van de volgende Babs in mij; ze roept vooral ‘B L A U W’ en dan ‘D R U K’ en of iemand dit door wil geven aan de Bab die op dit moment bij Gertrud, nou ja Red, aan tafel zit – daar valt een klinkend muntje. Ah ja, blauwdruk! Dat is mooi. Stel je je persoonlijkheid in witte lijnen in het cyanotype blauw voor, zo’n oorspronkelijk plan van uitvoering. Begin je met de uitvoering, loopt het altijd anders, doe je meer dan nodig of tegen de keer in, of afgeleid; zo is het leven. Gelukkig draag je die blauwdruk altijd met je mee. Rijst alleen de vraag: wie van de twee ís nu die blauwdruk? Gertrud of Red? Vanaf het moment dat haar ouders G E R T R U D bij bevolkingsregister meldden school R E D al in de naam. Anderzijds staat het ’t leven vrij bij R E D te starten en er gaandeweg het viertal letters, en in haar geval G R T U aan toe te voegen. Maar wat nu?! Als een onderaardse bron beginnen alle hier aanwezige Babsen te gorgelen van de lol en jojo-en met haar letters. En verdomd als het niet waar is: ze flikkeren die van mij er ook nog eens bij. Oh, Baboesjka’s toch.

Red, de humbug van haar irl-naam op Twitter naar drie letters terugbrengend, zit tegenover mij – of beter ik tegenover haar. Wie zijn we en hoe kwam het zo? Dat is spiritueel spitwerk, of beter intuïtie; niets in Reds indianenoog lijkt aan het toeval overgelaten. Zelf zwem ik een beetje: wat vertel je in de fysieke wereld, waar haak je aan, op welk moment en hoe. Beiden, valt me op, hebben we op dit moment een timide energie. Door haar wijk, op het moment dat we een ommetje gaan maken, wandelt ze in het verrommelde landschap als Gertrud te voet en laat Reds paard even thuis rusten. Is dat een bewuste keuze? En zo ja, waarom eigenlijk? Och, zelf buig ik me inmiddels ook over mijn eigen blauwdruk. Die heb ik vrij snel na mijn geboorte versmoezeld en ik zie de witte lijnen in het blauw nog lang niet helder. Red ondertussen kan het niet laten mij wakker te schudden. In de geest kan alles, vindt ze. Schiet een pijl, kijkt hem na en zoekt hem in draf om, waar hij naar binnen boort, aan te komen. En kijk, weer binnen (in Red achter de voordeur) suist een kleurrijke pijl voorbij die ik om voor mij onverklaarbare redenen, nou ja op intuïtie, als diepzeeduikster achterna begin te jagen. Als Ro. Zonder Switha.

Over Switha Ro

Multidisciplinair theatermaakster met uitglijders naar Beeldende Kunst. 'De Vrouw breekt de buurt.'

Reacties

3 gedachtes over “De Baboesjka’s

  1. Dit is op Rhythmics in creative self-examination herblogden reageerde:
    a story about a heart-connected encounter & me

    Like

    Geplaatst door Rode Hemelwandelaar | 20 juli 2021, 11:27 am
  2. een interessant gedachte: Gertrud in Red of Red in Gertrud en waar laten we Es? Een hele mooie tekst over onze ontmoeting waarvoor mijn dank.

    Like

    Geplaatst door Rode Hemelwandelaar | 20 juli 2021, 11:30 am
  3. Hoewel ik jullie beide niet ken zijn de vergelijkingen wel herkenbaar, een beetje in elk geval.
    Mooi geschreven.

    Like

    Geplaatst door Bertie | 20 juli 2021, 10:31 pm

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

Follow getikteteksten on WordPress.com

Sites die ik volg

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Voeg je bij 344 andere volgers

Transformational Astrology

Astrologie, bewustwording & transformatie

BERTJENS

Zij. Diversen.

De schrijvende huisvrouw

Het is wat het is

MALOU BROUWER

ACADEMIC | WRITER | TRANSLATOR

Greet Ilegems

Master of Science, Author & Publisher of the YA SF Hybrid-series, Photographer, Trying to capture a dream, the poetry of earth, life...

Mirjam van Zelst

journalist en tekstschrijver

KadeGee

Sterke verhalen en bescheiden anekdotes over een leven in transit.

Gekwaak uit Kwakkelland

Mijn verbazing, vervoering en ontroering

Di's Storia

verhalen gedichten illustraties

Kaj zoals-ie schrijft

Scherpte, humor en tederheid

In scherpe bewoordingen

Door Adriaan Hendriks

getikteteksten

van Switha Ro

Andere taal

(Franse) taalverhalen

traveledith

Edith op reis

wltrrr

Onregelmatige berichten uit de wondere wereld van pers en media ter bevordering van haat en angst.

De Nieuwe S

Dennis Gaens

%d bloggers liken dit: